یاریگر پلیس در مقابله با رسمِ غلط تیراندازیِ بی هدف باشیم

حسین زمانی ، جامعه شناس، در پی تاکید سخنگوی پلیس مبنی بر جرم بودن تیراندازی در مراسم عروسی و عزا نوشت: یاریگر پلیس در مقابله با رسمِ غلط تیراندازیِ بی هدف باشیم.

کد خبر: ۱۱۶۰۷۹۸

سه‌شنبه - ۰۲ مرداد ۱۴۰۳ / July 23, 2024

به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری دانشجو، دکتر حسین زمانی جامعه شناس در خصوص تیراندازی‌های بی هدف و نابخردانه در مراسم عروسی و عزا نوشت:

یکی از ویژگی‌هایی که جوامع متمدن و امروزی را از جوامع سنتی و دیروزی متمایز می‌سازد، سبک و سیاق «شادی کردن»، «سوگواری» و نحوه کنش و رفتار در مراسم‌های مختلفی همچون عروسی، جشن و عزا و نظایر آن است.

آنگونه که از مطالعات مردم شناسان، و روان شناسان اجتماعی، پیداست، در سده‌های گذشته در برخی جوامع مردمان برای «ابراز هیجان» از ابزار‌هایی همچون تپل و دهل، و در پاره‌ای موارد از تیراندازی، استفاده می‌کردند. چه، آنان از آن طریق می‌خواستند تا هم صدای احساس خود را به نقاطی دورتر از محل سکونت خویش برسانند و آن دیگران را به محفل جشن یا سوگ خود فراخوانند و هم «هیجان متراکم» خویش را از اعماق قلب و درونشان بیرون بریزند. از آن گذشته، آنگونه که مردم شناس مشهور، خانم مارگارت مید، در آثار خویش (نظیر بلوغ در ساموا) نشان داده است، قبایل اولیه در مراسم‌های خود از ساز و آواز و شلیک گلوله استفاده می‌کرده اند تا از آن طریق بر «ترس از غریبه» فایق آیند. گویی آنان همواره در ترسی مبهم و آزاردهنده به سر می‌برده اند.

اما، امروزه اینگونه کنش‌های قبیله‌ای نه تنها (به جز در معدود قبایل ابتدایی نقاط دور افتاده آفریقا با آمریکای لاتین) به کل منسوخ شده اند و مردود شمرده می‌شوند و کارکرد اولیه خود را به تمامی از دست داده اند، بلکه به نوعی «کنشی ناهنجار» تبدیل شده اند و نوعی «رفتار غیرمتمدنانه» و غیر شهروندی تلقی می‌شوند. چون اولا؛ اینک در «زمانه دیجیتالی سده» در چشم به هم زدنی، و با یک کامنت یا تصویر و دو کلیک می‌توان صدای خود را از آن روستای کم جمعیت و دور از شهر این یا آن استان کشور به دورترین نقطه جهان فرستاد و دیگران پرشمار را (نه لزوما چند هم روستایی دور و بر خود را) شریک غم یا شادی خود ساخت. ثانیا؛ امروزه راه‌های ابراز هیجان به کل متفاوت از شیوه‌هایی هستند که اجداد ما در جوامع قبیله‌ای برای ابراز حس و حال خود به آن‌ها متوسل می‌شدند؛ و نکته مهم‌تر از آن اینکه، داشتن اسلحه نه تنها به یک شهروند عادی (غیر نظامی) قدرت و اقتدار نمی‌بخشد بلکه درون او را سرشار «احساس ناامنی» می‌سازد. چه، در دنیای امروز در اختیار داشتن اسلحه منحصر به حاکمیت‌های سیاسی است، و جز در معدود مواردی، شهروندان مجاز به داشتن و حمل هیچ نوع سلاح گرمی نیستند؛ و این نکته مهم را هم نباید ناگفته فرو نهاد که «در اختیار داشتن ابزار خشونت (اسلحه) تمایل به رفتار خشونت آمیز را افزایش می‌دهد». از همین روی، آنگونه که آمار‌ها نشان می‌دهد افراد و قبایل دارای سلاح بسیار بیش از دیگران متوسل به رفتار‌های خشونت آمیز، و قتل، می‌شوند.

بنابراین، همه ما باید دعوت سخنگوی محترم نیروی انتظامی را به فال نیک بگیریم و هر یک به سهم خویش از معدود کسانی که در برخی نقاط کشور در مراسم‌ها از سلاح (اعم از شکاری با غیر شکاری) استفاده می‌کنند و با تیراندازی جان خود و دیگران را به خطر می‌اندازند، بخواهیم که این فرهنگ آسیب زا و منسوخ شده را به کناری نهند و رفتار خود را متناسب با فرهنگ امروزی تنظیم نمایند.

همگان همت کنیم تا رسم این شلیک‌های شادیِ لحظه‌ای که منجر به قتل و از دست رفتن نفوس شهروندان میشود، رو به زوال گذاشته و در آینده‌ای نه چندان دور کاملا از بین برود؛ همان شلیک‌هایی که عروسی را به عزا تبدیل می‌کنند.

البته، ضروری است از سازمان‌ها و نهاد‌های متولی نظم و امنیت جامعه، به ویژه نیروی محترم انتطامی هم بخواهیم تا هر نوع تیراندازی در مراسم‌ها را تماما ممنوع سازند و با خاطیان برابر قانون رفتار نماید.

یاریگر پلیسمان برای برافتادنِ رسوم غلط به ویژه تیراندازی‌های کور در جشن و سرور و مراسم ختم و عزا باشیم.