گزارش سومين روز بيست و نهمين دوره جشنواره فيلم فجر؛

همچنان در انتظار روشن شدن اولين چراغ

سومين روز از بيست و نهمين دوره جشنواره بين المللي فيلم فجر در حالي آغاز شد كه فيلم‌هاي به نمايش درآمده در روزهاي گذشته نتوانستند فضاي گرمي را در جشنواره پديد آورند.

کد خبر: ۱۱۲۱۰۰

دوشنبه - ۱۸ بهمن ۱۳۸۹ / February 07, 2011

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، فيلم‌هاي نمايش داده شده در طي دو روز گذشته در جشنواره بين المللي فيلم فجر به لحاظ ساختاري و كيفي و ويژگي‌هاي حاشيه‌اي و جنبي نتوانسته اند توجهي از مخاطبان، بويژه منتقدان جشنواره را در سينماي رسانه‌ها برانگيزند.

يكي از مشكلات عمده‌اي كه در اين فيلم‌ها وجود دارد، عدم توجه به مولفه‌هاي اصيل ساختاري در سينما و فقدان قصه پردازي است؛ مشكلي كه عموم فيلم‌هاي اين دوره از جشنواره را به مانند دوره‌هاي پيشين در بر گرفته است.

شايد بتوان تنها فيلم به نمايش درآمده در جشنواره را كه توانست مورد توجه مخاطبان و منتقدان قرار بگيرد اثر جديد علي رفيعي با نام «آقا يوسف» دانست كه تا كنون و تا بدين جاي جشنواره بهترين فيلم اين دوره بوده و در كانون توجه منتقدان و اهالي رسانه قرار گرفته است.

واقعيت آن است كه در اين فيلم نيز علي رفيعي از سابقه خود در تئاتر استفاده، و نمايه‌ها و نشانه‌هايي از حركت‌هاي تئاتري را در اثرش دنبال كرده است.

اما روز سوم جشنواره با نمايش فيلم «قصه داوود و قمري» آغاز شد؛ فيلمي كه به لحاظ داستان پردازي و شخصيت سازي و نيز لحن و كشش روايي‌اش اثري بسيار ضعيف و نازلي بود كه شگفتي و بهت اهالي رسانه و منتقدان را نسبت به ساخت و عرضه چنين فيلم ضعيفي در جشنواره فيلم فجر برانگيخت.

فيلم «قصه داوود و قمري» نه در ايده پردازي خود نكته قابل توجه‌اي داشت، نه حاوي ارزش‌هاي بصري بود و نه مخاطب را با خود درگير مي كرد، بلكه فيلمي با ريتمي بسيار بد و بدون كشش و بسيار عذاب دهنده بود.

سيستمي كه در نمايش فيلم‌ها در جشنواره حكمفرما است متاسفانه فضايي معيوب، لغزنده و غيرقابل دفاع را دنبال مي كند.

به راستي اثري مثل «قصه داوود و قمري» كه از ابتدايي ترين ويژگي‌هاي زيباشناسي سينمايي برخوردار نيست، چرا بايد در چنين جشنواره مهمي به نمايش درآيد، در حالي كه تعدادي از فيلم‌هاي بسيار ارزشمند و مهم از راهيابي به بخش‌هاي مهم جشنواره جا مانده‌اند.

جشنواره فيلم فجر از ابتدا تا كنون داراي معايب و ويژگي‌هاي خاصي بوده كه ظاهراً مديران و برگزاركنندگان تصميمي براي مرتفع كردن آن ندارند.

به نظر مي رسد اين شلختگي و پراكندگي و روزمرگي عجيب و غريب در اين جشنواره حاكم است كه حتي با گذشت29 دوره و 29 سال تجربه هنوز لاينحل باقي مانده و بنا هم نيست، حل شود.

اهالي رسانه و منتقدان سينمايي كماكان منتظر نمايش فيلم‌هاي مهم جشنواره هستند؛ جشنواره‌اي كه فيلم‌هايي از نسل هاي مختلف سينماگران ايراني در خود دارد و فيلم‌ها به لحاظ ايده و مضمون از تنوع قابل توجهي برخوردارند./انتهاي پيام/