روابط هند و ایران مبتنی بر پیوند‌های عمیق دو ملت است

به همت خانه فرهنگ جمهوری اسلامی ایران در بمبئی و با همکاری گروه تاریخ، فرهنگ و باستان شناسی هند باستان مؤسسه دولتی هنر و علوم اجتماعی واسانترائو نایک، کنفرانس بین‌المللی یک روزه «روابط هند و ایران: تعاملات فرهنگی و تاریخی در طول اعصار» در تالار استقلال دانشکده ناگپور برگزار شد.

کد خبر: ۱۲۳۳۸۱۰

شنبه - ۱۱ اسفند ۱۴۰۳ / March 01, 2025

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، به همت خانه فرهنگ جمهوری اسلامی ایران در بمبئی و با همکاری گروه تاریخ، فرهنگ و باستان شناسی هند باستان مؤسسه دولتی هنر و علوم اجتماعی واسانترائو نایک، کنفرانس بین‌المللی یک روزه «روابط هند و ایران: تعاملات فرهنگی و تاریخی در طول اعصار» در تالار استقلال دانشکده ناگپور برگزار شد.

در این کنفرانس، بیش از یکصد نفر از اعضای هیأت علمی و دانشجویان دانشگاه‌های مختلف هند از جمله دهلی، ناگپور، پاتنا، پونا، الله آباد، بمبئی، حیدرآباد جمهوری اسلامی ایران مقالات خود را در ۸ جلسه به صورت همزمان در سالن اصلی یا به صورت برخط ارائه کردند.

حسن محسنی‌فرد سرپرست سرکنسولگری جمهوری اسلامی ایران در بمبئی در پیامی به این کنفرانس، آن را بیانگر رابطه پایدار و عمیق ایران و هند است، پیوندی که قرن‌ها شکوفا شده و امروز نیز الهام‌بخش ماست.

وی مبادلات فرهنگی و فکری بین ایران و هند، مناظر هنری، ادبی و علمی هر دو ملت را برای هزاران سال ترسیم کننده روابط دانست و این تعاملات را موجب غناب میراث مشترک و تقویت حس عمیق احترام و درک متقابل خواند.

محسنی‌فرد شهر‌هایی مانند ناگپور، با اهمیت تاریخی خود را به عنوان مراکز یادگیری و نفوذ فرهنگی خواند و نقش اساسی آن در حفظ این ارتباطات را مهم دانست.

وی با اشاره به شکوفایی فرهنگ ایرانی در هند مغول تا تأثیر عمیق اندیشه هند و ایرانی در فلسفه، شعر و موسیقی، تاریخ‌های دو کشور را در هم تنیده و به عنوان پلی برای خلاقیت و روشنگری عمل شمرد.

محمدرضا فاضل مسئول خانه فرهنگ جمهوری اسلامی ایران در بمبئی ضمن سپاس از هیأت مدیره و رئیس مؤسسه پژوهشی واسانتراو نایک ناگپور، این سمینار را فرصتی برای مرور روابط تاریخی و فرهنگی دو کشور ایران و هند خواند.

وی ابراز داشت: ارتباطات ایران و هند از هزاران سال پیش در مسیر جغرافیایی تاریخی مبتنی بر ارزش‌های انسانی و مراودات علمی و تجاری برقرار و روابط دو کشور همیشه موجب تعالی و رشد دو ملت بوده است.

فاضل ادامه داد: بسیاری از دانشمندان ایرانی در دربار پادشاهان هند حضور داشتند و مورد احترام و تکریم بودند و آنان نیز آثار ادبی، علمی و هنری زیادی در این سرزمین خلق کردند.

وی افزود: وجود بیش از یک میلیون نسخه خطی فارسی در هندوستان و فعالیت بیش از ۱۰۰ کرسی و گروه زبان فارسی در دانشگاه‌های هند و مصوبه سند سیاست آموزشی هند ۲۰۲۰ مبنی بر انتخاب زبان فارسی به عنوان یکی از زبان‌های کلاسیک هند نشان از رشیه‌های عمیق روابط دو کشور دارد.

مسئول خانه فرهنگ ایران در بمبئی در خصوص مراودات عصر حاضر علمی دو کشور، گفت: در ده‌های اخیر هزاران دانشجوی ایرانی در رشته‌های مختلف دانشگاهی به ویژه در رشته‌های پزشکی و دیگر رشته‌ها به هندوستان سفر کردند و بسیاری از دانشجویان هندی به ویژه برای تحصیل در رشته‌های علوم انسانی به ایران سفر کردند.

وی ادامه داد: امروزه نیز این پتانسیل برای گسترش روابط دوجانبه موجود است و احیای این مسیر تاریخی و استفاده از آن، مزیت زیادی برای شکوفایی بیش از پیش کشور‌های این میسر از جمله هند و ایران خواهد داشت.

فاضل، مبادله اساتید و دانشجویان و توسعه گردشگری را از جمله بهترین راه‌ها برای تداوم این ارتباط خواند و گفت خانه فرهنگ جمهوری اسلامی ایران در بمبئی آمادگی دارد در زمینه اعطای بورسیه تمامی رشته‌ها به جز رشته‌های پزشکی در دانشگاه‌های ایران برای متقاضیان هندی همکاری کند و اعزام اساتید هندی به ایران برای آشنایی با دانشگاه‌های کشورمان را نیز در دست اقدام قرار داده است.

در ادامه این مراسم، منوهرتی کومبهاره ضمن خیرمقدم به همه محققان، پژوهشگران و علاقه‌مندان شرکت کننده در کنفرانس بین‌المللی، برگزاری آن را یک نقطه عطف علمی و فرهنگی قابل توجه دانست و گفت: هند و ایران پیوندی عمیق و پایدار دارند که این پیوند از طریق قرن‌ها تعاملات تاریخی، تأثیرات زبانی، سنت‌های هنری، مبادلات فرهنگی و ... شکل گرفته است.

وی ادامه داد این کنفرانس بستری منحصر‌به‌فرد را برای محققان با پیشینه‌های مختلف فراهم می‌کند تا در بحث‌های روشنگرانه شرکت کنند و دیدگاه‌های جدیدی را در مورد میراث غنی هند و ایرانی ارائه دهند.

مظهر عالم صدیقی استاد بازنشسته فارسی دانشگاه ناگپور، دبیری این همایش را بر عهده داشت و از تعدادی از اساتید بازنشسته زبان و ادب فارسی در ناگپور تجلیل به عمل آمد.

همچنین، کتاب مجموعه مقالات آن که توسط انتشارات مادر هند در ۲۸۴ صفحه چاپ شده بود، رونمایی شد.