سیروس حسن‌پور در موزه سینما مطرح کرد:

علی حاتمی از سیلی خوردنم استقبال کرد/ عجله نکردن در مسیر فیلمسازی

کارگاه کارگردانی در سینمای کودک با حضور سیروس حسن‌پور فیلمنامه‌نویس، کارگردان و تهیه‌کننده همزمان با هفته کودک و نوجوان در موزه سینما برگزار شد.

کد خبر: ۱۱۰۳۰۳۴

چهارشنبه - ۱۹ مهر ۱۴۰۲ / October 11, 2023

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو به نقل از روابط عمومی موزه سینما، کارگاه کارگردانی در سینمای کودک با حضور سیروس حسن‌پور فیلمنامه‌نویس، کارگردان و تهیه‌کننده همزمان با هفته کودک و نوجوان عصر روز گذشته سه شنبه ۱۸ مهر در موزه سینما برگزار شد.

سیروس حسن‌پور در ابتدا با اشاره به خاطرات کودکی خود در سینما، گفت: یکی از اتفاقات خوبی که در زندگی من رخ داد این بود که از ۷ سالگی در سینما بودم و همه چیز از یک زمین فوتبال خاکی در غرب تهران شروع شد. یک روز ماشین کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان برای فیلمبرداری و انتخاب بازیگر کودک و نوجوان به زمین فوتبال آمده بود و در آن ماشین بهرام بیضایی به همراه ایرج رامین‌فر بودند که برای ساخت فیلم «عمو سیبیلو» به دنبال بازیگر کودک و نوجوان می‌گشتند. برخلاف مخالفت برادرم و به خاطر شیطنت‌ها و اصرار من، پنهانی سر فیلمبرداری برای تمرین رفتم که در نهایت برای نقش شیپورچی انتخاب شدم و این گونه بود که وارد سینما شدم.

وی افزود: پس از «عمو سیبیلو» برای بازی در فیلم «زنگ تفریح» ساخته عباس کیارستمی انتخاب شدم؛ در این فیلم رضا بابک دستیار زنده‌یاد کیارستمی بود. این ۲ فیلم که هر ۲ مربوط به سینمای کودک بودند، اولین تجربه‌های من در سینما بودند و پس از آن در فیلم‌های «رگبار» و «سفر» ساخته بهرام بیضایی حضور پیدا کردم. فیلم «سفر» برای من تجربه جدیدی بود، زیرا به مدت ۲ هفته به توصیه بیضایی با واروژ کریم مسیحی که دستیار او در این فیلم بود، تمرین کردیم.

این کارگردان مطرح کرد: بعد از چند فیلم در مجموعه «سلطان صاحبقران» ساخته مرحوم علی حاتمی نیز بازی کردم و در آنجا نقش پسر میرزا رضا کرمانی را داشتم. یادم می‌آید در صحنه‌ای از فیلم میرزا آقاخان نوری که قرار بود از من بپرسد که «پدرت کجا رفته» به آرامی سیلی‌ای در گوش من زد و من اشک از چشمانم جاری شد و دیالوگ‌هایم را گفتم؛ آن پلان بسیار باورپذیر شد در حالی که علی حاتمی به عنوان کارگردان چنین چیزی را نخواسته بود، اما با این حال با استقبال روبه‌رو شد.

