‏اسلامي شدن دانشگاه‌ها؛ آرزویی دست یافتنی

چندماهی از پيروزي انقلاب نگذشته بود كه از سوي برخي شخصيت‌هاي کشور اين مسئله عنوان شد كه بايد روح اسلام در كالبد نظام ‏آموزشي عالي دميده شود، اما شرايط خاص سياسي و اجتماعي كشور مجال تحقق اين انديشه را نمي‌داد.‏

کد خبر: ۱۲۱۹۵۴

شنبه - ۰۳ ارديبهشت ۱۳۹۰ / April 23, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، سید محمد مهدی موسوی؛ سالروز اعلام انقلاب فرهنگی بود؛ هر چند به اذعان عده‌اي سابقه انقلاب فرهنگي و آموزشي در ايران به دهه 1340 ‏باز‌مي‌گردد، اما بايد گفت؛ تحول اساسي در نظام آموزشي و فرهنگي دانشگاه‌هاي کشورمان به معنای واقعی ‏از سال 59 آغاز شد.‏

چندماهی بیشتر از پيروزي انقلاب بود كه از سوي برخي شخصيت‌هاي حقيقي و طيف‌هاي ‏مذهبي کشور اين مسئله عنوان شد كه بايد روح اسلام در كالبد دانشگاه‌ها و به طور كلي نظام ‏آموزشي عالي ايران دميده شود، اما شرايط خاص سياسي و اجتماعي روزها و ماه‌هاي پس ‏از پيروزي، مجال تحقق اين انديشه را نمي‌داد.‏

مسئولان كشور در آن مقطع بسيار حساس، با وجود مسائل و بحران‌هاي طبيعي پس از ‏انقلاب‌؛ يعني فضاي مباحثات گروه‌ها و مجادلات گسترده سياسي آنها، در تلاش بودند با مديريتي ‏مشاوره گونه، اهداف انقلاب را به سمت و سوي مجامع دانشگاهي و در نهايت ايجاد دانشگاهي ‏اسلامي سوق دهند.

مسئله اي كه بارها با عنوان «اسلامي شدن دانشگاه‌ها» در همایش ها و نشست های علمی، آن هم در مقیاس ملی مورد بحث و ‏بررسي قرار گرفته، و مي‌گيرد.‏ این گونه بود که اقدامات ستاد انقلاب فرهنگي از همین سال شروع شد و در سال 63 پايان پذيرفت و پس از ‏آن، امور اصلاحي دانشگاه‌ها و مراكز آموزشي عالي بر عهده شوراي عالي انقلاب فرهنگي ‏قرار گرفت كه تا زمان حال نيز ادامه دارد و رياست آن همچون ساير شوراهاي عالي كشور ‏با رئيس جمهور است.‏

شوراي عالي انقلاب فرهنگي از همان آغاز کار خود، در صدد برآمده است تا علاوه بر رسيدگي به مشكلات گريبانگیر آموزش عالي، معضلات سطوح ديگر آموزشي و همچنين فرهنگ كل جامعه را نيز مدنظر ‏قرار دهد و انصافا این دغدغه جدی در طول این سال ها در بین اعضای این شورا در دولت های مختلف وجود داشته است.

به هر صورت نباید از این نکته هم غافل شد که سياستگذاري هاي فرهنگي کشور و در برهه‌هاي مختلف، متفاوت بوده است، ‏ليكن در سال هاي اخير اين سياست ها بخصوص در زمينه نحوه اداره امور، متمايل به سمت عدم ‏تمركز و منحصر كردن امور هر يك از مراكز آموزش عالي به خودشان است، به عنوان نمونه، ‏طرح هاي ارائه شده در نظام سنجش آموزش عالی در راستای جوابگويي به خيل عظيم داوطلبان كنكور و گزينش صحيح و از ‏روي دقت دانشجويان مستعد به تحصيل بوده است.

با این حال شايسته است به منظور رفع ‏نارسايي‌هاي موجود ، علاوه بر رسيدگي به مسائل داخلي شوراي عالي ( از جمله عدم هماهنگي ‏بين مسئولان، عدم همفكري لازم، سردرگمی در ارائه برنامه و هدف مشترك در پاره ای موارد، عدم بهره‌گيري مناسب از افراد صاحب صلاحيت و خبره ، ‏عدم وقت كافي برخی از اعضای شورا براي رفع مسائل جامعه و دانشگاه به دلیل مشغله های کاری و‎…‎‏) با بهره‌گيري و دقت نظر بيشتر بر ‏روي لوايح ارائه شده به شورا، بر مشكلات یاد شده فايق آمده، و چشم انداز خوبی را برای نیل به هدف والای اسلامی شدن دانشگاه ها در آینده ترسیم كنند؛ هدفی که بی تردید، حرکتی ملی در راستای تمدن سازی اسلامی محسوب می شود./انتهاي پيام/