نقدي بر اظهارات اخيرحاتمي كيا در برنامه «راز»؛

يك خودزني تمام عيار

ترديدي نيست وقتي فردي به دلايل مختلف نسبت به دفاع منطقي از خود و آثارش عاجز باشد به چنين رفتارهايي رومي‌آورد و ديگران را مورد ضرب و شتم قرار مي‌دهد؛ اتفاقي كه به شكل حيرت‌آوري و البته كاملا تكراري در صحبت‌هاي حاتمي‌كيا، كارگردان صاحب نام سينماي ايران رخ داد.

کد خبر: ۱۲۱۷۲۹

چهارشنبه - ۳۱ فروردين ۱۳۹۰ / April 20, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ آنچه كه در اولين برنامه تلويزيوني «راز» در سال 90 پخش شد و اظهاراتي را از حاتمي كيا به عنوان كارگردان سينما دربرداشت، مي تواند بيش و پيش از هر چيز گوياي وضعيت فكري و روحيه اي باشد كه طي سال هاي اخير بر ذهن و عمل اين كارگردان صاحب نام حكمفرما بوده است.

نكاتي كه حاتمي كيا در خطابه بلند خود در آن برنامه تلويزيوني اعلام كرد، به شيوه هاي مختلف، مويد همان نكته اي است كه اشاره شد و آن فضاي ذهني و نحوه عمل حاتمي كيا در كارهاي تلويزيوني اوست.

در صحبت هاي اخير حاتمي كيا چند نكته و مولفه وجود دارد كه بر اساس آنها مي توان به آن ذهنيت پيش گفته توجه يافت.

آنچه بيشترين حجم خطابه مورد بحث را تشكيل مي داد بيش از آن كه دفاعي منطقي از خود باشد، حمله اي كور به ديگران بود؛ ديگراني كه طيف متنوعي از آدم ها را با افكار مختلفي شامل مي شد.

در اين خطابه، حاتمي كيا از منتقدان سينمايي گرفته تا اصغر فرهادي، كارگردان «جدايي نادر از سيمين» را نواخت (كه البته به نظر مي رسد يكي از منتقداني كه بشدت مورد كلمات نوازشگر حاتمي كيا قرار گرفت نگارنده همين مطلب باشد.)

ترديدي نيست وقتي فردي به دلايل مختلف نسبت به دفاع منطقي از خود و آثارش عاجز باشد به چنين رفتارهايي رو مي آورد و ديگران را مورد ضرب و شتم قرار مي دهد؛ اتفاقي كه به شكل حيرت آوري و البته كاملا تكراري در صحبت هاي كارگردان صاحب نام سينماي ايران رخ داد.

علاوه بر اين حمله هاي برق آسا، مي توان به حجم انبوهي از تكرار ادعاهاي كهنه و نخ نما اشاره كرد و نيز ادعاهايي كه به هيچ وجه قابل اثبات نيست؛ همچون ادعاي وي مبني بر پرداخت مسائل روز در فيلم هاي اخير، بويژه «دعوت» و «گزارش يك جشن».

واقعيت آن است كه وقتي يك كارگردان باسابقه سينما همچون ابراهيم حاتمي كيا منتقدانش را به جاي ارائه پاسخ هاي مستدل و منطقي، با عبارات و كلمات تند و گزنده اي همچون كودك و [...]  مي نوازد، ديگر نمي توان توقع ايجاد فضاي متعادل ميان او و مخاطبان حرفه اي اش را داشت كه البته درباره ايشان مدت هاست ديگر چنين فضاي پديد نيامده است.

حقيقت آن است كه ابراهيم حاتمي كيا و يا هر كارگردان ديگري در سينماي ايران بايد بداند زمان اين رفتارها كه بتوان به جاي ارائه پاسخ منطقي و حرفه اي، بويژه در حوزه سينما پشت كلمات نامربوط و توهين آميز مخفي شد، گذشته است و مردم فهيم تر از آنند كه فريب چنين موقعيت هايي را بخورند.

حمله اي بي محابا به اصغر فرهادي و فيلمش بخش ديگري از خطابه بي فرجام و ملتهب و پريشان حاتمي كيا بود.

فيلم اصغر فرهادي بدون آن كه بخواهيم تعصب غير منطقي به آن داشته باشيم و در عين حال معايب و نقصان هاي آن را قبول داريم، بي ترديد از اكثريت كارهاي كارنامه سينمايي حاتمي كيا برتر و بهتر است و اي كاش ابراهيم حاتمي كيا رفتاري منطبق با اصول رفتاري از خود نشان مي داد و در غياب يك كارگردان كه نمي تواند از اثرش دفاع كند، او را اين چنين مورد حمله قرار نمي داد.

به نظر مي رسد ابراهيم حاتمي كيا در حوزه سينما نيازمند يك تمركز و بازانديشي و نيز تجديدنظري در برخي از عادت هاي فكري و رفتاري خود است؛ ضمن اينكه ايشان نيازمند يك دوره آموزشي براي آشنايي با نحوه مواجهه با منتقدان آثار سينمايي خود مي باشد؛ اتفاقي كه اميدواريم هر چه زودتر براي حاتمي كيا رخ دهد./انتهاي پيام/