آیپک و رقابت انتخاباتی سنا در میشیگان؛ چگونه لابی اسرائیل به یک جریان منفور تبدیل شد؟
به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری دانشجو به نقل از میدل ایست آی؛ «لابی مانند گلی است که شب ها شکوفا می شود؛ در تاریکی رشد می کند و با تابش نور خورشید می میرد.» این جمله را استیو روزن، مدیر پیشین سیاست خارجی کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل (آیپک)، در یادداشتی خطاب به یکی از همکارانش نوشته بود. روزن بعدها در پی رسوایی بزرگی که به افشای انتقال اطلاعات محرمانه آمریکا به اسرائیل و اتهام جاسوسی مربوط می شد، از کار برکنار شد.
روزن درباره خطری که علنی شدن فعالیت های یک سازمان لابی برای آن به همراه دارد، درست می گفت. با این حال، آیپک در دسامبر 2021 تصمیم گرفت این نظریه را به آزمایش بگذارد و با تاسیس دو کمیته اقدام سیاسی (PAC)، امکان مشارکت مستقیم در کارزارهای انتخاباتی را برای خود فراهم کرد.
نتایج این تصمیم چندان یکدست نبود و آیپک اخیرا اعلام کرد که یکی از کمیته های اقدام سیاسی خود را تعطیل می کند.
آیپک پیش از این یک سازمان حامی منافع رزیم اسرائیل بود، اما مستقیما برای کارزارهای انتخاباتی هزینه نمی کرد و از نامزدهای سیاسی نیز حمایت مالی یا انتخاباتی به عمل نمی آورد.
این ساختار از بسیاری جهات، اثربخشی بیشتری برای این سازمان داشت. آیپک می توانست گزارش هایی مانند کارنامه نمایندگان کنگره منتشر کند و میزان حمایت هر یک از آنها از اسرائیل را ارزیابی کند. سپس گروه های دیگری که به طور رسمی کمیته اقدام سیاسی بودند، از این گزارش ها برای تصمیم گیری درباره نامزدهایی که باید به آنها کمک مالی کنند، بهره می بردند.
وضعیت غیرانتفاعی آیپک به این سازمان اجازه می داد به نمایندگی از اسرائیل در کنگره آمریکا لابی کند، در حالی که مدعی بود صرفا در راستای حمایت از خواسته های آمریکایی های طرفدار اسرائیل فعالیت می کند. به این ترتیب، آیپک از الزام ثبت نام به عنوان عامل یک دولت خارجی نیز اجتناب می کرد.
در همین حال، سازمان خواهر آیپک، یعنی «صندوق آموزش آمریکایی اسرائیل» که به عنوان یک نهاد غیرانتفاعی آموزشی ثبت شده است، از لابی گری مستقیم خودداری می کرد، اما در قالب برنامه های موسوم به «آموزشی»، سفرهایی تفریحی به اسرائیل برای اعضای کنگره ترتیب می داد.
این راهبرد برای دهه ها موثر بود. نفوذ دوحزبی آیپک بسیار گسترده بود و رسانه ها نیز بارها با ساده انگاری این موضوع را مطرح می کردند که رزیم اسرائیل ظاهرا تنها موضوعی است که دموکرات ها و جمهوری خواهان می توانند بر سر آن به توافق برسند.
تغییر افکار عمومی آمریکا
این وضعیت در سال های اخیر شروع به تغییر کرد.
دلایل این تغییر پیچیده است، اما نتیجه آن روشن بود: نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری و کنگره، عمدتا از حزب دموکرات، ناگهان پذیرفتند که کمک نظامی سالانه آمریکا به اسرائیل که به 3.8 میلیارد دلار رسیده بود، باید مشروط به پایبندی اسرائیل به الزامات قوانین ایالات متحده و رعایت سیاست های این کشور شود.
اینکه چنین شروط بدیهی ای که از قبل نیز در قوانین آمریکا وجود داشتند، جنجالی تلقی می شدند، خود نشان دهنده میزان موفقیت آیپک در تاثیرگذاری بر فضای سیاسی آمریکا بود.
اما افزایش آگاهی درباره شرایط زندگی فلسطینیان در کرانه باختری و نوار غزه، دیدگاه بسیاری از حامیان لیبرال اسرائیل را تغییر می داد.
آیپک تصمیم گرفت برای جلوگیری از افزایش تعداد حامیان فلسطین در کنگره، پیش از آنکه شمار آنها بیشتر شود، مستقیما وارد کارزارهای انتخاباتی شود.
این سازمان دو کمیته اقدام سیاسی ایجاد کرد: نخست، «آیپک پک» که امکان کمک مالی مستقیم به کارزارهای انتخاباتی نامزدها را داشت؛ دوم، «پروژه اتحاد برای دموکراسی» (UDP)، یک سوپرپک که نمی توانست مستقیما به کارزارهای انتخاباتی کمک مالی کند، اما مجاز بود مبالغ نامحدودی را برای تبلیغات و سایر فعالیت های عمومی در حمایت از نامزدهای مورد نظر خود هزینه کند.
