نماینده مردم دشت‌آزادگان در مجلس:

گرمای هوا میزان آب تالاب هورالعظیم را به کمتر از ۴۰ درصد رسانده است / وضعیت تالاب‌ها برای وزارت نیرو اهمیت ندارد

نماینده مردم دشت‌آزادگان گفت: حاشیه‌های تالاب هورالعظیم خشک شده است و روز به روز نیز میزان خشکی این تالاب بیشتر می‌شود.

کد خبر: ۱۰۲۲۳۰۲

چهارشنبه - ۲۹ تير ۱۴۰۱ / July 20, 2022

به گزارش امیرمهدی نیک اندیش، خبرنگار گروه استان‌ها خبرگزاری دانشجو، قاسم ساعدی نماینده مردم دشت‌آزادگان در مجلس شورای اسلامی با ابراز نگرانی از وضعیت تالاب هورالعظیم گفت: حاشیه‌های تالاب هورالعظیم خشک شده است و روز به روز نیز میزان خشکی این تالاب بیشتر می‌شود؛ متأسفانه اکولوژی تالاب را به هم زده‌اند و احیای مجدد این اکوسیستم به آسانی انجام نخواهد شد.

قاسم ساعدی با انتقاد از سوءمدیریت منابع آب در تالاب هورالعظیم اظهار کرد: تالاب هورالعظیم یکی از تالاب‌های مهم و بزرگ خوزستان و کشور است که متأسفانه به علت سوءمدیریت‌های منابع آب استان خوزستان، در وضعیت مناسبی قرار ندارد. همان‌طور که در سال‌های گذشته شاهد بوده‌ایم، در یکی دو سال متوالی سیل و رهاسازی آب دار و ندار مردم را می‌بَرد و به مردم آسیب زیادی وارد می‌کند، اما سال بعد از آن خشکسالی اعلام می‌شود که این وضعیت، یکی از شاخصه‌های بسیار آشکار سوءمدیریت منابع آب در استان خوزستان است.

وی افزود: با توجه به اینکه آب رودخانه کرخه را خشک کرده‌اند، رهاسازی آب از این رودخانه به هورالعظیم اصلاً در وضعیت مناسبی قرار ندارد. گرمای هوا و تبخیر زیاد آب از سطح هورالعظیم نیز میزان آب تالاب را به کمتر از ۴۰ درصد رسانده است.

ساعدی بیان کرد: در کمیسیون انرژی از وزیر نیرو جناب آقای محرابیان درخواست کرده‌ام تا حداقل به تالاب هورالعظیم و بخشی از مشکلات مردم دشت‌آزادگان و هویزه و استان خوزستان رسیدگی کنند و شخصاً کارگروهی را به هویزه و دشت‌آزادگان اعزام کنند تا از نزدیک مشکلات مردم و مشکلات تالاب را ببینند.

وی افزود: متأسفانه وضعیت تالاب‌ها و اکوسیستم‌های طبیعت ذره‌ای برای وزارت نیرو اهمیت ندارد؛ چندین بار حضوری مراجعه کردیم و تذکر دادیم و بار‌ها در این خصوص جلساتی برگزار کردیم، اما متأسفانه متولیان منابع آب وزارت نیرو یا متخصص آب نیستند یا علاقه‌مند به طبیعت و اکوسیستم طبیعت نیستند و در هر دو صورت، این ضرر بزرگی است و نباید نگاه‌ها در وزارت نیرو این چنین باشد.

نماینده دشت‌آزادگان در مجلس شورای اسلامی گفت: ریزگرد‌هایی که در این مدت شاهد آن هستیم علاوه بر کانون‌های خارجی، از کانون‌های داخلی و نقاط مرزی دشت‌آزادگان نیز منشأ می‌گیرد. این گرد و غبار، نفس استان خوزستان و استان‌های همجوار را گرفته است و در این وضعیت آیا وزارت نیرو و سازمان حفاظت محیط زیست کشور واقعاً تدبیری برای جلوگیری از تبدیل تالاب‌ها به کانون‌های ریزگرد ندارند؟ آیا طبق گفته‌های خودشان علاوه بر مالچ‌پاشی برخی از کانو‌های خارجی، تالاب‌ها را هم مالچ‌پاشی می‌کنند؟ واقعاً چه برنامه و تدبیری دارند و به دنبال چه چیزی هستند؟ تاکنون در این باره به طور واضح و شفاف صحبت نکرده‌اند.

وی بیان کرد: سازمان حفاظت محیط زیست کشور گفته است که در حوزه داخلی، می‌خواهند در کانون‌های ریزگرد‌ها نهال‌کاری انجام دهند، اما سؤال اینجا است که آب این نهال‌ها را از کجا می‌خواهند تأمین کنند؟ آیا اصلاً آبی برای این نهال‌کاری‌های چند هزار هکتاری وجود دارد؟ یا قرار است سرنوشت این نهال‌کاری‌ها همانند نهال‌کاری‌هایی شود که در دولت گذشته در صحرای امیدیه و اطراف دشت‌آزادگان انجام داده بودند و بیشتر آن نهال‌ها به دلیل نبود نظارت و مدیریت و نبود آب کافی خشک شده‌اند.

ساعدی افزود: نباید تکرار مکررات کرد و طرح‌هایی که قبلاً در استان خوزستان به منظور جلوگیری از تبدیل تالاب‌ها به کانون‌های گرد و خاک به نتیجه نرسیده‌اند را دوباره اجرا کرد صرفا برای اینکه تسکینی برای مردم باشد. هیچ راهی برای مهار کانون‌های ریزگرد داخلی وجود ندارد جز رهاسازی آب در رودخانه‌های خوزستان از جمله در رودخانه‌های کارون، کرخه، مارون و جراحی، زیرا وجود آب در رودخانه‌ها، رطوبت زمین‌های اطراف را تأمین می‌کند و حداقل تالاب‌ها را زنده نگه می‌دارد.

وی گفت: تالاب‌ها بالانس طبیعت هستند و نباید این بالانس را دستکاری کرد، زیرا هر جا خللی ایجاد شود مورد خشم طبیعت قرار خواهیم گرفت. وزارت نیرو باید به این نتیجه برسد که رهاسازی حداقل آب که بتواند رطوبت نهر‌های متصل به رودخانه‌ها و زمین‌های اطراف رودخانه‌ها را تأمین کند تا تالاب‌ها زنده بمانند، امری اجتناب‌ناپذیر است.

نماینده دشت‌آزادگان در مجلس شورای اسلامی بیان کرد: نگه‌داشتن تالاب، نگه‌داشتن معیشت مردم است. تأمین حق‌آبه تالاب یعنی تأمین معیشت بخشی از مردم که در آن منطقه زندگی می‌کنند؛ تأمین نشدن حق‌آبه کشاورزی تا حدودی قابل قبول و قابل دفاع است، زیرا زمانی که دولت می‌تواند در ازای ممنوعیت کشت به کشاورزان وام‌های بلاعوض یا وام‌های با درصد کمتر بدهد تا بخشی از خسارت کشاورزان جبران شود، اما جبران کردن مرگ و میر آبزیان و دام‌های سنگین و موجودات زنده و آسیبی که به اکوسیستم وارد می‌شود بسیار دشوار است.