در نامه‌اي خطاب به رئيس‌دانشگاه تهران صورت گرفت

انتقاد بسیج دانشجويي دانشکده ادبیات از وضعيت نامناسب حجاب در دانشگاه تهران

بسیج دانشجویی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران در نامه ای خطاب به فرهاد رهبر، رئیس دانشگاه به وضعیت نامناسب حجاب در دانشگاه و غفلت مسئولان اعتراض کرده و اقدام فوری در این زمینه را خواستار شد.

کد خبر: ۱۱۹۹۵۶

سه‌شنبه - ۲۳ فروردين ۱۳۹۰ / April 12, 2011

به گزارش گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»، متن كامل نامه بسیج دانشجویی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران خطاب به فرهاد رهبر به اين شرح است:

بسم الله الرحمن الرحیم

خدایا تو خود شاهد باش که برای اجرای احکام اسلامی و با نیت نهی از منکر و تذکری چندین باره به مسئولان، به پا خواسته ایم و مقصودمان توجه به «بند میم وصیت نامه امام روح الله» است و تنها اجرایی شدن منویات مقام معظم رهبری را در برخورد با مسائل ضد فرهنگی جامعه از مسئولان مطالبه می کنیم؛ چه اینکه یقین داریم: «وَ لتَکُن مِنکُم اُمَّه یَدعُونَ اِلَی الخَیرِ وَ یَامُرُونَ بِالمَعرُوفِ وَ یَنهَونَ عَنِ المُنکَرِ وَ اُولَئِکَ هُمُ المُفلِحُونَ» (آل عمران/104)

جناب آقای دکتر رهبر، رئیس محترم دانشگاه تهران، امروز برای شما دردنامه ای می نویسیم و می خواهیم این جمع را که اندیشه خود را وامدار اندیشه خمینی کبیر می داند نه سیاه نما بپندارید و نه واپسگرا و نه اینکه متهم کنید ما را به سیاسی کاری در فضای سیاست زده دانشگاه. قول به شرافت می دهیم که نه از حب و نه از بغض که از سر دلسوزی برای اسلام و انقلاب بگوییم.

این نامه را به طریقت خویش و با الهام از گذشتگان برای امروز و فردا می نویسیم و مخاطب خود را نه تنها شما که همه مسئولان ذی ربط نظام می دانیم. کلاممان را شهیدان و شاهدان این دانشگاه می شنوند؛ پس هرچند استخوان ما مریدان ولایت را با چاقوی طالبان اصلاح دین آشنا کرده اند، اما بیانمان را به ندای مهر در می آمیزیم و از سر درد دین چند کلمه ای می گوییم، باشد که این بار موثر افتد.

جناب آقای رهبر! با گذشت تنها 30 سال از پیروزی انقلاب اسلامی و پس از تحمل رنج های بی دریغ و دردهای فراوان مردمان این مرزهای پر شهید برای وصول به آرمان های اسلامی، به حق شایسته نبود در مکانی همچون دانشگاه که نماد فرهنگ متعالی یک کشور است و به فرموده حضرت امام (ره) باید مبدا تحولات جامعه و کارخانه انسان سازی باشد این چنین شاهد پایمال شدن، کج دهنی و بی حرمتی عده ای هر چند اندک به اعتقادات دینی مان و از آن ناگوارتر، عبور بی توجه مسئولان از کنار آن باشیم.

مع الاسف هم اینک فضای دانشگاه که باید محیطی سالم، مناسب و مساعد برای رشد علم و اعتقاد باشد آن چیزی نیست که از یک دانشگاه در یک کشور اسلامی انتظار می رود. از دیگر سو تسامح و تساهل مسئولان امر، به حدی رسیده که عده ای از دانشجویان، دانشگاه را تبدیل به جولانگاه مد و ظاهر پرستی خود كرده و فضای عمومی دانشکده ها را با حریم خصوصی خود و یا حتی با جایی دیگر! اشتباه گرفته و دست به هر کاری می زنند که در بعضی موارد زبان هم از بیان آن شرم می کند.

فرصت نیست که از به اوج رسیدن وقاحت و بد حجابی گروهی در کف دانشگاه با شما بگوییم. فرصت نیست با شما بگوییم از آنهایی که متعهد به برهنگی مدرن هستند و با احساس امنیت کامل همه جا ظاهر می شوند و کسی هم لب به اعتراض نمی گشاید. فرصت نیست که از استحاله اندیشه برخی از دانشجویان در همین دانشگاه با شما بگوییم و از آزادی بی حد و از عقیده باطل «هر چه می خواهیم می پوشیم». فرصت نیست که به یادتان بیاوریم علت و ریشه انقلاب فرهنگی را، اما فرصت هست که به یادتان بیاوریم آنچه که یک سال پیش شاهدش بودیم!

