نقد و تحلیل فیلم «جرم»؛ بهترین اثر جشنواره فجر

یک جرم واقعی!

فیلم «جرم» به عنوان بهترین فیلم بیست و نهمین دوره جشنواره فیلم فجر از سوی هیئت داوران این جشنواره انتخاب و معرفی شد، با این اقدام اعجاب ها و غرایب جشنواره تکمیل گردید.

کد خبر: ۱۱۵۴۶۵

سه‌شنبه - ۱۰ اسفند ۱۳۸۹ / March 01, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ نباید اجازه بدهیم هاله های متنوع اطراف کارگردان و حواشی شخصیتی وي بر نقد و تحلیل درست و عادلانه فیلم تاثیر بگذارد و مثل عده ای، محو در سیمای کاریزمای کارگردان «جرم» شده وظیفه اصلی مان را فراموش کنیم.

فیلم «جرم» به عنوان بهترین فیلم بیست و نهمین دوره جشنواره فیلم فجر از سوی هیئت داوران این جشنواره انتخاب و معرفی شد و با این اقدام اعجاب ها و غرایب اين دوره جشنواره تکمیل شد.

وظیفه منتقد نقد فیلم است، بی توجه، بی حواشی و با تمرکز بر روی متن فیلم، بدون اینکه چیزهای زائدي او را تحت تاثیر مثبت یا منفی خود قرار دهد.

«جرم» فیلم بدی است. خیلی بد. به عبارت رساتر، فیلم عذاب آوری است، چرا؟

آدم های این فیلم فضایی اند. کاریکاتورند.جعلی اند. قابل شناسایی در هیچ برهه و زمان و هیچ جغرافیایی نیستند، مگر ذهن علیل و بیمار سازنده اش.

داستان فیلم جرم چیست؟ قصه اش کدام است؟ قصه دو خطی فیلم را هیچ کسی می تواند تعریف کند؟

چرا آدم های فیلم این طوری حرف می زنند؟ آنها آدم های عادی اند یا همگی ادیب و عارف و شاعرند؟

فیلم با سیاه و سفید بودن و دوبله شدنش به چه چیزی می خواهد برسد و چه کارکردی دارد، جز هر چه مالیخولیایی تر شدن فضای فیلم؟

زندانبان زندان رژیم پهلوی به زندانی که می خواهد آزاد شود می گوید: «با مردم باش»! يعنی چه؟ شوخی می کند یا دارد کمدی می سازد؟ زندانبان رژیمی سفاک از با مردم بودن حرف می زند؟ چرا؟ چگونه؟ چطور؟ برای چه؟ فیلم در فضا شکل می گیرد و یا به عبارت بهتر معلق در بی فضایی؛ بی آنکه به دنیا بیاید می میرد و یا به عبارت رساتر ناقص الخلقه و معیوب به دنیا می آید و دست و پایی می زند و نفله می شود.

فیلمی که قصه ندارد، شخصیت ندارد، آدم هایش عوضی و جعلی و بی مزه و اساسا نامعلوم و گم هستند و آنچنان درهم و بدریتم و کشدار و عذاب اور است که انصافا تحمل آن تا به آخر می تواند به عنوان مجازات تبهکاران در نظر گرفته شود و...چنین فیلمی چه جایگاهی در سینمای درست و اصیل و ارزشمند دارد؟ هیچ جایگاهی.

این فیلم یک مجموعه تصاویر بی ربط و مغشوش مالیخولیایی است که فقط به درد خودارضایی سازنده اش می خورد و بس!

تا کی قرار است در سینمای ایران به جای پرداختن به فیلم ها و لذت بردن از آنها خودمان را با صدای کف و هورای عشاق سینه چاک کارگردان بزرگ-بزرگ؟! مشغول کنیم و بجایش چشممان را بر آنچه روی پرده دیده ایم ببندیم و خودمان را به نفهمی بزنیم و آنقدر هم وجدان و آزادگی در وجودمان نباشد که فریاد برآوریم که آخر اینها چیست که به جای فیلم و سینما به خورد خلق الله می دهید؟ آخر وجدان و شرف هم چیز خوبی است!

به نظر می رسد اینکه فیلمی مثل «جرم» به عنوان بهترین فیلم سینمای ایران در «جشنواره فیلم فجر» انتخاب می شود، پیام رسایی دارد. تنها یک پیام و آن هم اینکه ...!/انتهاي پيام/