نفس‌های حبس در سینه جهان اسلام و غرب

امروز نفس در سینه دنیای غرب و دنیای اسلام هر یك به دلیلی حبس شده كه ببینند مصر بزرگ، مصر نوابغ قرن اخیر«محمد عبده» و «سید جمال»، مصر «سعد زغلول» و «احمد شوقی»، مصر «عبدالناصر» و «شیخ حسن البناء»،اكنون چه خواهد كرد و پرچم همت خود را تا كجا بلند خواهد داشت.

کد خبر: ۱۱۱۸۱۰

يکشنبه - ۱۷ بهمن ۱۳۸۹ / February 06, 2011

گروه معارف «خبرگزاري دانشجو»؛ این فراز از سخنرانی رهبر معظم انقلاب در واقع مبین دو نکته اساسی است؛ اول اینکه تحولات مصر را نباید در خلاء دید، مصر به یکباره به قیام روی نیاورده و نباید سیر تاریخ مصر را فراموش کرد. مصر اولین کشور عربی است که با غرب آشنا شد و جلوه های تمدن مدرن را ملاحظه کرد. از سوی دیگر مصر با سنت بیداری اسلامی عجین است.

خود رهبر معظم انقلاب در سنین جوانی خود کتابی از سید قطب را ترجمه کرد و جامعه آن روز ایران را تحت تاثیر قرار داد. سید جمال الدین اسد آبادی در قرن 19 میلادی مصر را برای رساندن پیام خود مناسب دید و نهایتا جنبش اخوان المسلمین به عنوان اولین جریان مدرن سیاسی اسلام گرای معاصر از جامعه مصری نشات گرفت. اینها همه نشان دهنده این است که بر خلاف تبلیغات موجود برای تحریف جریانات سیاسی امروز مصر و فرو کاستن آن به طیف های سکولار و یا ملی گرا امری صرفا با اغراض سیاسی است.

نکته دوم این است که بر خلاف باور عمومی هنوز کار رژیم وابسته مصر به پایان نرسیده است و ما در میانه راه هستیم.

مواضع رهبری درباره انقلاب مصر

برخی جریان های تندرو بویژه در سیستم های اطلاعاتی رژیم صهیونیستی و اتاق های فکر آمریکایی بر این باورند که حتی صرف رفتن مبارک و باقی ماندن سیستم فعلی نیز باعث تشجیع جنبش های مخالف در سایر کشورهای عربی وابسته به غرب شود و حتی نباید این امتیاز را داد. حتی ممکن است که در چند روز آینده مبارک ظاهرا کنار رود و عمر سلیمان به جای بنشیند، اما این نقطه مطلوب برای مردم مصر نیست.

حتی شخصیت های مانند عمرو موسی نیز تا حد زیادی تداوم وضع موجود را پیگیری خواهند کرد؛ لذا پیروزی نهایی برای مردم وقتی رخ خواهد داد که نه تنها حاکمان و نخبگان سیاسی مسلط برکنار که ساختار سیاسی جدیدی مبتنی بر رای مردم و مشارکت بدون تبعیض آحاد مردم مصر اتفاق بیفتد.

امری که هم اکنون غربی ها و رسانه هایشان اگرچه به ظاهر آن را حمایت می کنند، اما در عمل به خاطر هراسشان از تجربه دموکراتیک عراق، فلسطین و الجزایر در 1990 چندان به آن راغب نیستند؛ لذا باید توجه کرد که این جنبش در میانه راه است و استقرار نظام مردم سالار بدون مشارکت اسلام گرایان بی معناست و آن چیزی است که غربی ها از آن می هراسند./انتهاي پيام/