امروز حدود 1 سال از آن دو نامه سرگشاده جمعی از دانشجویان دانشگاه تهران خطاب به شما گذشته است. همان دو نامه ای که از وضعیت فرهنگی موجود در دانشگاه به شدت انتقاد داشت و اگر خاطر شریفتان باشد اقدامات مقتضی در حوزه اعتلای فرهنگ و برخورد قانونی با مظاهر علنی فساد و بی بند و باری را خواستار بود. همان دو نامه ای که سرگشاده نوشته شده بودند تا بدانید که همگان می دانند بی تفاوتی ایجاد شده در بین دانشگاهیان و بالاخص مسئولان، عده ای از دانشجویان دانشگاه تهران را بر آن داشته تا با صدای بلند فریاد بزنند: «اینجا دانشگاه است یا ...؟!»

در آن روزها و بعد از انتشار آن دو نامه با وجود جمع آوری گسترده امضا و حمایت فراوان دانشجویان، همانانی که خود را حامیان انحصاری آزادی بیان و عقیده در دانشگاه می خواندند، با هجمه بی دریغ به این مطالبه فرهنگی سعی کردند هزینه سخن گفتن و انتقاد از هر چیزی که در مسیر سیاست های خود نمی دیدند را بالا ببرند. جالب آن که این موضوع کاملا شرعی و دغدغه صحیح مذهبی جمعی از همکلاسی هایشان را با تمام موضوعات سیاسی روز گره زدند و قصد آن داشتند که اصل موضوع به دست فراموشی سپرده شود.

ریاست محترم دانشگاه! در این بین آنچه بیش از همه، دل ما را به درد می آورد آنکه با کمال تاسف و شرمساری باید اذعان کنیم، مسئولان ما خواسته یا ناخواسته به آسیاب اینان آب خاموشی ریختند و گرد فراموشی پاشیدند و با سکوت، انفعال و بی برنامگی خود قطعه گمشده فراموش شدن موضوع را به درستی تکمیل كردند!

اگرچه از سوی مسئولان دانشگاه اقداماتی در این رابطه صورت پذیرفت، اما باز هم در کمال ناباوری مشاهده کردیم که تنها ماحصل تمامی این فعالیت ها، چیزی جز چاپ شدن بنرهای رنگی و چند برگ پوستر و چند ورق کاغذ با عنوان «منشور ضوابط رفتاری دانشگاهیان» نبود. براستی آیا در قبال این پدیده خزنده و رو به رشد و برای درمان این فضای آلوده و بیمار، نصب چند طرح گرافیکی بر در و دیوار دانشگاه کفایت می کرد؟! و یا آنکه منشور ضوابط رفتاری، بالذات دارای ارزش و اهمیت است؟!

بگذارید این قلم دردمند با این صراحت قلم فرسایی کند شاید این بار گوش شنوایی پیدا شود و دل دردمندی احساس وظیفه کند و مسئولی در فکر چاره و جبران برآید... .

اگر به یک سال، بی اعتنایی مسئولان به اشاعه بی حجابی توجه شود، حقیقت هولناکی پیش چشم هر ناظر بی طرفی خودنمایی می کند و آن اینکه گویا اساسا بخشی از مسئولان ما موافق مبارزه با بی حجابی نبوده و به رغم آنکه قانونا موظف و مکلف به رفع این معضل هستند باز هم در برابر قانون تمرد می کنند.

آقای رئیس! دانشجویان متدین و با شرافت دانشگاه از این جریان فاسد، خون دل می خورند و از لوث شدن ارزش ها و لجام گسیختگی بی مهار گروهی مفسد در حیرت و شگفتی اند. چرا صدایی که به اعتراض از سینه های دردمند گروهی برخاسته را کسی نمی شنود؟!

در این خصوص برای چندمین بار از شما و دیگر مسئولان می خواهیم که ضمن برخورد قانونی با معدود افراد ساختار شکن و اشاعه فرهنگ متناسب با محیط علمی و دینی، بیش از این اجازه جولان هنجارشکنان را در فضای دانشگاه ندهید.

در خاتمه، این کلام معمار کبیر انقلاب را به متولیان امر گوشزد می کنیم که: «اگر دانشگاه را سست بگيريم و از دست برود، همه چيزمان از دستمان رفته است.» بسیج دانشجویی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران/انتهای پیام/