چند ساعت با دانشجویان پاراچنار- 2

اساسی ترین مشکل ما این است که رسانه نداریم

ازآنهاراجع به مشکلاتشان پرسیدیم؛ گفتند: اساسی ترین مشکل ما این است که رسانه نداریم و صدایمان به جایی نمی رسد. پاراچنار در پاكستان تحت سانسور خبری است و گاهی هم که خبری می گویند با برجسته سازی اختلافات مذهبی و قومی است.

کد خبر: ۱۲۰۴۹۵

جمعه - ۲۶ فروردين ۱۳۹۰ / April 15, 2011

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»؛ ساعت 8 نشده بود که به دانشگاه امام صادق (ع) رسیدم. شب قبل باخبر شدیم که سهیل کریمی (مستند ساز، روزنامه نگار و وبلاگ نويس) قرار است مهمانان پاراچناری اش را به جماران و چند جای دیگر در تهران ببرد. گویا امروز آخرین روز حضورشان در تهران است. آنها شب را در خوابگاه دانشگاه امام صادق (ع) خوابیده اند.

در فضای سبز ورودی دانشگاه، یکی از این برنامه های زنده صبح تلویزیون داشت ضبط می شد. بعد از چند دقیقه قدم زدن یکی از دانشجویان خوابگاهی که مشغول هماهنگی با انتظامات بود تا دو نفر را به خوابگاه ببرد وقتی فهمید من خبرنگار هستم، اجازه من را هم گرفت و با هم به سمت ساختمان خوابگاه ها رفتیم. در خوابگاه، دانشجویان پاراچناری استقبال گرمی از ما کردند و با اینکه در این دو روز حضور در تهران با چند خبرگزاری و شبکه خبری صحبت کرده بودند و بارها اوضاع منطقه شان را توضیح داده بودند، اما از ما راغب تر بودند که باز هم حرف بزنند؛ چرا كه پاراچناری ها آنقدر در سانسور رسانه ای هستند که تا چند روز دیگر هم بخواهیم حاضرند بنشینند و از وضعیتشان بگویند.

از بین تمام شبکه های دنیا فقط یک رادیو پشتو متعلق به جمهوری اسلامی حامی شیعیان پاراچنار است که آن هم فقط چهار ساعت در روز و با کیفیت پایین برنامه پخش می کند، گویا راضی ترند که این چهار ساعت هم کار نکند. (دلیلش را در صحبتهایشان می آورم.)

قیافه هایشان بدون استثنا مثل جوانان خیلی مذهبی ایرانی است. معلوم می شود تهاجم فرهنگی هنوز از مسیر پاراچنار عبور نکرده. البته دلیلی هم ندارد عبور کند. برای جماعتی که قرار است پاکسازی نژادی شوند و هر روز چندتایشان را سر می برند، هزینه کردن برای نفوذ فرهنگی، کاری بیهوده است. همه دور تا دور اتاق نشستیم و تازه صحبت ها شروع شده بود که سهیل کریمی هم رسید. حسین اصغر، همان طلبه پاراچناری حوزه علمیه قم داشت از برنامه سفر می گفت که چند روز است آمده اند و کجاها رفته اند. وقتی درباره تهران آمدنشان حرف می زد کریمی وسط حرفش پرید و گفت: این دوستان دیروز که به تهران رسیدن، مطلع شدند قرار است جلوی سفارت عربستان در اعتراض به حوادث بحرین تجمع شود. آنها هم به آنجا رفتند و اتفاقا در صف اول قرار گرفتند و از نیروی انتظامی هم کلی باتوم خوردند.

با شنیدن این حرف همه خندیدند. یکی از آنها گفت: باتوم جمهوری اسلامی خیلی بهتر از اسلحه های طالبان است. حسین اصغر دوباره شروع کرد به توضیح و ابتدا به موقعیت جغرافیایی پاراچنار اشاره کرد که در شمال غربی پاکستان و از سه طرف محصور بین مرزهای افغانستان است. بعد از جمعیت و مذهب مردم گفت که از یک میلیون نفر جمعیت پاراچنار، 600 هزار نفر شیعه اند و افزود: در ابتدا شیعه و سنی در کنار هم زندگی می کردند، اما از سال 2007 و با شروع درگیری ها دشمنان به تحریک اهل تسنن پرداختند و به تدریج آنها پاراچنار را ترک کردند.

حسين اصغر تعداد شهدا را تا کنون 1500 نفر و مجروحان را 6000 نفر عنوان كرد و درباره دخالت دولت پاکستان در درگیری ها گفت: علاوه بر ناصبی ها و وهابی ها دولت پاکستان هم در کشتار شیعیان پاراچنار نقش دارد.

