غربت‌نامه دانشجویان به اساتید به بهانه هفته معلم

هیچکس صدای شکستن اعتماد به نفسم را، له شدن هویتم را نشنید!!!... سکوت بود و تایید! هیچکس نپرسید، میان قشر جوان دانشجو که باید مبدا تحولات باشد، اینقدر ناامیدی و بی تفاوتی و نداشتن یک افق از کجا و چرا پیدا شد؟!

کد خبر: ۱۲۳۰۹۸

جمعه - ۰۹ ارديبهشت ۱۳۹۰ / April 29, 2011

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو» از زنجان، الهام محمدی؛ به رسم احترام سلام، به رسم ادب سپاس و فراوان سپاس به خاطر همه زحمات بی دریغ، به خاطر همه لحظه هایی که همه با هم به خاطر یک هدف قدم در کلاس گذاشتیم و تو با عشقی مقدس زکات علمی را که فرا گرفته بودی پرداختی، برایم گفتی و گفتی اما از آنچه که از آن سوی آبها بوده، آنچه هست و خواهد بود و باید باشد و داخل پرانتز گفتی: البته اینها در ایران اجرایی نیست!

نام ما را از لیست بایدها حذف کردی و گفتی آنچه داریم جز تکرار بی محابای آنچه آن سوی آبها بوده نیست! از من و آنچه بودم، آنچه می توانم باشم، از آنچه از دست داده ام و برای بدست آوردنش چه باید بکنم نگفتی!از بزرگانی که برای بودنم در اینجا از چه ها گذشتند و من از یاد برده ام، از تلاش همان عده ای که هنوز هستند و پایبند و برای اعتقاد و آرمان خود، برای خدمتگذاری از همه چیز گذشته و هنوز راه را می روند نگفتی! از آنهایی که گمنامند! از نقش تک تک ما برای رسیدن، برای گام نهادن در جای پای آنها نگفتی، از تلاش خودت برای برگرداندن از دست رفته ها، از گام های موثرت، هر چند کوچک نگفتی تا با دیدنت افقی برایم ترسیم شود که من هم به اندازه یک شمع در خاموشی تاریکی نقش داشته باشم تا خود خورشید بیاید!! تا سحری که نزدیک است اگر... و در این میان هیچ کس صدای مرگ آرمان را نشنید... هیچکس صدای شکستن اعتماد به نفسم را، له شدن هویتم را نشنید !... سکوت بود و تایید!! هیچکس نپرسید، چرا میان قشر جوان دانشجو که باید مبدا تحولات باشد، اینقدر ناامیدی و بی تفاوتی و نداشتن یک افق از کجا و چرا پیدا شد؟!

دلم زخم برمی داشت و صدای امام (ره) در گوشم می پیچید: «...مبادا اساتید و معلمینی که به وسیله معاشرت ها و مسافرت به جهان به اصطلاح متمدن، جوانان ما را که تازه از اسارت و استعمار رهیده اند، سرزنش و تحقیر نمایند و خدای ناکرده از پیشرفت و استعداد خارجی ها بت بتراشند و روحیه پیروی و تقلید و گداصفتی را در ضمیر جوانان تزریق كنند.

به جای اینکه گفته شود دیگران کجا رفتند و ما کجا هستیم، به هویت انسانی خود توجه کنند و روح توانایی و راه و رسم استقلال را زنده نگه دارند. مبارزه علمی برای جوانان زنده کردن روح جستجو و کشف واقعیت ها و حقیقت هاست.» ای کاش می شد این صدا را بلند کرد تا همه بشنوند... ایمان دارم که فطرت هایی که بیدار است، وجدان هایی که خاموش نیست، همه این کلام را به گوش جان خواهند سپرد!

دست به قلم بردم، قلمی که پروردگارم به آن سوگند خورده است. برای تو استاد عزیزم تا به یاد بیاوری، تا بدانی من و همکلاسی هایم، من و دوستانم چقدر به حمایت تو، به ایمان تو، به امید تو و امیدی که به من می دهی، به راهی که جلوی پایم می گذاری نیازمندیم! نیازمند جهاد تو برای رسیدن و نیازمند چراغ راه بودنت... برایت بهترین ها را از خدایم خواهانم... روزت مبارک.../انتهاي پيام/