در پاسخ به دانشجو؛

بهروز غریب‌پور: خالق شاهنامه بزرگترین اپرانویس ایران است / «رستم و سهراب» حسین پارسایی جز خیانت به فردوسی چیز دیگری نبود + فیلم

کارگردان اپرای عروسکی با اشاره به آشفتگی شیوه اجراهای نمایشی در ایران گفت: نمایش رستم و سهراب آقای پارسایی جز خیانت به فردوسی چیز دیگری نبود و شما به ساحت فردوسی بی‌احترامی کرده‌اید.

کد خبر: ۱۱۹۰۸۱۳

سه‌شنبه - ۱۵ آبان ۱۴۰۳ / November 05, 2024

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، در مورد آثاری مانند رستم و سهرب حسین پارسایی به خبرنگار دانشجو گفت: یک آشفتگی شیوه اجرا در ایران رواج پیدا کرده که یکی از عوامل آن بیماری کرونا بود. که در ادامه ماجرا بسیاری از بازیگران و کارگردان به دلایل مخلتف حاضر به کار نشدند و میدان برای کار بعضی‌های دیگر خالی شد و منجر به کج فهمی از هنری شد که در جهان اصول خود را دارد.

نخستین اپرانویس ایران فردوسی است

در مورد نمایش رستم و سهراب آقای پارسایی نکته اساسی می‌توانم بگویم که با اینکه او را دوست دارم ولی اثرش جز خیانت به فردوسی چیز دیگری نبود. نخستین اپرانویس ایران فردوسی است و زمانی که با داستان‌های فردوسی نگاه می‌کنید دیالوگ‌هایی که به شعر تخیلی و گفتاری نزدیک است اگر این زبان را حذف کنید شما به ساحت فردوسی بی‌احترامی کردید.

{$sepehr_media_2481042_400_300}

بنابراین آثاری از این دست که این روزها هم زیاد شده مانند قالب‌های کنسرت نمایش، طبیعی است که باب جدیدی در فرهنگ ماست و شکست خواهد خورد یا عنوان خودش را پیدا خواهد کرد و باید توجه داشت اپرا مختصات خودش را دارد.

زمانی که رخش رستم را با یک اسب شهربازی‌ها جایگرین می‌کنید و فاقد احساس و عاطفه است این خطاست

در مورد رستم و سهراب به عنوان مثال باید بگویم: رخش یک موجود بسیار زنده و مهم در کنار زندگی رستم و شخصیت‌های شاهنامه است و زمانی که با یک اسب شهربازی‌ها جایگرین می‌کنید و فاقد احساس و عاطفه است این خطاست. وقتی هم به من گفته شد رستم و سهراب را زنده اجرا کنم نپذیرفتم، چرا که هیچکس نمی‌تواند رخش یعنی اسب رستم را در صحنه بیاورد چون واجد ویژگی‌های احساسی و عاطفی است که قابل اجرا نیست.

وی در پایان گفت: متأسفانه نوکیسگان هستند که مخاطب این نمایش‌ها می‌شوند یکدفعه ده میلیون تومان برای خانواده خرج می‌کنند که بگویند فلان نمایش را دیدم. البته این فقط در مورد ایران نیست و در همه جهان بوده که بعدها کنترل شده‌است. در این حوزه بسیار خلط مبحث شده‌است و البته باید گفت: این آثار تأثیری بر مخاطب ندارند و تاریخ انقضایی کوتاه هم دارند.