ماجرای شعر امام رضایی معروفِ زنده یاد استاد محمدعلی بهمنی

زنده یاد محمد علی بهمنی: در سفری که با همسرم به مشهد داشتم، در شب تولد آقا وقتی برای زیارت به حرم امام رضا (ع) رفته بودیم، به دلیل ازدحام جمعیت نتوانستم برای زیارت نزدیک ضریع امام رضا(ع) برویم. من از این زاویه به این موضوع نگاه کردم که بعد از سال‌‎ها به مشهد آماده ام و حق من است که مرا را برای زیارت راه ندهد. وقتی داشتم به گنبد امام رضا (ع) نگاه میکردم این شعر به ذهنم آمد: شرمنده‌ام که همت آهو نداشتم شصت و سه سال راه به این سو نداشتم اقرار می‌کنم که من – این های و هوی گنگ- ها داشتم همیشه ولی هو نداشتم جسمی معطر از نفسی گاه داشتم روحی به هیچ رایحه خوشبو نداشتم فانوس بخت گم‌شدگان همیشه‌ام حتی برای دیدن خود سو نداشتم

کد خبر: ۱۱۶۹۳۶۰

شنبه - ۱۰ شهريور ۱۴۰۳ / August 31, 2024

{$sepehr_media_2384379_600_400}