وی با بیان اینکه مسیر رشد در سینما برایم شیرین و دلچسب بود، بیان کرد: تلویزیون و سینما برایم تفاوتی نداشت و بعد از مدتی احساس کردم کار‌ها برایم تکراری شده و خودم می‌توانم سر فیلمبرداری بروم و پلان بگیرم. در خلال تصمیم برای ساخت فیلم اول ۲ کار درجه یک برای دستیاری پیشنهاد شد، اما به دلیل تصمیمی که گرفته بودم آن‌ها را قبول نکردم. در دوران دستیاری با کارگردانی کار کردم که همه می‌گفتند تجربه تو از او بیشتر است، اما برایم مهم نبود و با عشق به او کمک کردم. معتقدم در سینما و تلویزیون اگر فیلم کوتاهی که ساخته‌اید دیده شود، همان کار تبدیل به پلی برای کار‌های بعدی شما خواهد شد. با توجه به اینکه از کودکی در فیلم کودک بازی کرده بودم احساس کردم به این نوع سینما علاقه‌مندم و همان زمان فیلمنامه ۱۳ قسمتی «لک‌لک‌ها بر بام» به من پیشنهاد شد. این رمان کودکانه و دلنشین را خوانده بودم و بسیار خوشحال بودم و خدا شکر می‌کردم که چنین فرصت فوق‌العاده‌ای در اختیار من قرار گرفته است.

کارگردان فیلم «رضایت‌نامه» با تاکید بر اینکه هر فیلمی ساخته داستان آن را دوست داشته است، گفت: در فیلمسازی فیلمی را که می‌سازید، باید دوست داشته باشید. به عنوان مثال، خود من از قصه «رضایت‌نامه» در مجموعه داستان تنور که نوشته هوشنگ مرادی کرمانی بود، خوشم آمد. بسیاری از همکاران، داستان «رضایت‌نامه» را سخت‌ترین قصه این مجموعه رمان می‌دانستند، اما با این حال تصمیم گرفتم فیلم آن را بسازم.

حسن پور با بیان اینکه اولین فیلم کوتاهش «کلاس اول» با فیلمنامه مجید مجیدی بود، مطرح کرد: آن فیلم به خاطر حضور یک گربه و پیرزن نابازیگر کار بسیار سختی بود، اما خوشبختانه بسیار مورد توجه قرار گرفت. در مورد گویش محلی و ارتباط با مردم شهرستان‌ها تجربه‌ای دارم و آن اینکه اگر روزی خواستید فیلمی در شهرستان بسازید سراغ شهری بروید که با گویش آن آشنایی دارید، زیرا در این صورت شانس موفقیت شما در آن فیلم به واسطه ایجاد ارتباط صمیمی با بازیگران و اعتماد همه اهالی بیشتر خواهد شد.
حسن پور درباره نحوه بازی گرفتن از کودکان در فیلم، گفت: برای بازی گرفتن از کودکان و نوجوان یک الگوی واحد وجود ندارد و فرایند مختلفی دارد تا بتوانید بازی‌های مختلفی بگیرید. گاهی باید موقعیت را ایجاد کنیم و گاهی بر اساس نیاز فی‌البداهه پیش برویم. برای پیدا کردن بازیگر کودک پیشنهاد من این است که تمام مدارس و جا‌هایی که فکر می‌کنید بچه‌هایی نزدیک‌تر به کاراکتر مورد نظرتان را پیدا می‌کنید، بگردید تا چهره مورد نظر را پیدا کنید.

حسن‌پور درباره شکل و نحوه فیلمبرداری در سینمای کودک نیز بیان کرد: از نظر تکنیکی و فنی باید بیشتر سعی کنید نما‌های باز بگیرید دلیل این کار هم آن است که در این جنس کار و سینمای کودک نمای باز بیشتر به دل مخاطب می‌نشیند و به بازیگر کودک نزدیک‌تر می‌شوید ضمن اینکه با استفاده از لنز واید این اجازه را به کودک می‌دهیم که در صحنه‌های اولیه خودش باشد و احساس راحتی کند. کودک باید برای بازی رها باشد و نباید به کودکان که معمولاً نابازیگر هستند درباره جزئیات بازیگری چیزی بگوییم تا رئالیتی دلنشین فیلم حفظ شود.

در این کارگاه که بیش از سه ساعت به طول انجامید فیلم «غاز مهاجر» ساخته سیروس حسن‌پور نمایش داده شد و این کارگردان به توضیحاتی درباره آن پرداخت.