حضور هميشگي در مدرسه خودشناسي

دين آمده است تا جامعه بشري هميشه بيدار باشد؛ بيداري‏اي شبانه‏روزي؛ در بيداري، بيدار باشد و در خواب هم بيدارتر از بيداري.

کد خبر: ۱۰۶۴۸۱

شنبه - ۰۴ دی ۱۳۸۹ / December 25, 2010

گروه معارف «خبرگزاري دانشجو»؛ هيچ لحظه‏اي نبايد از خودشناسي غفلت كرد؛ هم در خواب و هم در بيداري؛ زيرا مدرسه آن هميشه باز است. تنِ آدمي در بستر مي‏خوابد؛ ولي مدرسه روح شبانه‏روزي است. هر كه در بيداري مواظب خود باشد، در خواب نيز فطرت و دلش به سراغ دلمايه مي‏رود، وگرنه مدرسه را به بازي مي‏گذراند، پس بعضي مي‏خوابند كه دَرِ كتابخانه را ببندند و خود، پيش و بيش از ديگران مطالعه كنند و رؤياهاي صادق اينان در حالت مناميه، كم‌تر از مدرسه‏هاي روزانه نيست.

وجود مبارك رسول گرامي‏صلي ا... عليه و آله و سلم در هر بامداد از صحابه مي‏پرسيد: «هل من‏مبشّرات»؟ ديشب در مدرسه رؤيا چند مطلب ياد گرفتيد؟

گرچه ما نظير حضرت خليل رحمان(عليه‌السلام) نيستيم كه در عالم رؤيا با تأكيد و تحقيق، مأموريت ذبح فرزند به وي داده شد: (اِنّي اَري فِي المَنامِ اَنّي اَذبَحُكَ)؛ ولي فرزند معنوي ابراهيم خليل هستيم: (مِلَّه اَبيكُم اِبراهيمَ هُوَ سَمّكُمُ المُسلِمينَ مِن قَبلُ)، پس مي‏توانيم همان راه ايشان را بپيماييم.

بعضي هنگام خواب هم در مدرسه هستند؛ ولي برخي بيداري‏شان هم خواب است؛ يعني مي‏خوابند كه آن خواب پيشينشان دوچندان شود. سبك و روش آن‌ها خواب در خواب است؛ نظير سبك مجاز در مجاز، چنان‏كه حضرت رسول اكرم‏صلي ا... عليه و آله و سلم فرمود: «الناس نيام؛ فإذا ماتوا انتبهوا». غافل براي ابد در خواب نمي‏ماند و كور، كر و گنگ هميشه به همان حال نيست، بلكه يقيناً خوابيده را بيدار و نابينا را بينا مي‏كنند و حقايق را به او نشان مي‏دهند؛ امّا اين علاج توانفرساست و تحمّل پذير نيست. برخي فشار احتضار و قبر و برزخ را هرگز نمي‏توانند تحمّل كنند.

برخي خواب هشتاد ساله يا صد ساله دارند: «الناس نيام؛ فإذا ماتوا انتبهوا»؛ امّا سرانجام هنگام مرگ بيدارشان مي‏كنند، در حالي كه بايد خودشان معارف جهان را مي‏ديدند و چشم بر آن‌ها نمي‏بستند؛ نه آن‌كه نشانشان دهند و به آنان بگويند: (هذِهِ النّارُ الَّتي كُنتُم بِها تُكَذِّبون *اَفَسِحرٌ هذا اَم اَنتُم لاتُبصِرون)؛ اين همان آتشي است كه شما تكذيبش مي‏كرديد.

دين آمده است تا جامعه بشري هميشه بيدار باشد؛ بيداري‏اي شبانه‏روزي. در بيداري، بيدار باشد و در خواب هم بيدارتر از بيداري؛ نظير حضرت ابراهيم (پدر معنوي امّت اسلامي) كه در بيداري بيدار بود و در خواب هم بيدار و گاهي بيدارتر از بيداري. بايد مانند پدرمان حضرت ابراهيم(عليه‌السلام) در خواب و بيداري، بيدار باشيم: (مِلَّه اَبيكُم اِبرهيمَ هُوَ سَمّكُمُ المُسلِمينَ مِن قَبلُ). (مِلَّه اَبيكُم) منصوب به اغراء است؛يعني «خذوا ملّه أبيكم إبراهيم».

آيت الله جوادي آملي.

/انتهاي پيام/