آیپک مدت ها به دلیل فعالیت های لابی گری خود شناخته می شد، اما اکنون حمایت مالی آن از نامزدهای مشخص، به شکلی قابل اندازه گیری درآمده بود؛ موضوعی که این سازمان را به نمادی ایده آل از نقش پول در سیاست تبدیل می کرد.
آیپک به دلیل نفوذش در واشنگتن مورد انتقاد قرار گرفت و در مقایسه با سایر گروه های لابی، هدف انتقادهای بیشتری قرار گرفت؛ چرا که از منافع یک کشور خارجی حمایت می کرد.
استدلال آیپک مبنی بر اینکه یک سازمان آمریکایی و نماینده منافع جامعه آمریکایی های حامی اسرائیل است، برای دهه ها از این سازمان در برابر محدودیت هایی محافظت کرده بود که در صورت ثبت نام به عنوان عامل یک دولت خارجی با آنها روبه رو می شد.
اما چنین استدلال فنی ای در افکار عمومی چندان اعتباری ندارد. مردم می دانند که آیپک از منافع یک کشور خارجی دفاع و برای آن تبلیغ می کند.
اکنون که آیپک آشکارا برای کارزارهای انتخاباتی هزینه می کرد و به نامزدها پول می داد، بیش از گذشته در معرض مخالفت عمومی با نقش پول های کلان در سیاست آمریکا قرار گرفت.
به تدریج نام آیپک به نامی بدنام و منفور تبدیل شد. بخش زیادی از این روند را برنی سندرز هدایت کرد؛ کسی که از نخستین افرادی بود که متوجه شد آیپک تا چه اندازه در برابر چنین انتقادهای علنی آسیب پذیر است.
آیپک به جای آنکه با توانایی تازه خود برای صرف مبالغ هنگفت، نفوذش را در سیاست آمریکا افزایش دهد، تنها به تخریب بیشتر تصویر اسرائیل در افکار عمومی آمریکا کمک کرد؛ تصویری که زمانی محبوبیت زیادی داشت.
این مسئله به ویژه در میان دموکرات ها مشهود بود؛ حزبی که اسرائیل تحت نخست وزیری بنیامین نتانیاهو، سال هاست اعضای آن را از خود دور کرده است، با وجود اینکه بیشتر یهودیان آمریکایی به حزب دموکرات گرایش دارند.
میشیگان؛ میدان اصلی نمایش افول آیپک
افول جایگاه اسرائیل و منفور شدن آیپک، بیش از هر جای دیگری در کارزارهای انتخاباتی امسال در ایالت میشیگان، که یکی از ایالت های تعیین کننده انتخابات محسوب می شود، آشکار شد.
در انتخابات پیش رو، مدت هاست انتظار می رود دموکرات ها کنترل مجلس نمایندگان را دوباره به دست بگیرند و اکنون شانس قابل توجهی نیز برای پیروزی در انتخابات سنا دارند. میشیگان یکی از ایالت های کلیدی در این رقابت است.
نامزد جمهوری خواهان در میشیگان، مایک راجرز، چهره ای شناخته شده و به شدت راست گراست که شرکت های بزرگ، گروه های افراطی مسیحی و دونالد ترامپ از نامزدی او حمایت می کنند.
با این حال، کارزار انتخاباتی مایک راجرز در اقدامی محرمانه از آیپک خواست از حمایت از او خودداری کند. این اتفاق نشان می دهد که نام آیپک تا چه اندازه به یک برند منفور تبدیل شده است.
عبدالسعید پس از عبور از موانع بزرگی که به دیدگاه هایش درباره اسرائیل و فلسطین، جنگ با ایران و بیش از همه مسلمان بودنش مربوط می شد، به نامزد نهایی حزب دموکرات تبدیل شد.
او در انتخابات مقدماتی دشواری، هیلی استیونز، نماینده کنگره را شکست داد؛ کسی که سال ها از نامزدهای مورد حمایت آیپک بود.
استیونز در سال 2022 با کمک فراوان آیپک، اندی لوین را شکست داده بود. لوین که از یک خاندان سیاسی شناخته شده در میشیگان می آید و از چهره های برجسته جامعه یهودیان این ایالت است، خود را صهیونیست معرفی می کرد، اما صهیونیستی لیبرال بود که به راه حل دو دولتی اعتقاد داشت.
با این حال، حمایت آیپک از استیونز در برابر عبدالسعید بسیار گسترده تر بود.
