در دفاع از «کوخ‌نشین»؛ مفهومی بنیادین در عدالت‌خواهی

«مجتبی نام‌‎خواه» در یادداشتی در پاسخ به «جواد طباطبایی» که اغتشاشات اخیر را طلیعه یک «انقلاب ملی» نامید، نوشت: این تحلیل با همه دور بودنش از واقعیت، از ایده «انقلاب زنانه» ژاک رانسیر و دیگران و از ایده «انقلاب جهانی» اسلاوی ژیژک، صادقانه و صریح‌تر است.

کد خبر: ۱۰۳۵۰۱۱

دوشنبه - ۱۱ مهر ۱۴۰۱ / October 03, 2022

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، مجتبی نامخواه در واکنشی به صحبت‌‎های اخیر سید جواد طباطبایی نویسنده و پژوهشگر معروف که سابقه تقدیر حسن روحانی رییس جمهور سابق در نهمین دوره جشنواره فارابی را هم دارد نوشت:

جواد طباطبایی ‏می‌گوید: «کوخ‌نشینان موجوداتی هستند که وطن ندارند و، چون وطن ندارند، و نمی‌دانند وطن چیست، آن را نابود می‌کنند … ما هنوز نتوانسته‌ایم توضیح دهیم که کوخ‌نشینان [ در جریان انقلاب اسلامی]چه بر سر ملّیت ایرانی آوردند … آیا این خیزش ملّی همان توضیح در عمل نیست؟ من فکر می‌کنم هست.»

‏این گویاترین استدلال جواد طباطبایی و ایده ایرانشهری برای صورت‌بندی اتفاقات اخیر تحت عنوان «انقلاب ملی» است. این تحلیل با همه دور بودنش از واقعیت، از ایده «انقلاب زنانه» ژاک رانسیر و دیگران و از ایده «انقلاب جهانی» اسلاوی ژیژک، صادقانه و صریح‌تر است.

‏سازندگان رهیافت‌های انقلاب ملی، زنانه و جهانی، ریشه‌هایی مشترکی همچون آغاز از لوئی آلتوسر دارند، اما به نظر شباهت اصلی این است که [شبه]استدلال‌های هر سه، در نهایت کم و بیش به یک میزان بر ضد کوخ‌نشینان، بر ضد مستضعفین و مردم و بر ضد عدالت است.

‏اعتراض آری، اما دیر زمانی است که هنگامه اعتراض به سرآمده؛ اکنون بازی در زمین این آشوب، سکوت در برابر آن و حتی برنخاستن بر ضد آن، ضد عدالت‌ترین کنش ممکن است. اگر به نام عدالت‌خواهی انجام شود چه؟ عدالت‌خواهیِ سانتی‌مانتال، فانتزی، فراموش‌کننده کوخ‌نشینان و با احترام، کمدی.