واکنش جلال مقامی به بازتاب سخنانش

جلال مقامی در گفتگو با رادیو نمایش با اشاره به مباحثی که درباره هزینه داروهایش مطرح شد بیان کرد که این روز‌ها خیلی‌ها با این مشکلات دارویی درگیر هستند.

کد خبر: ۱۰۲۳۶۰۲

سه‌شنبه - ۰۴ مرداد ۱۴۰۱ / July 26, 2022

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو به نقل از روابط عمومی «استودیو هشت»، جلال مقامی مجری، مدیر دوبلاژ و برنامه ساز پیشکسوت رادیو و تلویزیون شب گذشته سوم مرداد در گفتگو با برنامه «استودیو هشت» رادیو نمایش درباره مشکلات خود در تهیه دارو سخن گفت و بیان کرد: امیدوارم هیچکس هیچ گاه به دارو نیاز پیدا نکند، چون دارو‌ها خیلی گران است. من این روز‌ها روزی ۱۰ قرص می‌خورم و شاید ماهی حداقل یک و نیم میلیون هزینه دارو می‌کنم و نه اینکه فقط من باشم خیلی‌ها درگیر این مشکلات هستند و من یکی از آن‌ها هستم.

وی در پاسخ به اینکه چگونه امرار معاش می‌کند گفت: مبلغی از تامین اجتماعی می‌گیرم و ماهانه‌ای هم از تلویزیون می‌گرفتم که نمی‌دانم چه مشکلی در دریافت آن به وجود آمد که البته درست می‌شود. درست هم نشود من تابع قانونم. هیچ گاه در زندگی اینگونه نبوده‌ام که تمنایی کنم که به من چیزی برسد.

این دوبلور و گوینده رادیو که چند سالی است فعالیتی ندارد با اشاره به هزینه‌های درمانی عنوان کرد: همین چندی پیش بیمارستان بودم و ۱۴ میلیون هزینه دادم و پس اندازی داشتم که از آن استفاده شد. اما دیگر از کجا می‌توان باز پس‌انداز دیگری مهیا کرد. با این حال خدا بزرگ است و من ناله نمی‌کنم.

در ادامه مجری برنامه نیز با اشاره به ماجرایی که برای رضا رویگری پیش آمد اشاره و بیان کرد که امیدواریم افراد معروف و چهره‌ها سعی نکنند کمک‌هایشان برای هنرمندان را به گونه‌ای رسانه‌ای کنند که به اعتبار هنرمندان خدشه وارد شود که مقامی نیز در واکنشی عنوان کرد که خدا را شاهد می‌گیرم که هیچ گاه چشم داشتی از کسی نداشته‌ام.

مقامی در عین حال تاکید کرد: خدا همیشه بالای سرما بوده است من مگر چقدر زنده هستم که خدایی نکرده درخواستی از کسی داشته باشم و خدا نکند که این‌طور باشم. این را هم اگر مردم می‌شنوند خدایی نکرده چنین فکری نکنند که‌ای داد اگر چنین تصوری پیش بیاید.

این مدیر دوبلاژ و مجری پیشکسوت تلویزیون در بخشی دیگر درباره آرزوی خود بیان کرد: آرزویم این است که کشورم از تورم و کرونای منحوس از بین برود و مردم به یک راحتی نسبی برسند. بحث من نیست من آخر‌های قطاری هستم که باید پیاده شوم و بحثم بیشتر مردم است.