مال و ثروت حاصل تلاش ما نيست!

قارون انسان متكبّری است كه مال و ثروت خود را حاصل فكر و تلاش خود می‌داند و از خداوند هستی‌بخش غافل است و می‌گوید ثروت را به وسیله‌ دانشی كه نزد من است به دست آورده‌ام و غافل از آن بود كه خداوند اقوام پیش از او را كه نیرومندتر و ثروت‌مندتر از او بودند، هلاك كرد.

کد خبر: ۱۱۶۶۰۹

سه‌شنبه - ۱۷ اسفند ۱۳۸۹ / March 08, 2011

گروه معارف «خبرگزاري دانشجو»؛ كار و تلاش نخستین عامل به دست آوردن روزی است؛ امّا میزان تأثیرگذاری تلاش انسان در به دست آوردن روزی چقدر است؟ باید به این واقعیت فكر كنیم كه انسان همه كاره‌ی جهان خلقت نیست و همه چیز به هوش و تلاش او بستگی ندارد.

قرآن كریم در سوره‌ی ذاریات آیه‌ی 58 می‌فرماید: خداوند روزی دهنده و صاحب قوّت و قدرت است.

قارون انسان متكبّری است كه مال و ثروت خود را حاصل فكر و تلاش خود می‌داند و از خداوند هستی‌بخش غافل است و می‌گوید ثروت را به وسیله‌ی دانشی كه نزد من است به دست آورده‌ام و غافل از آن بود كه خداوند اقوام پیش از او را كه نیرومندتر و ثروت‌مندتر از او بودند، هلاك كرد. (سوره قصص آیه 78)

اسلام به كار و تلاش توجّه خاصّی دارد و كار را دوست انسان می‌داند. از پیامبر اكرم(ص) نقل كرده‌اند: هر انسانی سه دوست دارد: دوست اوّل دوستی است كه خواهش او را برآورده می‌كند و آن مال و ثروت است. دیگری دوستی است كه تا لب گور با او می‌آید؛ امّا چیزی به او نمی‌دهد و از آن به بعد دیگر او را همراهی نمی‌كند و آن خویشاوندان و فامیل هستند. سومی دوستی است كه می‌گوید: به خدا سوگند! هر جا بروی با تو می‌آیم و از تو جدا نمی‌شوم! این دوست عمل اوست. اگر خوب باشد، پاداش خوب می‌بیند و اگر بد باشد، سزای بدی را می‌بیند.

از امام باقر(ع) نقل شده است: كار نیك به بهشت می‌رود و زمینه را برای صاحبش آماده می‌كند.

در حدیثی دیگر از رسول خدا نقل شده است: هفت چیز است كه ثواب آنها بعد از مرگ انسان برایش نوشته می‌شود: مردی كه درخت خرمایی بكارد. یا چاه آبی حفر كند یا مسجدی بسازد، یا كتابی بنویسد یا دانشی از خود به ارث بگذارد. یا فرزند شایسته‌ای برجای گذارد كه بعد از او برایش از خداوند آمرزش بخواهد.

از حضرت علی(ع) نقل شده است: همنشین خیرخواه، همان عمل شایسته است. در دنیا عمل در اختیار انسان و مهمان انسان است؛ ولی در آخرت انسان مهمان عمل است.

امّا كارهای ناشایست

كارهای ناشایست، كارهایی است كه انجام دادن آن برای انسان، شرمندگی دارد.

حضرت علی(ع) فرمودند: از كاری كه در نهان انجام گیرد و در آشكار شرمندگی دارد بپرهیزید.

كاری ناشایست است كه وقتی از انجام‌دهنده آن سؤال شود، نه فقط افتخار از انجام آن نمی‌كند؛ بلكه احساس شرم و انكار می‌كند.

گفت پیغمبر كه چون كوبی دری

عاقبت زان در برون آید سری

چون نشینی بر سر كوی كسی

عاقبت بینی توهم روی كسی

چون ز چاهی می‌كنی هر روز خاك

عاقبت اندر رسی در آب پاك

(مولوی)

/انتهاي پيام/