یادداشت//

بیداری اسلامی؛ بازگشت به آغوش مقاومت

در آن روزها اگر اسرائيل در ايجاد رعب و وحشت در دل‌هاي مردم خاورميانه يكه‌تازي مي كرد حالا سرنوشتش به قطع يا بازماندن گاز مصرفي‌اش از مصر، يا باز و بسته ماندن گذرگاه رفح در مرز فلسطين و مصر گره خورده است.

کد خبر: ۱۲۳۶۳۵

يکشنبه - ۱۱ ارديبهشت ۱۳۹۰ / May 01, 2011

گروه سیاسی«خبرگزاری دانشجو» از زنجان، مهدی گودری؛ سكانس اول-دنيا می گويد 22 خرداد سال 1388 ملت ايران، حماسه آفريد؛ 40 ميليون نفر يا واضح تر بگويم 85 درصد از واجدين شرايط در زماني كه شرق و غرب دنيا در برهوت بي اعتمادي مردم دست و پا مي زد، فارغ از سلايق سياسي به خاطر كشورشان ايران پاي صندوق رأي آمدند و دنيا انگشت به دهان گرفت.

تاريخ ايران ثبت كرد آن روز را، همه چيز به صورتي كاملاً معجزه آسا پيش مي رفت كه فتنه ها در كار شدند؛ مهندس عجول و كمي ساده دو ساعت پيش از پايان زمان رأي گيري اعلام پيروزي كرد؛ نتايج اما به گونه اي ديگر بود، سمناني زاده ساده زيست و پرتلاش با تمام نقاط قوت و ضعف حاصل آرا مردم بود.

با وجود اعلام جزئيات تك تك حوزه هاي انتخابيه جماعت شكست خورده دست بردار نبودند؛ مي گويند اينجا مهندس ساده و عجول ما، لجوج هم شده بود، او خوب مي دانست اگر ادامه دهد ممكن است طرفدارانش كشور را به آشوب بكشند، او خوب مي دانست وزارت كشور مجوز راهپيمايي ها و تجمع هاي غيرقانوني را صادر نكرده است؛ او خوب مي دانست دارد حاكميت را دچار مشكل مي كند عمل خلاف قانون انجام مي دهد؛ امنيت كشور را بر هم مي ريزد و بالاخره او خوب مي دانست چشم ها و گوش هاي تيز رسانه هاي دنيا همه در آسمان ايران چتر پهن كرده اند و دارند تار و مار مي كنند فرهنگ ايراني را،‌ اما دست برنداشت.

روزهاي سختي بود آن هفت روز، فتنه اي سخت كشور و مردمش را درگير كرده بود تا اينكه رهبر آمد؛ ايشان را بارها از قاب تلويزيون ديده بودم اين بار اما انگار كمي پيرتر شده بود؛ يعني راستش را بخواهيد ما پيرش كرده بوديم؛ صحبت ها كه شروع شد بغضي در گلويم جاخوش كرده بود و زمان به سرعت مي گذشت و بغض در گلويم سنگيني مي كرد تا اينكه بالاخره تركيد آن جا كه مردمش را محرم نديد و خطاب به حضرت ولي عصر فرمودند: جان ناقابلي دارم، ‌جسم ناقصي دارم و اندك آبرويي هم دارم ...خدا رو شكر آن روز حجت ها بر مردم تمام شد؛ شورش ها كمتر شد؛ مردم بصيرتر شدند.

16 آذر فتنه مرد، 9 دي در تابوت شد و 22 بهمن هم مردم با حضور حماسي خود تشييع جنازه كردند هم فتنه گران را و هم افكارشان را.

آري مردم ايران اين چنين اند، روزي به خاطر كشورشان در هشت سال جنگ تحميلي خم به ابرو نياوردند و فرزندانشان را تقديم انقلاب كردند و اين بار در هشت ماه جنگ نرم سرافراز كردند ايران و ايراني را و همه چيز تمام شد. كات !

سكانس دوم - در همان روزهاي ناآرام انتخابات ايران دو كشور شدند هم نوا و هم قطار با سران استكبار، اولي مصر بود و دومي هم تونس؛ وزير امور خارجه مصر، رژيم ايران را مستبد خواند و بن علي، ديكتاتور تونس در انظار دوربين هاي بين المللي ايران را كشوري فاقد اصول اوليه دموكراسي خواند.

