نامه انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر:

سیمایی صراف شخصی فاقد کاراکتر علمی و حتی سیاسی است

انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر طی نامه‌ای به نمایندگان مجلس، نسبت به معرفی آقای دکتر سیمایی صراف به‌عنوان وزیر پیشنهادی علوم انتقاد کردند. در این نامه، با اشاره به فقدان سابقه اجرایی و علمی کافی و نگرانی از پیامدهای منفی احتمالی، از نمایندگان خواسته شده تا در انتخاب وزیر علوم دقت بیشتری به خرج دهند.

کد خبر: ۱۱۶۶۲۵۱

شنبه - ۲۷ مرداد ۱۴۰۳ / August 17, 2024

به گزراش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر طی نامه ای به نمایندگان مجلس شورای اسلامی نکاتی را پیرامون وزیر پیشنهادی علوم، تحقیقات و فناوری متذکر شدند.

متن این نامه به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم

نمایندگان محترم دوازدهمین مجلس شورای اسلامی

سلام علیکم

درکمال تعجب و بهت بسیاری از کارشناسان, آقای دکتر سیمایی صراف به‌عنوان گزینه اصلی دولت برای تصدی وزارت علوم به مجلس شورای اسلامی معرفی شدند. شخصی فاقد کاراکتر علمی و حتی سیاسی لازم برای تصدی چنین مسئولیت خطیری که بیش‌ترین تاثیر را بر روی دانشجویان و نسل آینده کشور دارد. دلایلی که این امر را مبرهن می‌کند در ادامه نامه، خدمت نمایندگان ملت ارائه می‌گردد.

اولا: عدم سابقه اجرایی حداقلی برای صدارت چنین مسئولیتی، هشداری برای ناکارآمدی احتمالی در آینده را متذکر می‌شود. به‌گونه‌ای که وزارت علوم در سال های گذشته نیز با وجود اختلاف سلایق در اختیار اشخاصی بوده است که سابقه اجرایی قابل دفاعی در بدنه وزارت علوم داشته‌اند. درحالیکه آقای سیمایی سابقه مدیریت دانشگاه یا حتی دانشکده دورافتاده‌ای را ندارند چه برسد به مدیریت کلان دانشگاه های بزرگ کشور. این امر سبب می‌شود برای نافذ بودن تصمیماتشان، از حلقه اجرایی ضعیف‌تر از خود استفاده کنند یا اینکه وضعیت آشوب‌گونه‌ای را در وزارت رقم بزنند.

ثانیا: در بدو ورود به وزارت علوم، هر وزیری با انبوهی از لوایح و قوانین بر زمین مانده مواجه می‌شود که با اضافه شدن تکالیف برنامه هفتم، سبب سردرگمی هر شخص بدون رویکردی معین، در وزارتخانه می‌شود. بسیاری از تکالیف صنفی، مسائل مربوط به برداشتن بار مالی دانشگاه از شانه دولت، نوع برخورد با تشکل‌ها، وظایف تشکیل ارگان های جدید علمی و بسیاری موارد دیگر، باید اولویت بندی و نحوه اجرای آنها با حساسیت بالایی دنبال شود. اگر شخصی فاقد‌‌ ایده‌ای جامع برای اداره آن باشد، مصائبی از قبیل بی‌نظمی، کاهش رشد علمی و یا شلوغی بی‌مورد در دانشگاه را با خود وارد صحن دانشگاه‌ها می‌کند.

ثالثا: رتبه و توفیقات علمی و پژوهشی شخصی ایشان، نوید از ابتکار و ابداع ویژه‌ای نمی‌دهد. جایگاه دانشگاه در ایران باید محل جهش در علوم مختلف نظری و چه کاربردی باشد. باید با یک الگوی تفکر منسجم مشکلات صنعتی و عقب ماندگی های علمی کشور را در این مسئولیت جبران کرد، حال شخصی که امتیاز ویژه‌ علمی یا پروژه چشم‌گیر موفقی را در کارنامه ندارد، چگونه می‌تواند سبب تحقق این انتظارات شود؟ تقویت رتبه علمی کشور و تبدیل شدن به محل رجوع جهانی، احتیاج به یک چهره علمی - بین المللی در حیطه خود دارد.

رابعا: سوگیری سیاسی و ابعاد گفتمانی هر شخص، چگونگی جهت‌دهی فضای علمی_فرهنگی دانشگاه را پیش‌بینی‌ پذیر می‌کند. این جهت‌دهی‌ها، از واکنش اشخاص نسبت به وقایع ملی و حیاتی کشور قابل استنباط است. ایشان که صاحب مرجعیت سیاسی در طول حیات خویش نبوده‌اند. حداقل با واکنش نسبت به وقایع و گره های تاریخی مانند شلوغی های سال ۴۰۱، حملات دهشتناک دشمن اسرائیلی و اتفاقات سیاسی گوناگون تکلیف حقوقی خود را نسبت به این امور ادا می‌کردند. مگر می‌شود کسی در جایگاه حقوقی و مسئولیتی نسبت به کشور باشد و درمقابل توطئه‌های داخلی و خارجی سکوت اختیار کند. در خوش‌بینانه‌ترین حالت ممکن این روند، عدم جهان‌بینی و رویکرد انقلابی نسبت به حوادث را بازتاب می‌کند که دانشگاه امروز ما، بیشتر از هر زمانی باید از چنین اشخاصی بپرهیزد.

انجمن اسلامی امیرکبیر مانند گذشته فضای علمی و دانشگاهی کشور را با حساسیت رصد می‌کند و از نمایندگان ملت استدعا دارد با تدقیق درمورد وزیر پیشنهادی مذکور از جایگاه پرورش نخبگان و محل توسعه علم پاسداری کند تا سکان این امر را به استادی انقلابی با شاخصه های شمرده، سپرده تا انشاءالله شاهد عملکرد بهتری در این وزارتخانه باشیم .

و من الله توفیق