قيامت؛ روز تنهايي

اى مردم! از پروردگارتان پروا كنید و بترسید از روزى كه هیچ پدرى مسئولیّت (اعمال) فرزندش را نمى‏پذیرد و هیچ فرزندى به جاى پدرش قبول مسئولیّت نمى‏كند ، قطعاً وعده‏ى خداوند حقّ است ، پس زندگى دنیا شما را نفریبد و (شیطانِ) فریبكار، شما را نسبت به خدا فریب ندهد.

کد خبر: ۱۱۲۷۲۱

پنجشنبه - ۲۱ بهمن ۱۳۸۹ / February 10, 2011

گروه معارف«خبرگزاري دانشجو»؛ دنیا ، خانه‏اى است كه مهندسش آن را خراب مى‏كند تا، بناى بهترى بسازد. بنا بر روایات مرگ ، تغییر لباس ، تغییر منزل و مقدّمه‏اى براى تكامل و زندگى ابدى است.

به علاوه عدالتِ خداوند ، وجود قیامت را براى انسان ضرورى مى‏كند، زیرا ما خوبان و بدانى را مى‏بینیم كه در دنیا به پاداش و كیفر نمى‏رسند ، بنا بر این خداوند عادل باید سراى دیگرى را براى آن پاداش و كیفر آنها قرار دهد.

گرچه گاه و بیگاه كیفر و پاداشهایى در دنیا مشاهده مى‏شود ، ولى جایگاه بسیارى از اعمال تنها قیامت است ، زیرا در بعضى موارد امكان آن در دنیا وجود ندارد ؛. مثلًا كسى كه در راه خدا شهید شده ، در دنیا حضور ندارد تا پاداش بگیرد و یا كسى كه افراد زیادى را كشته ، در دنیا امكان تحمّل بیش از یك كیفر را ندارد.

علاوه بر آنكه رنج و كیفر خلافكار در دنیا به تمام بستگان بى‏تقصیرش نیز سرایت مى‏كند ، پس باید پاداش و كیفر در جایى باشد كه به دیگران سرایت نكند .

جمع شدن ذرّات پخش شده‏ى مردگان نیز كار محالى نیست . همان گونه كه ذرّات چربىِ پخش شده در مَشكِ دوغ ، در اثر تكانِ مَشك، یك جا جمع مى‏شود ، خداوند نیز با تكان شدید زمین، اجزاى همه‏ى مردگان را یك جا جمع مى‏كند : «إِذا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزالَها وَ أَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقالَها»(زلزال، 1 2)

بگذریم كه خود ما نیز از یك تك سلول آفریده شده‏ایم كه این سلول نیز از ذرّات خاكى است كه تبدیل به گندم ، برنج ، سبزى و ... شده و به صورت غذاى والدین و سپس نطفه و سرانجام به شكل انسانى كامل در آمده است.

آنچه در این آیه مورد توجّه قرار گرفته ، صحنه دلخراشى است كه پدر نمى‏تواند كارى براى فرزند خود انجام دهد. در موارد دیگر قرآن، صحنه‏هایى مطرح شده كه اگر آن آیات را یك جا بنگریم ؛ غربت، ذلّت و وحشت انسان را درك خواهیم كرد.

در آن روز، نه مال به فریاد انسان مى‏رسد و نه فرزند : «یَوْمَ لا یَنْفَعُ مالٌ وَ لا بَنُونَ» (شعراء، 88)

در آن روز، دوستان گرم و صمیمى از حال یكدیگر نمى‏پرسند : «وَ لا یَسْئَلُ حَمِیمٌ حَمِیماً» (معارج، 10)

در آن روز، پشیمانى و عذرخواهى سودى ندارد : «وَ لا یُؤْذَنُ لَهُمْ فَیَعْتَذِرُونَ» (مرسلات، 36)

در آن روز، نسبت‏ها و آشنایى‏ها سودى ندارند : « فَلا أَنْسابَ بَیْنَهُمْ یَوْمَئِذٍ» (مؤمنون، 101)

در آن روز ، وسیله‏ها و سبب‏ها از كار مى‏افتد : «تَقَطَّعَتْ بِهِمُ الْأَسْبابُ» (بقره، 166)

به هر حال، روز قیامت ،روز غربت و تنهایى انسان است‏.

منابع:

1-  تفسیر نور ، ج 9

2- تفسیر نمونه ، ج 17

3- مجمع البیان ، ج 8 ، ص 312

4- نور الثقلین ، ج 4 ، ص 193

/انتهاي پيام/