زيباترين راه براي درمان غيبت

انسان بايد به صورت كلی و در همه اوقات از خدا درخواست كمك و یاری كند تا به رذایل اخلاقی چون غیبت دچار نشود؛ همان گونه كه در دعاها هم آمده است كه: « خدایا مرا از غیبت پناه ده.»

کد خبر: ۱۱۴۶۹۱

چهارشنبه - ۰۴ اسفند ۱۳۸۹ / February 23, 2011

گروه معارف «خبرگزاري دانشجو»؛ یکی از راه هایی که آدمی را در دوری از غیبت کمک می کند، كمك خواستن از خداست كه این خود دو گونه است:

نخست: این كه انسان به صورت كلی و در همه اوقات از خدا درخواست كمك و یاری كند تا به رذایل اخلاقی چون؛ غیبت دچار نشود؛ همان گونه كه در دعاها هم آمده است كه: « خدایا مرا از غیبت پناه ده.» 1

دوم: در جایی كه زمینه غیبت فراهم و آبروی فرد در خطر است و شرایط اقتضا می كند كه شخص برای حفظ آبروی خود ، از دیگران غیبت كرده، عیوب ایشان را آشكار سازد، در واپسین مرحله، با خدا باشد و از او بخواهد كه آبرویش را حفظ كند و بگوید: «خدایا! با تو معامله می كنم و برای تو از آبرویم می گذرم و آن را به تو می سپارم. تو خود آبروی مرا حفظ فرما.»؛ چرا كه خداوند بهتر از هر انسانی در حفظ و نگه داری حیثیت انسان ها، توانا است.

امیرمؤمنان علی (ع) می فرماید: «غیبت ، تلاش انسان ناتوان است.» 2

حضرت علی (ع) می فرماید: « طُوبی لِمَن شَغَلَهُ عَیبُهُ عَن عُیُوبِ الناسِ؛ خوشا به حال كسی كه عیب و نقص خودش او را سرگرم كرده است تا به عیوب دیگران نپردازد».

دعا و توسل و زیارت

یکی از شیوه های مهمی که در کنار تلاش برای خودسازی در انسان بسیار مهم و ضروری است، توسل به ائمه می باشد، در حقیقت همان گونه که بسیاری از ما برای شفا بیماری جسمی از ایشان درخواست کمک و شفا داریم، در بیماری ها و امراض پلید روحی نیز دوچندان به کمک این بزرگواران نیازمندیم.

در حقیقت در خواست کمک در کنار تلاش و اراده و خواستن ما باعث خواهد شد، که راهی که پیمودن آن بسیار طولانی و سخت است، در مدت کوتاهی به سرانجام رسد.

از طرف دیگر باید، این توسلات را متداوم ادامه دهیم و در صورت موّثر نبودن، تلاش خود را بیشتر کنیم، نه آنکه خدای ناکرده به این بزرگواران یا این توسلات بدبین شویم.

چگونه راضی می شویم که اعمالی که با مشقت و سختی بسیار در دنیا برای کسب سعادت در آخرت به دست آورده ایم را، خیلی راحت از دست داده و از بین ببریم ؟!

کمی به خود آییم و بر رفتارها و گفتارهایمان تجدید نظری داشته باشیم.

پی نوشت ها:

1- علامه مجلسی، بحارالانوار، ج 94، ص 343

2- صبحی صالح، نهج البلاغه، ص 556

/انتهاي پيام/