در مجموع، هزینه های انتخاباتی استیونز 12 برابر بیشتر از عبدالسعید بود. آیپک و سایر گروه های حامی اسرائیل، در مجموع بیش از 30 میلیون دلار برای تبلیغات مستقل و کمک مالی به کارزار انتخاباتی استیونز هزینه کردند.
استیونز از برخی اظهارات اغلب خشونت آمیز و ضد مسلمانانه ای که از سوی حامیانش، از جمله آیپک، علیه عبدالسعید مطرح می شد فاصله گرفت، اما در محکوم کردن قاطعانه این اظهارات موضع محکمی نگرفت. این مسئله مورد توجه قرار گرفت و زمانی که عبدالسعید در برابر نامزد جمهوری خواه قرار گرفت، ابعاد جدی تری پیدا کرد.
سرانجام عبدالسعید در انتخاباتی مقدماتی و نزدیک، استیونز را شکست داد. استیونز در حالی که تاثیر ارتباطش با آیپک بر شکست انتخاباتی خود را انکار می کرد، ناخواسته به این موضوع اشاره کرد.
او گفت: «فکر می کنم افراد زیادی درباره این موضوع صحبت می کردند و از آن خوششان نمی آمد، چون شاید نمی دانستند این گروه چیست. آیپک گروهی متشکل از 6 میلیون آمریکایی یهودی است... بسیاری از مردم عمیقا از این موضوع ناراضی هستند که [بنیامین] نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، نتوانسته برای ما صلح به ارمغان بیاورد.»
در آخر هفته گذشته، اتفاقی قابل توجه رخ داد و حزب دموکرات میشیگان پس از آنکه استیونز از مایک راجرز، نامزد جمهوری خواه انتخابات سنا، در برابر عبدالسعید دموکرات حمایت کرد، او را از صفوف خود کنار گذاشت.
کورتیس هرتل، رئیس حزب دموکرات ایالت، روز یکشنبه در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس اعلام کرد: «نماینده کنگره، هیلی استیونز، در حال حاضر عضو حزب دموکرات میشیگان نیست و در آینده نیز عضو این حزب نخواهد بود.»
تشدید اظهارات اسلام ستیزانه
در همین حال، رقیب جمهوری خواه عبدالسید بر شدت اظهارات اسلام ستیزانه خود افزود و به طور مداوم و به دروغ او را به همکاری با اخوان المسلمین متهم کرد. راجرز همچنین مدعی شد عبدالسعید گفته است ایالات متحده سزاوار حملات 11 سپتامبر 2001 بوده است.
با وجود این سطح از اتهام زنی و تخریب، کارزار انتخاباتی راجرز اندکی پس از پایان انتخابات مقدماتی، به طور محرمانه از آیپک خواست از حمایت از او خودداری کند. این اتفاق بار دیگر نشان داد که نام آیپک تا چه اندازه به یک نام منفور تبدیل شده است.
سرانجام راجرز که بخشی از پایگاه حمایتی او را برخی از سرسخت ترین و افراطی ترین حامیان اسرائیل در میان جامعه مسیحیان انجیلی تشکیل می دهند، به طور علنی از حمایت آیپک استقبال کرد و آن را پذیرفت.
با این حال، اکراه اولیه او از پذیرش پول آیپک، با وجود دیدگاه های آشکارا راست گرایانه اش، نشان می دهد که مخالفت با این سازمان تا چه اندازه فراگیر شده است.
ماجرای عبدالسعید و رقابت انتخاباتی سنا در میشیگان تنها یک نمونه از بدنام شدن نام آیپک است. مخالفت گسترده با این گروه توضیح می دهد که چرا این سازمان تصمیم گرفته از تامین مالی مستقیم نامزدهای انتخاباتی کنار بکشد.
آیپک همچنان سوپرپک «پروژه اتحاد برای دموکراسی» را حفظ خواهد کرد، به این امید که بتواند بدون جلب توجه عمومی، همچنان بر رقابت های انتخاباتی تاثیر بگذارد. این سازمان می تواند از طریق این نهاد، تبلیغات تخریبی علیه نامزدهایی انجام دهد که حتی کوچک ترین گرایشی به حمایت از حقوق فلسطینیان دارند؛ تبلیغاتی که اغلب هیچ ارتباط مستقیمی با اسرائیل ندارند.
اما اگر پروژه اتحاد برای دموکراسی نیز در معرض دید عموم قرار بگیرد، این نهاد هم مانند آیپک پک به تدریج قدرت و نفوذ خود را از دست خواهد داد.
آیپک بی وقفه تلاش می کند رژیم آپارتایدی را که مرتکب نسل کشی می شود، کشوری صمیمی و دوست داشتنی جلوه دهد. اما چنین تلاشی، درست مانند فعالیت های یک لابی، در برابر نور افکار عمومی دوام نمی آورد؛ حتی مقام های خود آیپک نیز این واقعیت را می دانند.