سینمای ایران در سالی که گذشت-9

در باب ارزش و قدرت «یه حبه قند»

اگر نگوییم بهترین فیلم جشنواره، بی تردید یکی از بهترین فیلمهای جشنواره امسال اثر تحسین برانگیز و ارزشمند سیدرضامیرکریمی یعنی «یه حبه قند» بود.

کد خبر: ۱۱۸۰۳۲

شنبه - ۲۸ اسفند ۱۳۸۹ / March 19, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ یکی از مهم ترین وقایع سینمایی کشور و یا به عبارت دیگر مهم ترین واقعه سینمایی کشور که در روزهای پایانی سال برگزار می شود و در سال 89 نیز در اثنای بهمن ماه و با التهاب و حواشی و بی نظمی فوق العاده ای برگزار شد جشنواره بین المللی فیلم فجر بود.

مرور و آسیب شناسی این جشنواره و فیلمهایش می تواند نقطه پایانی خاطرات سینمایی سال گذشته را در فضایی شفاف تر رقم بزند.

اگر نگوییم بهترین فیلم جشنواره، بی تردید یکی از بهترین فیلمهای جشنواره امسال اثر تحسین برانگیز و ارزشمند سیدرضامیرکریمی یعنی «یه حبه قند»بود.

سینمایی گرم و صمیمی و زیبا و استاندارد.سینمایی ایرانی و معنوی و جاندار و شریف.سینمایی نجیب و امیدوارکننده و عرفانی.سینمایی ساده اما عمیق.سینمایی که می توانیم دوستش داشته باشیم.

در فیلم«یه حبه قند» با یک خانواده اصیل و قدیمی یزدی روبروییم که اتفاقاتش،آدمهایش و نهایتا فضایش برایمان آشناست و گویا و جویای معصومیت از دست رفته خانواده های این زمان و زمانه که از هم دور افتاده اند.

«یه حبه قند»نوری است در دنیای تاریک رابطه و شوری در کالبد مرده انسان در عصر مرگ خدا.

فیلم با آن وسعت بازیگران و آن تلاطم وقایع و آدمهایش چقدر خوش ریتم و جذاب و مومنانه به روایتی گرم و لطیف و شریف از روزهای سرخوشی و غم یک خانواده بزرگ ایرانی می پردازد و در این پرداخت رندانه و با ظرافت چقدر زیبا و دلنواز به یاداوری تمام ان چیزهایی دست می زند که از ذهن و دل و دیده مردمان این دوران رخت بربسته و جایش را سکوت و تلخی و سردی و بی تفاوتی و رخوت و نخوت و حسرت و عسرت گرفته.

در این فیلم، یک حبه قند که می تواند نماد و مایه شیرینی و شادی باشد، دلیل و باعث غم و تلخی می شود و این تنبه و تذکر را برای مخاطب به همراه می آورد که تلاقی درد و آسایش و غم و شادی و شیرینی و تلخی،ماهیت این دنیاست که نمیتوان و نباید از آن گریخت بلکه باید بر مدارآن و در اتمسفر ایمان به مبدا و معاد آن به رستگاری رسید. فیلم «یه حبه قند»می تواند نمونه کامل و مطمئنی از سینمای دینی و میهنی مورد اعتماد و نیاز جامعه ما باشد.

در میان فیلمهای جشنواره امسال فیلم دیگری به نمایش درآمد که حیرت اور و تکان دهنده بود و نمونه ای عالی از سینمای مغفول مانده ایران یعنی سینمای اجتماعی:فیلم «مرهم» ساخته علیرضا داودنژادکه البته هیئت انتخاب آن را از بخش مسابقه کنار گذاشت!

یک فیلم بسیار خوش ساخت و گرم و تاثیرگزار که با میزانسن های درست و بازیهای عالی و قصه تکان دهنده اش یکی از برجسته ترین فیلمهای اجتماعی سالهای اخیر است و در کنار فیلم «نیاز»، بهترین فیلم داودنژاد به حساب می آید.

سینمای ایران شدیدا به فیلمهای مثل مرهم نیاز دارد تا از چنبره ابتذال منتشر در آن رهایی یابد.

مرهم فیلمی سرشار از صداقت و صراحت و سینماورزی بود که در هیاهوی فیلمهای نازل و ضعیف جشنواره و در میان بی کفایتی و سوء تدبیر هیئت انتخاب، از مسابقه بازماند اما چه اهمیتی دارد که در چنین جشنواره ای و با چنان هیئت انتخاب و داوری مرهم باشد یا نباشد.

مهم آن است که مرهم فیلمی ارزشمند و مایه شور وعشق و تاثیر و تاثر است و اینهاست که در سینمای اصیل اهمیت دارد نه مرغ و سیمرغی که این هیئت داوری و این جشنواره بخواهد به کسی بدهد یا ندهد./انتهاي پيام/