فراز و فرودهای سینمای پس از انقلاب - 4

چالش با متحجرین و واپس‌گرایان

تاریخ سینما پس از انقلاب گویای درگیری های مختلفی است که در صورت ها و به دلایل و با بهانه های گوناگون میان این طیف فکری و عمالشان با جامعه سینمایی و با اصل سینما وجود داشته و گاه ضربات سهمگینی بر پیکر این سینما وارد کرده است.

کد خبر: ۱۱۲۰۱۶

دوشنبه - ۱۸ بهمن ۱۳۸۹ / February 07, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ فراز و فرودهایی که سینمای ایران پس از وقوع انقلاب اسلامی شاهد بوده را نمی توان فارغ از ماهیت انقلاب و نیز مدیریت عرصه هنر و چالش های فکری و عملی که رهاورد این موقعیت بوده و هست سنجید.

تمام افکار و اندیشه هایی که منجر به وقوع انقلاب اسلامی شد و تمام گروه های فکری که به انقلاب انجامید در این فراز و فرودهای 30 ساله کم و بیش نقش داشته اند.

سینمای ایران در اوان انقلاب با چالش های مختلفی روبرو شد که شاید مهمترین آنها که تاکنون هم ادامه داشته، روبرویی با جریانی باشد که اصل ماهیت سینما را زیر سوال برده و بودن آن را نادرست می داند و خواستار اضمحلال آن است.

این گروه فکری و عملی حتی موضع خود را در برابر اندیشه ها و نظرات، مخالف امام هم حفظ کرد و ادامه داد.

امام در بدو ورود به کشور در 12بهمن 1357 با بیانی تاریخی این گروه و اندیشه هایش را در باب سینما رد کردند و فرمودند: «ما با سینما مخالف نستیم، ما با فحشا مخالفیم.»

اما حتی این موضع گیری قاطع و روشن آن هم از شخصیت عظیم و ابر مردی همچون امام خميني (ره) آن هم در آن مقطع تاریخی باعث نشد تا این گروه در اندیشه های خود تجدید نظر كنند و گرچه بیان منویات خود را پس از اعلام نظر امام خفیف تر و کمتر علنی کردند، اما همچنان ان را حفظ  و در اندیشه و عمل به بازیابی و استمرار آن کوشیدند و ادامه دادند؛ گرچه موضع گیری امام محدود به همین برهه تاریخی نمی شود و پیش از آن هم سابقه و صبغه داشته است.

امام در مصاحبه دهم مهرماه سال 1357با گاردین می گویند: «مخالفت با برنامه های فاسد کننده اخلاق جوان و مخرب فرهنگ اسلامی نباید مخالفت با سینما به حساب آید، ما با برنامه هایی که تربیت کننده و به نفع رشد سالم اخلاقی و علمی جامعه باشد، موافق هستیم.»

ایشان در مصاحبه ای دیگر با اشپیگل می گویند: «شما یک سینمای اخلاقی و علمی بیاورید، ببینید کسی با آن مخالفت می کند؟»

از این گروه در عرف سیاسی و انقلابی به عنوان متحجرین و واپس گرایان یاد می شود که با تمام مظاهر تمدن غرب، بی توجه به چیستی و چرایی و گنگی آن مخالفند و در این عزم جزم هیچ تغییر و انعطافی را بر نمی تابند.

واقعیت آن است که این گروه هنوز در بدنه اصلی برخی نهادهای مرجع و سنتی جایگاه و پایگاه قابل توجه و تاملی دارد؛ جایگاهی که پس از گذشت سه دهه هنوز نتوانسته یا نخواسته است با واقعیتی به نام سینما در ایران اسلامی کنار بیاید و هنوز بر زیر سوال بردن اصل ماهیت سینما و اضمحلال آن تاکید دارد، گرچه در استتار و در حاشیه.

گرچه هنوز سینمای ایران حضور داد و با استقامت در مقابل این تندبادها ایستادگی کرده است؛ یک ایستادگی نحیف و رنجور که معلوم نیست تا کی می تواند با چنین رویکرهایی بپاید و بماند./انتهاي پيام/