درخصوص علت همکاری دولت با طالبان در کشتار مردم از او پرسیدم که پاسخ داد: دولت پاکستان، تابع بی چون و چرای آمریکا و اسرائیل است، آنها نمی خواهند شیعه بماند. اساسی ترین خواسته آمریکا جدا کردن مردم پاراچنار از جمهوری اسلامی و ولایت فقیه است.

طلبه پاراچناری ادامه داد: اگر ما دست از تفکر شیعی انقلابی و تبعیت از رهبری جمهوری اسلامی برمی داشتیم این همه کشته نمی دادیم. دولت پاکستان و آمریکا این را می خواهند، اما ما تا کنون مقاومت کرده ایم.

مترجم می گوید: میهمانان پاراچناری همه جزو ISO یا سازمان دانشجویی پاکستان هستند. خودشان می گویند همان بسیج دانشجویی شماست. ISO تا کنون چند بار در حمایت از مردم پاراچنار و سایر ملت های تحت ظلم مثل غزه و بحرین راهپیمایی برگزار کرده.

در بین صحبت های حسین اصغر، گاهی دیگران هم مطلبی می گویند و او ترجمه می کند. یکی از اين طلبه هاي پاراچناري گفت: در یکی از مناطق پاراچنار، دو پاسگاه روبروی هم وجود دارد که یکی متعلق به دولت پاکستان است و دیگری طالبان و هر دو با همکاری هم در کمین شیعیان هستند. وقتی مترجم صحبت هاي اينطلبه را ترجمه کرد ادامه داد: دولت پاکستان نمی خواهد با طالبان مقابله کند؛ چرا كه با رفتن طالبان دلیلی برای ماندن آمریکا در پاکستان وجود نخواهد داشت.

از آنها راجع به مشکلاتشان پرسیدیم كه گفتند: اساسی ترین مشکل ما این است که رسانه نداریم و صدایمان به جایی نمی رسد. در صدا و سیمای پاکستان، پاراچنار تحت سانسور خبری است و گاهی هم که خبری می گویند با برجسته سازی اختلافات مذهبی و قومی است و علت درگیری ها را اختلافات مذهبی شیعه و سنی ذکر می کنند که اصلا درست نیست.

آنها ادامه دادند: فقط یک شبکه رادیویی متعلق به جمهوری اسلامی به نام رادیو پشتو به ظاهر حامی ماست که آن هم بيشتر از چهار ساعت در روز برنامه ندارد و متأسفانه فقط با مخالفان جمهوری اسلامی و افراد مرتبط با ISI (اطلاعات پاکستان) مصاحبه می کند.

چند دقیقه بیشتر از این صحبت ها نگذشت که سهیل کریمی شماره مسئول رادیو پشتو را پیدا کرد و با او تماس گرفت. (مثلا ما خبرنگار هستیم. اما پیگیری سریع خبر را باید از او یاد بگیریم.) کریمی صدای موبایل را بلند می کند تا همه بشنوند.

عاشق حسین، مدیر رادیو پشتو خودش هم پاراچناری است. وقتی کریمی از او می پرسد چرا فقط با یک گروه مصاحبه می کنید، می گوید: آنها بهتر صحبت می کنند و بیان خوبی دارند؛ لذا مجبوریم از آنها مصاحبه بگیریم. از این استدلال یکی از مدیران صدا و سیمای جمهوری اسلامی که قرار است تریبون مستضعفین جهان باشد، نمی دانستم باید بخندم یا گریه کنم.

خبرنگار پنجره از آنها می پرسد: تا کنون مقامات جمهوری اسلامی به پاراچنار آمده اند؟ تا سوال و جواب ترجمه شود؛ کریمی کنار سوال کننده نشسته، آرام به او می گوید: الان توجیه می کنند. همین طور هم شد. شروع کردند به دفاع از دولت که برای دولت مقدور نیست آشکارا به دفاع از ما بپردازد و اینکه متکی یکبار در پاکستان به مسئله پاراچنار اشاره کرده و از این جور توجیهات. با خودم گفتم اگر یک صدم اعتماد اینها به دولت را ما داشتیم الان خیلی از مسائل کشور حل شده بود.

کریمی بعد از صحبت های آنها توضیح داد: آخرین مقام جمهوری اسلامی که به پاراچنار رفته، آیت الله جنتی است که سال 67 پیام امام را برده است. حسین اصغر انگار مطلبی یادش آمده باشد، سریع گفت: البته آخرین نفر، آقای کریمی بوده که ما خیلی به او مدیونیم. ایشان جانشان را به خطر انداختند و صدای ما را به گوش مردم ایران رساندند. در این لحظه دانشجویی که ما را به خوابگاه آورده بود، داخل شد و گفت ماشین آماده است. مقصد بعدی میهمانان، جماران بود. ادامه دارد ... /انتهای پیام/