دانشجو گزارش می‌دهد؛

کرمانشاه، همچنان صدرنشین بیکاری در کشور

استان کرمانشاه در زمستان ۱۴۰۳ با نرخ بیکاری ۱۵.۲ درصد، بالاترین نرخ بیکاری کشور را ثبت کرد؛ آماری که با وجود کاهش نسبت به سال گذشته، همچنان نگران‌کننده است.

کد خبر: ۱۲۵۰۵۰۶

پنجشنبه - ۲۸ فروردين ۱۴۰۴ / April 17, 2025

به گزارش خبرنگار گروه استان‌های خبرگزاری دانشجو، بر اساس گزارش مرکز آمار ایران، استان کرمانشاه در زمستان ۱۴۰۳ با نرخ بیکاری ۱۵.۲ درصد، بالاترین نرخ بیکاری را در میان استان‌های کشور داشته است.

این رقم در حالی ثبت شده که میانگین نرخ بیکاری کشور در همان بازه ۷.۸ درصد بوده، بنابراین کرمانشاه ۷.۴ درصد بالاتر از میانگین کشوری قرار دارد. با این حال، نسبت به زمستان سال قبل که نرخ بیکاری در استان ۱۷.۴ درصد بود، شاهد کاهش ۲.۲ درصدی هستیم.

در بررسی روند فصلی نرخ بیکاری در سال ۱۴۰۳، نرخ بیکاری استان در بهار ۱۲ درصد، در تابستان ۱۲.۶ درصد، در پاییز ۱۱.۸ درصد و در زمستان ۱۵.۲ درصد اعلام شده که نشان‌دهنده افزایش نرخ بیکاری در فصل زمستان نسبت به سایر فصول سال است.

نرخ بیکاری استان کرمانشاه در فصول ۴ گانه سال ۱۴۰۳

رئیس مجمع نمایندگان استان کرمانشاه در مجلس عواملی چون آسیب‌های ناشی از جنگ تحمیلی، زلزله‌های ویرانگر گذشته، ضعف زیرساخت‌های توسعه‌ای، کمبود سرمایه‌گذاری مؤثر و عدم بهره‌برداری مناسب از ظرفیت‌های اقتصادی استان را از مهم‌ترین دلایل بالا بودن نرخ بیکاری در کرمانشاه عنوان کرده است.

او تأکید کرد که استان برای رسیدن به ثبات اقتصادی به ایجاد دست‌کم ۳۰ هزار فرصت شغلی در سال نیاز دارد.

در کنار نرخ بیکاری، نرخ مشارکت اقتصادی مردم کرمانشاه در زمستان ۱۴۰۳، ۴۱.۹ درصد و نسبت اشتغال ۳۵.۶ درصد بوده که نسبت به زمستان سال قبل به‌ترتیب ۰.۷ و ۱.۵ درصد افزایش داشته است.

علاوه بر کرمانشاه، هفت استان دیگر نیز با نرخ بیکاری دو رقمی مواجه بوده‌اند. این استان‌ها عبارت‌اند از: کردستان با ۱۳.۷ درصد، اردبیل با ۱۳.۱ درصد، خوزستان با ۱۲.۳ درصد، گلستان با ۱۱.۲ درصد، لرستان با ۱۱ درصد، همدان با ۱۰.۶ درصد و اصفهان با ۱۰ درصد.

در مقابل، تهران پایین‌ترین نرخ بیکاری را در بین استان‌های کشور دارد.

نمودار بررسی وضعیت بیکاری در برخی استان‌ها

در پاسخ به این وضعیت، استاندار کرمانشاه نیز برنامه‌ای برای فعال‌سازی ۱۶۰۰ واحد تولیدی راکد و نیمه‌تمام در دستور کار قرار داده که در صورت اجرای موفق، می‌تواند به کاهش نرخ بیکاری و بهبود شرایط اقتصادی استان کمک شایانی کند.

کاهش نرخ بیکاری در کرمانشاه نیازمند تدوین برنامه دقیق است

فضل‌الله رنجبر نماینده مردم در مجلس شورای اسلامی در گفت‌وگو با خبرنگار گروه استان‌های خبرگزاری دانشجو، در خصوص آسیب‌های اجتماعی در استان، اظهار کرد: متأسفانه استان کرمانشاه به‌دلیل وضعیت تورم، بیکاری و شرایط معیشتی با مشکلات آسیب‌های اجتماعی روبه‌رو است که می‌تواند تأثیرات منفی بر رشد و توسعه استان داشته باشد.

نماینده مردم کرمانشاه در مجلس شورای اسلامی گفت: بر اساس بررسی‌های صورت‌گرفته استان کرمانشاه در یک دهه اخیر همواره جزو سه استان اول در حوزه بیکاری بوده است؛ این امر سبب شده این استان در شاخص فلاکت که ترکیبی از نرخ تورم و بیکاری است، نیز به طور پیوسته در رتبه‌های بالای کشوری قرار گیرد.

وی ادامه داد: استان کرمانشاه با مشکلاتی مانند طلاق، اعتیاد و... روبه‌رو است که در صورت عدم توجه لازم می‌تواند مشکلات بیشتری را برای استان رقم بزند و باید از هم‌اکنون برای وقوع حوادث در آینده برنامه‌ریزی و تلاش کرد.

نماینده مردم کرمانشاه در مجلس شورای اسلامی با بیان اینکه مسئولان کشوری باید توجه به استان کرمانشاه را در دستور کار قرار دهند، افزود: وضعیت اعتبار این کرمانشاه در مقایسه با سایر استان‌هایی که در مسیر توسعه قرار دارند، متناسب نبوده و نیازمند بازنگری جدی است.

رنجبر با اشاره به حضور کارشناسان و اساتید برجسته در حوزه‌های مختلف اجتماعی و اقتصادی در استان کرمانشاه، تأکید کرد: برای حل مشکلات در استان کرمانشاه کمبود نیروی انسانی و برنامه نداریم و باید برای جبران عقب‌ماندگی‌ها تلاش کنیم.

نماینده مردم کرمانشاه در مجلس شورای اسلامی بیان کرد: توسعه اقتصادی استان کرمانشاه کاهش آسیب‌های اجتماعی و سایر مشکلات را در پی خواهد داشت و تمام مسئولان باید پای کار باشند.

گزارش مرکز آمار ایران از وضعیت بازار کار در زمستان ۱۴۰۳ بار دیگر نام استان کرمانشاه را در صدر فهرست استان‌های دارای بالاترین نرخ بیکاری قرار داد وهمچنان شکاف قابل‌توجهی میان کرمانشاه و میانگین ملی دیده می‌شود که نمی‌توان آن را به‌سادگی نادیده گرفت.

بیکاری در کرمانشاه صرفاً عددی در یک گزارش آماری نیست؛ بلکه گره‌گاهی کلیدی در زنجیره‌ای از معضلات اجتماعی و توسعه‌نیافتگی‌ست.

جهش زمستانی نرخ بیکاری، در کنار فصلی بودن بازار کار، و ناتوانی ساختاری در مدیریت پایدار فرصت‌های شغلی، نشان می‌دهد که استان برای خروج از این چرخه، نیازمند چیزی بیش از اقدامات نمادین یا مقطعی است؛  نیازمند یک اراده ملی برای توسعه عادلانه و تمرکز بر ظرفیت‌های مغفول‌مانده‌ی منطقه‌ای است.