گزارش|
ژاپن برای ساختن تیمی منسجم و رقابتی، به یک پروژه بلندمدت و مربی خارجی فرصت داد؛ مسیری که از سال ۲۰۱۷ آغاز شد و نتیجهاش تبدیل ژاپن به یکی از قدرتهای قابل احترام والیبال جهان بود. در مقابل، تیم ملی ایران پس از نخستین تجربه روبرتو پیاتزا در لیگ ملتهای ۲۰۲۶، با وجود نشانههایی از پیشرفت، خیلی زود با موج انتقادها روبهرو شد؛ تفاوتی که شاید بیش از آنکه به مربیان مربوط باشد، به نگاه ما به «ساختن» یک تیم ملی بازمیگردد.