عظمت زینب کبری (س) از آسیه زن فرعون هم بیشتر است

رهبری می‌فرمایند: مقایسه کوتاه بین زینب کبری و بین همسر فرعون، عظمت زینب کبری را نشان می‌دهد. زن فرعون خطاب به خدا گفت من را از دست فرعون و عمل او نجات بده. اما حضرت زینب آن همه محنت‌ها را دید و نگفت پروردگارا من را نجات بده.

کد خبر: ۱۰۹۳۴۳۳

پنجشنبه - ۰۲ شهريور ۱۴۰۲ / August 24, 2023

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، عاشورا ۲ قهرمان دارد؛ امام حسین (ع) و حضرت زینب (س). اگر حماسه عاشورا توسط سیدالشهدا (ع) رخ داد، رسالت تبلیغ این حماسه عظیم را هم حضرت زینب بر دوش گرفت و آن وظیفه خطیر و مهم را به نحو احسن ادا کرد. در کتاب خواندنی و مهم «جاذبه‌های حسینی» رهبری معظم در گفتار‌هایی به سیره حضرت زینب (س) و عظمت ماجرای اربعین پرداخته است که در ادامه بخشی از این کتاب را با موضوع الگو بودن حضرت زینب (س) برای زنان خواهیم خواند.

یک مقایسه کوتاه بین زینب کبری و بین همسر فرعون، عظمت مقام زینب کبری را نشان می‌دهد. در قرآن کریم، زن فرعون نمونه ایمان شناخته شده است، برای مرد و زن در طول زمان تا آخر دنیا. آن وقت مقایسه کنید زن فرعون را که به موسی ایمان آورده بود و دلبسته آن هدایتی شده بود که موسی عرضه می‌کرد، وقتی در زیر فشار شکنجه فرعونی قرار گرفت، که با همان شکنجه هم طبق نقل تواریخ و روایات از دنیا رفت، شکنجه جسمانی او، او را به فغان آورد: «اذ قالت ربّ ابن لی عندک بیتا فی الجّنة و نجّنی من فرعون و عمله»؛ از خدای متعال درخواست کرد که پروردگارا! برای من در بهشت خانه‌ای بنا کن.

در واقع، طلب مرگ می‌کرد؛ می‌خواست که از دنیا برود. «و نجّنی من فرعون و عمله»؛ من را از دست فرعون و عمل گمراه‌کننده فرعون نجات بده. در حالی که جناب آسیه همسر فرعون مشکلش، شکنجه‌اش، درد و رنجش، درد و رنج جسمانی بود؛ مثل حضرت زینب، چند برادر، دو فرزند، تعداد زیادی از نزدیکان و برادرزادگان را از دست نداده بود و در مقابل چشم خودش به قربانگاه نرفته بودند. این رنج‌های روحی که برای زینب کبری پیش آمد، این‌ها برای جناب آسیه همسر فرعون پیش نیامده بود. در روز عاشورا زینب کبری این همه عزیزان را در مقابل چشم خود دید که به قربانگاه رفته‌اند و شهید شده‌اند: حسین‌بن‌علی (علیه‌السّلام) را دید، عباس را دید، علی اکبر را دید، قاسم را دید، فرزندان خودش را دید، دیگرِ برادران را دید.

بعد از شهادت، آن همه محنت‌ها را دید؛ تهاجم دشمن را، هتک احترام را، مسئولیت حفظ کودکان را، زنان را. عظمت این مصیبت‌ها را مگر می‌شود مقایسه کرد با مصائب جسمانی؟ اما در مقابل همه این مصائب، زینب به پروردگار عالم عرض نکرد: «ربّ نجّنی»؛ نگفت پروردگارا! من را نجات بده. در روز عاشورا عرض کرد: پروردگارا! از ما قبول کن. بدن پاره پاره‌ی برادرش در مقابل دست، در مقابل چشم؛ دل به سمت پروردگار عالم، عرض می‌کند: پروردگارا! این قربانی را از ما قبول کن. وقتی از او سؤال می‌شود که چگونه دیدی؟ میفرماید: «ما رأیت الّا جمیلا». این همه مصیبت در چشم زینب کبری زیباست؛ چون از سوی خداست، چون برای اوست، چون در راه اوست، در راه اعلای کلمه اوست. ببینید این مقام، مقام چنین صبری، چنین دلدادگی نسبت به حق و حقیقت، چقدر متفاوت است با آن مقامی که قرآن کریم از جناب آسیه نقل می‌کند. این، عظمت مقام زینب را نشان می‌دهد. کار برای خدا اینجور است؛ لذا نام زینب و کار زینب امروز الگوست و در دنیا ماندگار است.