فتنه ايران هشت ماهه خاموش شد؛ از آن روز به بعد رئيس جمهور ايران به هر كشوري رفت مورد استقبال ميليوني مردم قرار گرفت؛ اما كار خدا را ببين پس از يكسال و چندماه رژيم تونس و مصر در معرض خشم مردم قرار گرفت؛ ديكتاتورهاي مصر و تونس كه بيش از 30 سال بر مسند قدرت بودند و ايران را مستبد خواندند و بدون دموكراسي، ‌حالا توپ و تانك در خيابان ها مستقر كرده اند، ‌مردم را به خاك و خون مي كشند، تهديد مي كنند، ‌ضرب و شتم و زنداني مي كنند، اما فايده نداشت؛ مردم ديگر بيدار شده بودند؛ بن علي رئيس جمهور مادام العمر تونس فرار كرد و آن حسنيِ نامبارك هم هرچه كرد صداي ( الشعب يريد اسقاط الرئيس ) مردم مصر از زبانشان نيفتاد. 22

بهمن روز پيروزي انقلاب اسلامي ايران، ‌انقلاب مردم مصر هم به ثمر رسيد و حسني مبارك بالاخره از كشور فرار كرد. كات !

سكانس سوم - يمن، ليبي، مراكش، الجزاير، حتي مصر و تونس كه اگرچه سال ها فراموش شده بودند و در گوشه اي از نقشه جهان خاك مي خوردند، اما به واسطه كار بزرگ مردمشان شده اند سرتيتر اول خبرهاي دنيا؛ موشك باران، حكومت نظامي، خفقان، هيچ كدام از اين يك تأثيري در روند مردم نداشت و ندارد.

بيداري اسلامي سايه ترس و وحشت را از قلب هاي پرنور و با ايمان مسلمانان جهان بيرون كرده است؛ راستش را بخواهيد نمي دانم زماني كه اين مطلب را مي نويسم آيا كشوري ديگر به كشورهاي آزاديخواه اضافه شده است يا نه، يا اصلاً نمي دانم موج بيداري اسلامي در كشورهاي فوق اصلاً به ثمر مي رسد يا نه، اما اين را خوب مي دانم كه اراده اي مافوق اراده انساني در كار است، اراده اي كه گويا خبر از تحولات و مناسبات جديد جهان حكايت دارد؛ يادم مي آيد تا همين يكسال پيش ديكتاتورهاي عربي همسفره غرب، خواب را بر ملت هاي آزاد دنيا حرام كرده بودند و هر روز فتنه اي نو؛ روزي لبنان روزي فلسطين روزي سوريه روزي جزایر سه گانه ايران و روزي هم خليج فارس.

در آن روزها اگر اسرائيل در ايجاد رعب و وحشت در دل هاي مردم خاورميانه يكه تازي مي كرد حالا سرنوشتش به قطع يا بازماندن گاز مصرفي اش از مصر يا باز و بسته ماندن گذرگاه رفح در مرز فلسطين و مصر گره خورده است اگر روزي آمريكايي ها دوره مي افتادند و در نهايت براي گذران وقت به خاوريانه سفر مي كردند و وقت فتنه انگيزي و شوراندن كشورهاي مسلمان عليه يكديگر را داشتند حالا امروز وقت سرخاراندن هم ندارند.

آري اگر روزي صداي آزاديخواهي ايران صداي تك بود اين روزها دنيا دارد اين صدا را مي شنود و به آن فكر مي كند؛ اگر چه اين ملت ها خميني ندارند، ‌اما خداي خميني كه هست؛ دوست دارم اين سكانس را هم با كات تمام كنم، اما گويا موج بيداري اسلامي تمامي ندارد؛ پايان اين قسمت دست صاحب دل هاي مؤمنان است؛ همان كه تمام اين حوادث و تحولات، گوشه اي از اراده ي لايزال اوست.

به قول رفیق اهل ذوقم: خرم اي دل كه مسيحا نفسي مي آيد/ نه در اين كوه صداي همگان خواهد ماند/ آنچه در حنجره ماست ولی مي ماند/ خسته منشين كه حديبيه حنيني دارد. /عاقبت صلح حسن جنگ حسيني دارد /جنگ ما جنگ غريبي است نفسي تازه كنيم/ آخرين جنگ صليبي است نفسي تازه كنيم./انتهاي پيام/