یادداشت سینمایی|

کمی با بچه مردم سینما ببینیم

«بچه مردم» اولین فیلم محمود کریمی در قامت کارگردان است که نشان داده به خوبی از عهده ساخت آن برآمده است.

کد خبر: ۱۲۲۴۱۳۷

سه‌شنبه - ۱۶ بهمن ۱۴۰۳ / February 04, 2025

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، بچه مردم یک پکیج همه چیز تمام است. همه چیز دارد، به اندازه هم دارد از فانتزی بازی تا رویا پردازی، از کمدی و موقعیت طنز تا غم شیرین، از اشاره به موارد جنسی و جنسیتی تا احترام به اخلاق و اخلاق مداری؛ فیلم یک تماتیک و پالت قوی و محکم دارد و به همه عناصر و جانمایی‌هایش دقت شده است.

محوریت داستان آن در خصوص بچه‌های بی سرپرست است که در پرورشگاه زندگی می‌کنند و پدر و مادرشان به هر دلیلی آنها را در نوزادی جایی رها کرده و رفته‌اند و این بچه‌ها وقتی به سن نوجوانی می‌رسند با چالش ماندن در پرورشگاه مواجه شده و کنجکاو هویت خود با پیدا کردن پدر و مادرشان و چرایی رها شدن‌شان می‌شوند.

کریمی که تا قبل از این برخی آیتم‌های خندوانه را تولید می‌کرد، بیشتر با همین فضا در میان رسانه‌ای‌ها شناخته می‌شد و مردم هیچ شناختی از او نداشته‌اند.

او در این کار و حتی تیز‌هایی که چندسال پیش برای شهرداری به منظور پخش قبل از اکران فیلم‌های جشنواره فجر ساخته بود از برخی مدل‌های فانتزی و روش قصه گویی «وس اندرسون» کارگردان کلاسیک مطرح آمریکایی الهام گرفته است. اندرسون که فیلم «هتل بوداپست» او جز ۲۵۰ فیلم برتر IMDB و جز ۱۰۰ فیلم برتر قرن بیست و یکم است.

او در «هتل بوداپست» و برخی دیگر از آثارش از یک نوع فانتزی خاص و منحصر به فردی استفاده کرده که می‌توان او را به عنوان یک مولف و صاحب سبک در این زمینه دانست.

محمود کریمی نیز از برخی مدل‌های فانتزی اندرسون در «بچه مردم» استفاده کرده و به کار هم به خوبی نشسته است و می‌توان گفت اولین اثر است که چنین مدل فانتزی کمدی در آن در سینمای ایران استفاده شده است.

«بچه مردم» شعار نمی‌دهد، ادا در نمی‌آورد، و حرفش را با پرداختی جذاب در دل قصه‌گویی شیرین با نور و رنگ عالی و میزانسنی درخشان، بدون لکنت می‌زند.

از چند نوجوان تازه کار به خوبی بازی گرفته شده و با ترکیب چند بازیگر شناخته شده موقعیت‌ها را دلنشین و عالی پیاده سازی کرده است.

شاید انسجام و پیوستگی داستان یکجا‌هایی بهم می‌خورد، اما منطق روایی‌اش آنقدر دست پر و قدرتمند است که این گسستگی محدود به چشم نمی‌آید.

وقتی قاب‌بندی حرفه‌ای باشد، لنز درست انتخاب شود، شخصیت پردازی و طراحی صحنه و لباست با فضاسازی منطبق گردد و قصه گویی داشته و در ساحت ژانر قرار گیرد نتیجه‌اش می‌شود سینما، یک سینمای حرفه‌ای و واقعی که هم به رسالت دمیدن روح تعهد در فؤاد مخاطب به خوبی عمل کرده، هم از نظر تکنیک و فنی قوی است و هم مضمونش انسانیت، اخلاق و شرافت را نمایندگی می‌کند.

قاعده دغدغه فیلم موضوع مهم «هویت» و «اصالت» است و می‌خواهد بگوید که یک نفر چه خانواده مشخص داشته باشد و چه بدون خانواده و سرپرست بزرگ شده باشد، یک هویت و اصالتی دارد که اگر از درون خودش آن را پیدا و خودش را پیدا کند، قطعا چالش چرایی گم و پیدا کردن پدر و مادر و سرپرست نمی‌تواند او را اذیت و متوقف و به بحران بکشد.

دیدن این فیلم بشدت توصیه می‌شود.

مسعود کارگر - منتقد سینما