در نشست بریکس؛

احمدیان: پیوستن ایران و عربستان سهم بریکس را از ذخایر انرژی ارتقا می‌دهد

دبیر شورای عالی امنیت ملی گفت: فقدان قوانین عادلانه بین المللی در حوزه سایبر موجب مداخلات نا امن کننده‌ی امریکا در سطح جهانی شده است.

کد خبر: ۱۰۸۸۳۰۹

دوشنبه - ۰۲ مرداد ۱۴۰۲ / July 24, 2023

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، علی اکبر احمدیان نماینده مقام معظم رهبری و دبیر شورای عالی امنیت ملی کشورمان که برای حضور در نشست دبیران شورای امنیت ملی اعضا بریکس به آفریقای جنوبی سفر کرده است، در جمع اعضای این نشست مواضع جمهوری اسلامی ایران در خصوص امنیت سایبری را تشریح کرد.

احمدیان در ابتدای سخنان خود ضمن اعلام تشکر جمهوری اسلامی ایران از ابتکار رئیس جمهور و مقام‌های عالی جمهوری آفریقای جنوبی بابت تشکیل این نشست و دعوت از ایران ابراز امیدواری کرد تا با همکاری و مساعدت تمامی اعضای بریکس روند پذیرش درخواست جمهوری اسلامی در این مجموعه‌ی مهم و اثرگذار آغاز و به سرعت به انجام برسد.

وی تاکید کرد: بی تردید پیوستن کشور‌هایی همچون جمهوری اسلامی ایران، عربستان سعودی و ونزوئلا می‌تواند سهم بریکس از ذخایر انرژی جهان را به سطح ممتازی ارتقا دهد.

دبیر شورای عالی امنیت ملی کشورمان در ادامه گفت: فضای سایبر، زیست بومی برخواسته از ترکیب چند نوع فناوری نوین است که به موازات زیست بوم واقعی و فیزیکی موجود، با ماهیتی نو و به‌صورت دیجیتال در ابعاد مختلف به‌سرعت در حال رشد و توسعه بوده و تقریباً همه‌ی حوزه‌های فعالیت‌های جوامع بشری را تحت تأثیر قابلیت‌ها و مزایای خود قرار داده، به‌گونه‌ای که از یک سوی آن را کاملاً متمایز از دوران‌های گذشته‌ی حیات انسانی ساخته و از سوی دیگر، شاید زندگی انسانی بدون آن ناممکن باشد.

احمدیان افزود: این زیست بوم جدید اما، همان‌گونه که دارای فرصت‌های فراوانی برای زندگی بشری بوده و چهره‌ی متفاوتی به آن بخشیده است، می‌تواند تهدید‌های بی‌شماری را هم متوجه جوامع و افراد انسانی نماید که ضرورت ایجاب می‌کند با آن‌ها هوشمندانه مواجه شویم.

وی با اشاره به اینکه این فضا به دلیل ماهیت فنی و فناورانه‌ی خاص، به‌صورت ذاتی و همچنین به‌صورت عمدی، دارای آسیب پذیری‌های فنی بوده و علاوه بر آن که امنیت سایبری سامانه‌ها، شبکه‌ها و زیرساخت‌های متصل به آن را دچار خدشه می‌گرداند، قادر خواهد بود، متناسب با سطح آسیب وارده، امنیت خصوصی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و حتی امنیت ملی کشور‌ها را با مخاطره‌ی جدی مواجه نماید.

احمدیان افزود: حمله‌ی سایبری به شبکه‌ی برق سراسری و یا حمله‌ی سایبری به شبکه‌ی بانکی، شبکه‌ی حمل و نقل ریلی و هوایی و دریایی و … از جمله مصادیق تهدید‌های زیست سایبری و مخاطرات امنیتی ناشی از آن است.

علی اکبر احمدیان در ادامه گفت: ماهیت شبکه‌ای فضای سایبر و قدرت تعامل زیاد بر بستر آن و انجام فعالیت‌های تبادلی برای امور مختلف اقتصادی، اجتماعی و بانکی بر بستر این شبکه‌ها، امکان گسترش تهدیدات و حملات سایبری از درون شبکه‌های یک کشور به شبکه‌های سایر کشور‌هایی که با آن‌ها تبادلات مذکور صورت می‌گیرد، وجود دارد در نتیجه، امنیت سایبری و به عبارت دیگر امنیتِ این کشور‌ها به یکدیگر مرتبط بوده و متأثر از امنیت سایبری یکدیگر است.

احمدیان تاکید کرد: به بیان بهتر، امنیت سایبری دارای قلمرو جهانی و منطقه‌ای بوده و محدود به یک کشور نیست و به همین دلیل نیازمند همکاری و تعامل بین کشور‌های هم‌سو با یکدیگر است تا از این رهگذر امنیت خود را در سایر حوزه‌ها نیز مصون بدارند.

دبیر شواری عالی امنیت ملی خطاب به حضار گفت: یکی دیگر از چالش‌های حوزه‌ی سایبر استفاده‌ی برخی از کشور‌ها از سامانه‌ها و سکو‌های طراحی شده‌ی خود برای وابسته کردن سایرین، در شکل و قالبی نوین، و در نتیجه مداخله در تحولات داخلی کشور‌های دیگر و امنیت آن‌ها با سوءاستفاده از این محصولات است که نمونه‌ی بارز چنین سوءاستفاده‌ای پلتفرم‌های ایالات متحده‌ی آمریکاست.

احمدیان اشاره کرد: تجربه‌ی کشور من نشان داده که امریکایی‌ها چگونه با بهره‌گیری از این امکانات تلاش کرده‌اند انواع مختلفی از مداخلات و ناامنی‌ها را در جوامع دیگر ایجاد نمایند.

وی گفت: فقدان قوانین عادلانه‌ی بین‌المللی در حوزه‌ی فضای سایبر موجب گردیده تا دولت آمریکا با در اختیار داشتن مدیریت جهانی اینترنت و توسعه‌ی سکو‌های (پلت‌فرم‌های) اینترنتی از قبیل گوگل، توئیتر، اینستاگرام و غیره، فضای سایبر بین‌المللی را قلمرو حاکمیتی خود بداند و بر حکمرانی کشور‌های مختلف به‌ویژه در حوزه‌ی امنیت ملی آن‌ها اعمال نفوذ نماید.

احمدیان افزود: فضای سایبری هر کشور مانند فضای فرکانسی آن کشور، باید به‌صورت اختصاصی توسط دولت‌ها، مدیریت شود و فعالیت بدون مجوز سکو‌های اینترنتی که عموماً امریکایی هستند، موجب بروز چالش‌های امنیتی در کشور‌های مختلف از جمله در ایران شده است. البته تصور می‌کنم، بسیاری از کشور‌های شرکت‌کننده در این اجلاس نیز تجربه‌هایی از این قبیل داشته باشند.