علینژاد «مهمان ویژه» کنفرانس امنیتی مونیخ/ از «توهم لیبی‌شدن ایران» تا «پادویی تجزیه‌طلبان»

مسیح علینژاد عنصر وابسته به تروریست‌های ضد ایرانی، امسال نیز مانند سال گذشته «مهمان ویژه» کنفرانس امنیتی مونیخ بود؛ به همین مناسبت به برخی مواضع ویرانی‌طلبانه او پرداخته‌ایم.

کد خبر: ۱۱۳۲۴۸۸

يکشنبه - ۲۹ بهمن ۱۴۰۲ / February 18, 2024

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، «مسیح علینژاد» چهره بد نام ضدایرانی اپوزیسیون، امسال نیز همچون سال گذشته از مدعوین «کنفرانس امنیتی مونیخ» بود.

این چهره ضد ایرانی و جنگ‌طلب، سال گذشته نیز پس از فروکش‌کردن اغتشاشات، در «کنفرانس مونیخ» حاضر شد و به همراه «حامد اسماعیلیون» عنصر وابسته به گروه تروریستی منافقین، خواهان ایجاد «منطقه پرواز ممنوع» در ایران، مشابه بنغازی (لیبی) و حمله به کشورمان شد.

«علینژاد» امسال نیز برای تکرار ادعا‌های ضد ایرانی خود در «کنفرانس مونیخ» حاضر شده است؛ او در مونیخ در مصاحبه با شبکه «اینترنشنال» وابسته به رژیم صهیونیستی، از ضرورت منزوی‌کردن نظام و مردم ایران سخن گفته است.

این عنصر ضدایرانی، صرفاً در «کنفرانس مونیخ» خواهان حمله به مردم ایران نشده بود؛ نامبرده در آبان سال گذشته نیز در بحبوحه اغتشاشات، در مجمعی موسوم به «هالیفکس» در کانادا، پیاده‌کردن طرح منطقه پرواز ممنوع در استان کردستان و شبیه‌سازی وضعیت این استان با شهر بنغازی لیبی را به قدرت‌های غربی پیشنهاد داده بود.

«علینژاد» در حاشیه کنفرانس «هالیفکس» در گفتگو با شبکه صهیونیستی اینترنشنال به صراحت از ناتو خواست به ایران حمله کند. وی عنوان کرد که به رهبران غربی می‌گویند به ایران حمله نظامی نکنید؛ رهبران غرب نباید به این حرف‌ها گوش دهند.

این عنصر ضد ایرانی و جنگ‌طلب، علاوه بر تکرار گزاره «حمله به مردم ایران»، تمایل شدیدی نیز به تجزیه کشورمان دارد؛ «علینژاد» از عناصر ثابت محافل تجزیه‌طلبی است و با سرکردگان گروهک‌های تروریستی و تجزیه‌طلب نشست و برخاست‌های زیادی دارد.

شهریورماه سال جاری، فایل صوتی «عبدالله مهتدی» سرکرده گروهک تجزیه‌طلب کومله افشاء شد که در آن عنوان شد در جریان اغتشاشات پاییز ۱۴۰۱، دو تن از چهره‌های سرشناس اپوزیسیون یعنی «مسیح علینژاد» و «حامد اسماعیلیون»، با «مصطفی هجری» سرکرده «حزب دموکرات» که آشکارا بر تجزیه کردستان از ایران تأکید می‌کند دیدار داشتند و وعده‌هایی بین آن‌ها رد و بدل شده است.

«علینژاد» اخیراً با «برنارد لوی» نیز ارتباطات زیادی داشته است؛ «لوی» یک فرد صهیونیست و عضو سازمان جاسوسی فرانسه و ناتو است که حوزه کاری‌اش نقشه‌کشی برای تجزیه کشورهاست؛ در هر نقطه‌ای از جهان که بنا به خواست ناتو و غرب، تجزیه‌ای صورت گرفته است، رد پایی از این جاسوس فرانسوی مشاهده می‌شود.

«برنارد لوی» که کتابی به عنوان «امپراتوری و پنج پادشاه» تألیف کرده و در آن صراحتاً از ضرورت تجزیه ایران سخن گفته است، سال گذشته واسطه دیدار «مسیح علینژاد» با «امانوئل مکرون» رئیس‌جمهور فرانسه بود؛ دیداری که در آن باز هم «علینژاد» خواسته شیطانی و متوهمانه خود مبنی بر حمله به مردم ایران را مطرح کرد.

اما «مسیح علینژاد» علاوه بر تبلیغ «تجزیه ایران» و «حمله به مردم ایران»، تمایل شدیدی نیز به «تحریم مردم ایران» دارد؛ او پای ثابت امضای درخواست‌ها برای تحریم مردم ایران و حتی نرساندن دارو به کودکان معصوم بیمار در ایران است.

نام «کودکان پروانه‌ای» به کرات در رسانه‌ها مطرح شده است؛ کودکانی که به سبب یک بیماری، پوست‌شان مانند بال‌های نازک پروانه به شدت شکننده است و با اندکی تماس دچار تاول‌های آبکی یا خونی شده و با پیشروی زخم، به تدریج بافت پوست‌شان از بین می‌رود؛ واردات پانسمان مخصوص این کودکان معصوم به دلیل تحریم دارویی رژیم آمریکا علیه مردم ایران ممنوع است؛ «مسیح علینژاد» یکی از طرفداران پروپاقرص این تحریم‌ها علیه مردم ایران است و از هر موضع‌گیری، سخنرانی، نامه، مکاتبه و طوماری برای تحریم مردم ایران حمایت می‌کند.

«علینژاد» البته اشتهای سیری‌ناپذیری نیز برای غارت اموال مردم ایران دارد؛ او از جمله افرادی است که با ادعای دروغین آسیب دیدن از ناحیه جمهوری اسلامی ایران، راهی دادگاه در آمریکا شد و درخواست دریافت خسارت از پول‌های بلوکه شده ملت ایران در آمریکا را مطرح کرد.

«هومن فخیمی» که وکیل دعاوی دادگاه‌های آمریکا است، چندی پیش در یک افشاگری از طمع ۷۰۰ میلیون دلاری «مسیح علینژاد» به پول‌های مردم ایران با توسل به دروغ، خبر داد و گفت: این پرونده خانم علینژاد علیه ایران و پول نسل‌های آینده ایران است؛ هر ایرانی باید خونش بجوش بیادکه دارند اینطور رفتار می‌کنند.

«امیر اعتمادی» از عناصر ضدانقلاب نیز چندی پیش فاش کرد که «شیما بابایی» و همسرش «داریوش زند» که تحت امر «مسیح علینژاد» هستند و از وابستگان گروهک تروریستی منافقین می‌باشند، به اسم حمایت از زندانیان سیاسی در ایران از نهاد‌های حقوق بشری پول می‌گیرند و این پول را به مصرف شخصی می‌رسانند.