پای درس آقا| توبه را قدر بدانیم

حضرت آقا می‌فرمایند: پناهگاه خدا به روی ما گشوده شده و آن توبه است. توبه را قدر بدانیم.

کد خبر: ۱۰۰۷۱۵۲

يکشنبه - ۰۴ ارديبهشت ۱۴۰۱ / April 24, 2022

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، از توصیه‌های جدی در ماه رمضان که در سنت معصومان و در کلام اهل فضیلت آمده، تجدید توبه است. آنچه در ادامه می‌خوانید سخنان حکیم مکتب اهل‌بیت، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در این باره است.

شهر التّوبة و الانابه

در میان خصوصیاتی که [در مورد ماه مبارک رمضان] ذکر شده است - که البته همه مهم است - آنچه که نظر بنده را جلب می‌کند و حالا بین من و شما که مسئولین کشور هستیم، در میان گذاشته می‌شود، این «شهر التّوبة و الانابه» است؛ ماه توبه است، ماه انابه است. توبه یعنی بازگشت از یک راه غلط، از یک کار غلط، از یک فکر غلط. انابه یعنی رجوع الی اللَّه، بازگشت به سمت خدا. این توبه و انابه، به طور طبیعی یک معنائی را در خودش مندرج دارد. وقتی می‌گوئیم از راه خطا برگردیم، معنایش این است که نقطه‌ خطا را، راه خطا را شناسائی کنیم؛ این خیلی مهم است. ما همین طور که داریم حرکت می‌کنیم، غالباً اینجور هستیم که از کار خودمان، از خطای خودمان، از تقصیری که می‌کنیم، غفلت می‌کنیم؛ توجه نمی‌کنیم به اشکالی که در کار خودمان وجود دارد. این خود، هم خود شخصی است، هم خود جماعی؛ ملت خودمان، حزب خودمان، جریان خودمان، جناح خودمان. هرچه که به خود انسان ارتباط پیدا می‌کند، عیوب آن غالباً مورد غفلت قرار می‌گیرد؛ لذا دیگران عیب ما را باید به ما بگویند. اگر خودمان می‌فهمیدیم و اصلاح می‌کردیم، نوبت نمی‌رسید به دیگران؛ احتیاج نبود که دیگران به ما بگویند.(۱۳۸۹/۰۵/۲۷)

توبه را قدربدانیم

در دعای وداع ماه مبارک رمضان، امام سجاد به پروردگار عالم عرض می‌کند: «انت الّذی فتحت لعبادک بابا الی عفوک و سمّیته التّوبة» این باب را باز کردی به روی ما که به سوی عفو تو بشتابیم، از نعمت عفو و رحمت تو بهره ببریم. این در، درِ توبه است؛ پنجره ی دلگشا به سوی فضای مصفای عفو الهی. اگر خدای متعال راه توبه را به روی بندگان باز نمی‌کرد، وضع ما بندگان گنهکار خیلی بد می‌شد. انسان تحت تأثیر غرائز انسانی، هوی های نفسانی دچار خطا می‌شود، دچار لغزش می‌شود و گناه می‌کند. هر کدام از این گناهان زخمی بر پیکره ی دل و جان ما وارد می‌کند. چه کار می‌کردیم اگر راه توبه نبود؟
در دعای کمیل امیرالمؤمنین عرض می‌کند: «لا اجد مفرّا ممّا کان منّی و لا مفزعا اتوجّه الیه فی امری غیر قبولک عذری» اگر مسئله عذرخواهی کردن و قبول عذر از سوی پروردگار کریم و رحیم نبود، چطور ما می‌توانستیم از آنچه بر سر خود آورده ایم از گناه، از تخلف، از لغزش، از پیروی از هوی ها، از شر این همه بارهای سنگین گناه، خودمان را خلاص کنیم؛ مفرّی نداشتیم، پناهگاهی نداشتیم. این پناهگاه را خدای متعال به روی ما گشوده است و آن توبه است. توبه را قدر بدانید. (۱۳۸۸/۰۶/۲۹)