نگاهی به تحولات اخیر جهان عرب؛

بهمن دیگری در راه است ... !

این روزها سیر تحولات شتابان در برخی از کشورهای عربی بویژه مصر که از جایگاه مهم منطقه‌ای برخوردار است، به گونه‌‌ای است که این بخش از جهان را آبستن حوادث پیش‌بینی نشده‌ای کرده است.

کد خبر: ۱۱۰۶۶۴

شنبه - ۰۹ بهمن ۱۳۸۹ / January 29, 2011

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»، سید محمد مهدی موسوی؛ جهان عرب برای بسیاری از مردم کشور ما شاید در طول نیم قرن اخیر یا اندکی کمتر از آن، نماد سکون اجتماعی و بی توجهي سیاسی باشد، اما این روزها سیر تحولات شتابان در برخی از کشورهای عربی بویژه مصر که از جایگاه مهم منطقه ای برخوردار است، به گونه ای است که این بخش از جهان را آبستن حوادث پیش بینی نشده ای کرده است.

این تحولات که جرقه آن از تونس و فرار سعد بن علی، حاکم دیکتاتور آن زده شد به اعتقاد کارشناسان، پس از شکل گیری جوامع عربی در مقطع پس از فروپاشی امپراطوری عثمانی تاکنون بی سابقه بوده است و البته این بی سابقگی دولت‌های محافظه کار عرب که عمدتا بدون پشتوانه مردمی مستحکمی بوده و مستقیم یا غیر مستقیم وابسته به نظام سلطه می باشند را به دلیل ناتوانی از درک صحیح و واقع گرایانه مسائل و بخصوص عدم توانایی لازم در مدیریت بحران، به دردسری جدی انداخته است و البته این را هم باید توجه داشت که مشخص نیست دامنه این تحولات در دنیای عرب به کجا کشیده خواهد شد، هر چند بعید است که آتش زیر خاکستر در این کشورها به این زودی ها خاموش و بی اثر شود.

نکته حایز اهمیت در این میان آن که عدم توجه بسیاری از دولت های عربی وابسته به غرب و آمریکا به نیازهای جدی داخلی بویژه مطالبات دینی ، اقتصادی و ضد صهیونیستی ملت هایشان، در بروز حوادث اخیر بی شک نقش کلیدی داشته است کما این که اکنون زمزمه هایی از سوی آمریکا و برخی کشورهای غربی در گوش زمامداران مستبد کشورهای عربی شنیده می شود که خود به روشنی موید چنین فرضیه ای است.

از سوی دیگر اینکه در همین روزهای ناآرام جهان عرب، بسیاری از رسانه های غربی و عربی منطقه به زعم خود در شناسایی عوامل این مسائل، انگشت اتهام را به سوی ایران چرخانده اند، اگر چه می تواند نوعی فرافکنی محسوب شود، اما از دیگر سو باید آن را چنین تحلیل کرد که خروش مردمی در تونس، مصر، یمن و اردن الهام گرفته از موج انقلاب اسلامی ایران است.

تقارن این ایام با بهمن ماه خاطره انگیز ملت ایران در 32 سال پیش نیز در نوع خود جالب است، بویژه آن که توده مردم معترض در کشورهای عربی همچون ملت ایران سال 57، در طرح شعارها و مطالبات خویش به نمادها و نشانه های اسلامی همچون سردادن شعار الله اکبر و اقامه سراسری نماز جمعه  تمسک جسته اند.

در این میان به نظر می رسد که ملت های مسلمان عموما و ملت های عرب خصوصا به درستی دریافته اند که همانا توجه به تعالیم اسلامی است که می تواند آنها را به رشد و توسعه واقعی با حفظ هویت های اسلامی و عربی شان برساند. حقیقتی که گویا هنوز هم سران کشورهای عربی یا آن را درک نکرده اند و یا اینکه هنوز چشم امیدشان به دست غیبی از سوی ینگه دنیا برای حمایت از حاکمیت متزلزل شان می باشد!!