يادداشت//

غرب آسيا در حسرت نيمه نهايي

با پایان مرحله مقدماتی جام ملت‌های آسیا تیم‌های ژاپن، كره‌جنوبي، ازبكستان و استراليا به مرحله نيمه ‌نهايي صعود كردند؛ اين در حالي است كه نام تيم‌هاي غرب آسيا در بين اين تيم‌ها ديده نمي‌شود.

کد خبر: ۱۱۰۲۴۸

دوشنبه - ۰۴ بهمن ۱۳۸۹ / January 24, 2011

به گزارش خبرنگار ورزشي «خبرگزاري دانشجو»، پس از شکست تیم ملی ایران در مرحله يك‌چهارم نهايي و وداع با جام ملت هاي آسيا، جداي از مسئله تكرار ناكامي ايران، اين موضوع جلب توجه مي كند كه غرب آسيا هيچ نماينده‌اي در مرحله نيمه‌نهايي جام ملت‌هاي آسيا ندارد!

اين مطلب زماني جدي تر مي شود كه غرب آسيا 9 نماينده در اين جام داشت، ولي هيچ يك در جمع چهار تيم برتر قرار نگرفتند.

در اينجا بايد انديشيد كه چرا با توجه به بودجه هاي كلاني كه در كشورهاي حاشيه خليج فارس و غرب آسيا براي مربي خارجي، اردوهاي تداركاتي و سفرهاي مسئولان فدراسيون ها به كشورهاي صاحب نام فوتبال مصرف مي شود، فوتبال آنها رشد نكرده و علاوه بر ناكامي در حضور در جام جهاني، در جام ملت ها نيز حرفي براي گفتن ندارند؟

در اولين نگاه بايد تيم هاي پايه چشم بادامي ها را بررسي كرد؛ سال هاست كه كره جنوبي و ژاپن تمركز خود را بر روي تيم هاي پايه گذاشته اند و در رقابت هاي آسيايي و نيز المپيك با بازيكنان جوان و كم تجربه خود حاضر مي شوند و در تيم اميد اين كشورها بازيكن بزرگسال و ملي پوش ديده نمي شود؛ درست برعكس تيم هاي غرب آسيا كه در صورت قهرماني با تيم هاي اميد كه سه بازيكن بزرگسال و چند ملي پوش دارند، خرسند، و از پرورش بازيكن غافل مي شوند و به بردهاي مقطعي خود دل مي بندد؛ البته با اين شرايط نيز در اكثر مواقع ناكام هستند.

تيم هاي نوجوانان، جوانان و اميد شرقي ها تا حداقل چهار سال بعد برنامه دارند و تك تك بازيكنان تيم هاي پايه براي حضور در تيم ملي بزرگسالان اين كشور تربيت مي شوند و تمرينات اين تيم ها در تمام طول سال ادامه دارد نه در آستانه آغاز مسابقات و با برگزاري چند ديدار تداركاتي با تيم هاي بي نام و نشان و سطح پايين آن هم با درگيري سرمربي با مسئولان فدراسيون.

نكته ديگر، ليگ باشگاه هاي شرق آسيا است كه در رتبه هاي بالاتري نسبت به ليگ هاي غرب آسيا قرار دارند؛ زيرا در راس فوتبال اين كشورها كساني از جنس فوتبال قرار دارند؛ افرادي كه از توانايي مديريتي بالايي برخوردارند و تنها به دليل كارآمدي، توانايي و علم خود به اين مقام رسيده اند؛ نه شاهزاده هستند و نه رئيس فدراسيوني غير از فوتبال!

تيم هاي باشگاهي آنها معمولا از امكانات كاملي برخوردارند؛ از جمله زمين اختصاصي و استاديوم مجهز و بودجه باشگاه ها براي پرورش بازيكن و استعداديابي در تيم هاي «ب» مصرف مي شود نه اردوهاي خارج از كشور با هتل هاي گران قيمت و آن چناني!

نظم موجود در ليگ هاي شرق آسيا را نمي توان ناديده گرفت؛ چرا كه برنامه ريزي هاي مسئولان اين فدراسيون ها بلندمدت است و باشگاه هاي اين كشورها مدام شاهد تعطيلي ليگ، بيكاري بازيكنان و انتقال باشگاه ها به شهرهاي ديگر، آن هم در اواسط ليگ نيستند.

آنچه به نظر مي رسد اينكه فوتبال آسيا تنها به كشورهاي شرق آسيا معطوف شده است، بنابراين فاصله اي كه ميان تيم هاي غرب و شرق آسيا به وجود آمده تا سال هاي آينده نيز بيشتر مي شود و بايد به حضور تيم هاي شرق آسيا به عنوان نمايندگان قاره كهن در مسابقات بين المللي و جام جهاني عادت كنيم.

اگر مسئولان ورزش برنامه ريزي هاي بلند مدت جهت استعداديابي و پرورش تيم هاي پايه را در پيش نگيرند آينده تيره اي در انتظار تيم هاي غرب آسيا از جمله ايران و عربستان خواهد بود و بزودي از جمع مدعيان قهرماني در آسيا خارج مي شوند و تيم هايي مثل ازبكستان و استراليا با سرعتي قابل توجه از كنار آنها خواهند گذشت و سكوها و سهميه هاي آسيا را از آن خود مي كنند./انتهاي پيام/