امروز دانشجويان دانشگاه تهران در حال وداع گفتن با كوچه‌هاي بني‌هاشم هستند

امروز دانشجويان دانشگاه تهران از نمايشگاهي وداع مي‌‌كنند كه در ايام فاطميه(س) همدم لحظه‌هاي محزوني دانشجويان بود؛ نمايشگاهي كه در ضلع شمالي مسجد دانشگاه تهران قرار گرفته بود.

کد خبر: ۱۲۴۸۶۶

يکشنبه - ۱۸ ارديبهشت ۱۳۹۰ / May 08, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، فرداي روز شهادت حضرت فاطمه(س) قرار بود نمايشگاه كوچه‌هاي بني‌هاشمي از ضلع شمالي مسجد دانشگاه تهران جمع شود و شايد تا سالي ديگر اگر عمري باقي باشد فرصتي براي برپايي چنين نمايشگاهي از جنس خاك فراهم نشود.

فردا ديگر دانشجويان نخواهند توانست دمي در كوچه‌هاي نمادين خاكي و در كنار ديوارهاي گلي قدم بزنند و قرار بود ديگر نخل‌هاي سربريده به جايي ديگر منتقل شود؛ روز وداع با نمايشگاه دانشجويان و كارمنداني بودند كه با حسرت در كوچه‌هاي گلي و خاكي گام برمي‌داشتند.

من ديدم كه گوشواره‌هاي شكسته، چادر خاكي، در سوخته، صورت نيلي و دل حسن امان بازديدكنندگان را بريد و تنها با جاري شدن قطراتي اشك بود كه مي‌توانستند غم از دل بزدايند؛ «آتش به آشيانه مرغي نمي‌زنند / گيرم خيمه، خيمه آل عبا نبود».

وقتي حب مقام و حب دنيا جولان دهد به اين آساني، مثل آب خوردن به آل عبا ظلم مي‌شود و كلماتي كه بر زبان حضرت زهرا(س) جاري مي‌شود «من با صورت بر زمين افتادم در حالي كه آتش شعله مي‌كشيد و صورتم را مي‌سوزاند».

دانشگاهيان بايد با خانه نمادين علي(ع)، با كوزه‌هاي گلي ساده، با حصير و با اندك تعلقات زندگي اولين امام معصوم(ع) وداع مي‌گفتند اما در كنار خانه بوتراب مي‌توان سراغ جاي غسل حضرت زهرا(س) را گرفت؛ «اسما بريز آب روان ولي آهسته آهسته».

با بيت الاحزان بايد خداحافظي كرد، شايد بتوانيم به تشيع جنازه بنت رسول(ص) نائل شد ولي افسوس دير شده بود و معلوم نشد كه زهرا(س) كي به پدر ملحق شد و براي چندين قرن از آرامگاهش را از ديدگان اغيار پنهان كرد./انتهاي پيام/