تلاش محققان ایرانی برای درمان ایدز با استفاده از مهندسی ژنتیک

حقق ایرانی با همکاری پژوهشگران دیگر یک درمان مهندسی ژنتیک برای بیماری اچ آی وی روی افراد آزمایش می‌کند.

کد خبر: ۱۰۳۴۱۳۱

سه‌شنبه - ۰۵ مهر ۱۴۰۱ / September 27, 2022

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، ین تحقیق بالینی به رهبری محققان دانشکده پزشکی لوییس کاتز در دانشگاه تمپل و شرکت Excision BioTherapeutics انجام می‌شود.

شرکت مذکور مشغول توسعه درمان‌های مبتنی بر کریسپر برای درمان بیماری‌های عفونی است.

هدف این آزمایش ارزیابی EBT-۱۰۱ (یک درمان مهندسی ژنتیک خاص) است. محققان آزمایش‌های خود را براساس درمان ژنتیک کریسپر بنا کرده اند.

این نخستین باری است که چنین درمانی برای بیماری‌های عفونی ارائه شده و همزمان برای ارزیابی روی بیمار آزمایش انجام می‌شود.

این روش نوین برای جمع آوری داده‌ها درباره درمان مهندسی ژنتیک ارائه شده است. شرکت کنندگان در این تحقیق که نخستین دوز از درمان EBT-۱۰۱ را دریافت کردند، برای واکنش ویروس اچ آی وی ارزیابی می‌شوند. از آنجا که این درمان پیش از این آزمایش نشده، محققان می‌خواهند مطمئن شوند با استفاده از آن تکثیر ویروس در بدن متوقف می‌شود یا نه. محققان امیدوارند با این روش، افراد دیگر به استفاده از درمان‌های آنتی رتروویرال که هم اکنون برای مقابله با اچ آی وی به کار می‌رود، نیاز نخواهند داشت.

خلیلی که مدیر بخش میکروبیولوژی، ایمونولوژی و التهاب در دانشکده پزشکی کاتز است در این باره می‌گوید: پس از گذشت بیش از ۴۰ سال از زمان کشف ویروس هنوز درمان قطعی برای آن کشف نشده است. حدود ۴۰ میلیون نفر در سراسر جهان از این بیماری رنج می‌برند.

به گفته او درمان EBT-۱۰۱ با حذف دی ان‌ای ویروسی اچ آی وی از سلول‌های آن عفونت را از بین می‌برد.

این تحقیق برای ارزیابی ایمنی و کارآمدی درمان مذکور روی ۹ شرکت کننده مبتلا به HIV-۱ آزمایش می‌کند. هدف این پژوهش ارزیابی میزان تحمل یک دوز EBT-۱۰۱ در افراد و واکنش آن‌ها به بیماری است. همچنین یک دوره پیگیری اولیه ۴۸ هفته‌ای برای کارآزمایی با یک پیگیری طولانی مدت در نظر گرفته شده است.

محققان متوجه شدند چه اقداماتی باید برای دستیابی به درمان اچ آی وی انجام شود. به گفته آن‌ها حذف دی ان‌ای از سلول‌ها راه حلی اساسی برای یافتن درمان است.

ویروس این بیماری برای چند سال در ذخایر بافتی رسوب می‌کند و به این ترتیب از سیستم ایمنی می‌گریزد. در نتیجه این روند موفقیت درمان‌های آنتی رتروویرال نیز کاهش می‌یابد.