يادداشتي از محمدرضا سرشار؛

آشی به نام «انقلاب»!

آقای ص ...- که تا حدود نیمه اول دهه 1360 از مسئولان رده بالا و بانفوذ کشور بود، بعد ها که به تدریج با انقلاب و نظام زاویه پیدا کرد و از صحنه به حاشیه رانده شد، روزی با عصبانیت مسئولان نظام را تهدید کرد که: این [:انقلاب] آشی بود که ما همه با هم پختیم. باید با هم آن را بخوریم و الّا ... .

کد خبر: ۱۰۱۲۶۸

يکشنبه - ۳۰ آبان ۱۳۸۹ / November 21, 2010

به گزارش گروه پاتوق شيشه اي «شبكه خبر دانشجو»، محمدرضا سرشار (رضا رهگذر)، داستان نويس، پزوهشگر و منتقد ادبي در جديدترين يادداشت خود مي نويسد:

کسانی که - به اقتضای سن و سال و موقعیت و استعدادها و امکانات شخصی - از همان ابتدای نهضت امام خمینی در سال 1342 ، با همان مقدوراتی که در اختیار داشتند با امام و نهضت همراهی کردند یا در طول سالهای بعد به آن پیوستند و در راهش از خود مایه گذاشتند، به احتمال زیاد، افرادی مخلص بودند( هر چند درجه اخلاصشان، به تناسب مایه ای که از خود گذاشتند و زمانی که به نهضت پیوستند، طبعا فرق می کند). اما عده ای بودند که تنها از زمانی که طلایه های پیروزی انقلاب آشکار شد و ورود در این وادی، خطر جدی برایشان دربرنداشت به آن پیوستند.

اینکه علت تاخیر اینان در پیوستن به نهضت چه بود، قطعا در تشخیص انگیزه و درجه خلوص این عده می تواند بسیار تعیین کننده باشد. و در میان این طیف هست که می توان برخی از افراد فرصت طلب، و کسانی را که بعدها، وقتی بار خود را بستند، و در سربزنگاهها، راه خود را از انقلاب و رهبری جدا کردند و بعضا حتی در مقابل انقلاب و نظام ایستادند ، جستجو کرد.

این مقدمه را به این سبب آوردم تا برای نمونه، خاطره ای را در ارتباط با یکی از این افراد فرصت طلب تعریف کنم؛ که با همه کوتاهی اش، کنه ذات و شخصیت این گروه افراد را به روشنی نشان می دهد.

یکی از رجال سیاسی که از همان ابتدای پیروزی انقلاب در راس مسئولیتهای سیاسی مهمی بوده است، روزی تعریف کرد: آقای ص. ....- که تا حدود نیمه اول دهه 1360 از مسئولان رده بالا و با نفوذ کشور بود، بعد ها که به تدریج با انقلاب و نظام زاویه پیدا کرد و از صحنه به حاشیه رانده شد، روزی با عصبانیت مسئولان نظام را تهدید کرد که:" این[:انقلاب] آشی بود که ما همه با هم پختیم. باید با هم هم، آن را بخوریم. اگر قرار باشد ما [در خوردنش( بخوانید : همچنان در راس مسئولیت و قدرت )] نباشیم، می ...یم تویش [تا هیچ کس نتواند از آن بخورد].

حکایت برخی از دولتمردان و سیاست ورزان یا حتی هنرمندانی که از همان اوایل برقراری نظام جمهوری اسلامی، در رده های مدیریتی و سیاسی و قضایی و ... کشور بودند، و بعد از آنکه - به هر دلیل - به حاشیه رانده شدند و دستشان از قدرت و ... کوتاه شد؛ ناگهان از این رو به آن رو شدند و در کنار مخالفان نظام قرار گرفتند و بعضا حتی به اروپا و آمریکا پناهنده شندند( یا در آنجاها سکونت گزیدند)، به احتمال زیاد، از قماش همین آقا هستند؛ که همان مشارکت احتمالی دیرهنگام و اندکشان در انقلاب نیز، نه بر اساس احساس تکلیف و برای رضای خدا و برپایی حکومت اسلامی و استیفای حقوق محرومان و مستضعفان و ... ؛ که به نیت تکیه زدن بر اریکه قدرت و برداشتن سهم و ... - بعد از پیروزی انقلاب و حاکمیت نظام جمهوری اسلامی - بوده است! و ما چه قدر باید شاکر باشیم که - اگر چه شاید از نظر ما دیرهنگام؛ اما به هر حال - بسیاری از این افراد - خاصه در جریان فتنه پس از انتخابات ریاست جمهوری سال 1388- به حاشیه رانده شدند و دست آنان از مقدرات انقلاب، نظام و کشور کوتاه شد؛ بی آنکه بتوانند ـ آن گونه که آن همپالگی فرصت طلبشان تهدید کرده بود؛ به تعبیر خودش -" این آش " را به نجاسات خودشان چنان آلوده کنند که دیگر از اساس قابل استفاده برای هیچ کس - حتی صاحبان اصلی آن - نباشد./انتهاي پيام/