۱۰۰ هزار فرصت شغلی بدون متقاضی در تهران

علی رغم اینکه حدود ۳۰۰ هزار نفر در سطح استان تهران جویای کار هستند که ۱۰۰هزار فرصت شغلی بدون متقاضی در تهران وجود دارد.

کد خبر: ۱۱۲۰۱۸۹

يکشنبه - ۰۳ دی ۱۴۰۲ / December 24, 2023

به گزارش گروه اقتصادی خبرگزاری دانشجو، مطابق آمار‌ها در تابستان ۱۴۰۲ نرخ مشارکت اقتصادی جمعیت ۱۵ ساله و بیشتر استان تهران ۴۱.۲ درصد بوده، به عبارت دیگر از جمعیت ۱۵ ساله و بیشتر استان تهران ۴۱.۲ درصد یا شاغل یا خواهان انجام کار بوده اند. نرخ مشارکت اقتصادی استان نسبت به فصل مشابه سال قبل ۰.۹ درصد افزایش یافته است.

نرخ مشارکت اقتصادی در بین مردان چندین برابر زنان بوده به طوری که در بین مردان ۶۶.۸ درصد و زنان ۱۵.۶ درصد بوده است که تفاوت وضعیت جنسیتی بازار کار را نشان می‌دهد.

بررسی نرخ بیکاری نشان می‌دهد که ۷.۵ درصد از جمعیت فعال استان تهران در تابستان ۱۴۰۲ بیکار بوده‌اند. این نرخ نسبت به فصل مشابه سال قبل ۰.۳ درصد افزایش یافته است.

نرخ بیکاری برای جوانان ۱۸-۳۵ ساله ۱۲.۹ درصد بوده که نسبت به فصل مشابه سال قبل ۱.۱ درصد افزایش یافته است. قابل ذکر است این تفاوت در تابستان ۱۴۰۲ نسبت به فصل مشابه سال قبل افزایش نشان می‌دهد.

محمد آذرپناه، مدیر کارآفرینی و اشتغال اداره کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان تهران در این باره بیان می‌کند که ۳۰۰ هزار نفر کارجو در سطح استان تهران وجود دارد، در حالی که از سوی دیگر ۱۰۰ هزار فرصت شغلی وجود دارد که کارجویان از طریق آن می‌توانند مشغول کار شوند.

مدیر کارآفرینی و اشتغال اداره کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان تهران با اشاره به اهمیت نهاد‌های مردمی اشتغال در اشتغال‌پذیری افراد می‌گوید: لزوم تحول در نهاد‌های اشتغال و کاریابی‌ها متناسب با بازار کار ضروری است. همه نهاد‌ها به ویژه کاریابی‌ها باید شیوه‌های نوین جست‌وجو و دستیابی به شغل را مورد توجه قرار دهند.

استناد وی در نیاز کارفرمایان به نیروی کار ماهر، وجود شهرک‌های صنعتی و بنگاه‌هایی است که به شدت خواهان نیروی کار هستند، ولی نیروی مناسب را پیدا نمی‌کنند.

به گفته آذرپناه هم اکنون بخش اعظمی از دانش آموختگان بیکار هستند و امکان یافتن شغل مناسب خود را ندارند، از این رو برای نزدیک کردن کارجو و کارفرما از طریق زمینه سازی برای بستر‌های اشتغال و استفاده از ابزار‌های مناسب باید اقدام کرد.

مدیر کارآفرینی و اشتغال اداره کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان تهران معتقد است بازار کار کشور دچار تغییرات ماهوی شده و سهم عمده‌ای از بازار کار به سمت و سوی تحولات جدید رفته است، به نحوی که در حال حاضر بیش از ۳۰۰ هزار نفر در سطح استان تهران جویای کار هستند، ولی از سوی دیگر بیش از ۱۰۰ هزار فرصت شغلی بدون متقاضی وجود دارد که یکی از چالش‌ها و تغییرات جدید حوزه بازار کار برای بنگاه‌ها و مراکز اشتغال و کارآفرینی به شمار می‌رود.

به گزارش تسنیم، اینکه در استان‌ها کارفرمایان با معضل تأمین نیرو روبرو هستند، صرفاً مشکل تهران نیست، در برخی از استان‌های دیگر هم وجود دارد. در حال حاضر در استان‌ها تأمین نیروی کار برای کارفرمایان به معضل جدی تبدیل شده است، نمایندگان کارگری علت این موضوع را دستمزد پایین و دولت علت آن را کاهش نرخ بیکاری می‌داند.

ساعت کاری زیاد در طول روز و سختی کار در مقابل دستمزد پایین، باعث شده است که کارگران شاغل واحد‌های تولیدی پس از یک سال به سمت شغل‌های دیگر و با اولویت شغل‌های کاذب بروند از این رو بیشتر افرادی که مجبور به ترک کار از واحد‌های تولیدی می‌شوند عنوان می‌کنند که حتی دستفروشی نیز درآمد به مراتب بیشتری از کارکردن در کارخانه‌ها و واحد‌های تولیدی دارد.

هادی ابوی، دبیر کانون عالی انجمن‌های صنفی کارگران کشور در گفتگو با تسنیم؛ با اشاره به اینکه در حال حاضر شغل هست، اما شاغل نیست گفت: متأسفانه به دلایلی مانند حقوق کم، نیروی کار تمایلی به کار کردن ندارد. بار‌ها از سوی کارفرما درخواست نیرو داده اند، اما نیروی کار قبول نمی‌کند.

وی ادامه داد: بسیاری از کارفرمایان تمایل دارند که حقوقی بالاتر از حقوق وزارت کار را پرداخت کنند و نیروی کار جذب کنند. نیروی کار با تغییرات در بازار کار ترجیح می‌دهد که به سمت مشاغل نوین مانند مشاغل مجازی و اینترنتی برود. نیروی کار تحصیل کرده ما در راستای فرهنگ کار متأسفانه حاضر به فعالیت در خط تولید کارخانه‌ها نیستند، ترجیح می‌دهند با دانش خود در مشاغلی که درآمد بیشتر دارد مشغول کار شوند. به همین دلیل شرایط عرضه و تقاضای نیروی کار نسبت به گذشته تغییر کرده است.

وی ادامه داد: درحال حاضر مشاهده می‌کنیم که کارفرمایان شغل را ایجاد کرده اند، اما نیروی کاری برای شغل وجود ندارد، این شغل برگرفته از معیشت است. معیشت کارگران باید واقعی دیده شود. واقعیت جامعه این است که هزینه سبد معاش کارگر حدود ۱۵ تا ۱۶ میلیون تومان است. از آنجایی که چنین درآمدی برای یک کارگر در یک شغل دیده نمی‌شود، به صورت اجباری کارگر مجبور است مدام به دنبال شغلی باشد که درآمد بهتری داشته باشد.