پزشکان مراقب باشند: تداخل دارویی می‌تواند رشد مغز را مختل کند

با کشف اثرات جانبی گسترده داروهای روانپزشکی و سایر داروهای رایج بر بیوسنتز کلسترول، کارشناسان بهداشت عمومی هشدار می‌دهند که سیستم‌های دارویی موجود باید به سرعت بازنگری شوند تا از آسیب‌های جبران‌ناپذیر به مغزهای در حال رشد جلوگیری شود.

کد خبر: ۱۲۵۴۶۵۱

يکشنبه - ۰۷ ارديبهشت ۱۴۰۴ / April 27, 2025

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، اختلال در بیوسنتز استرول ناشی از دارو خطرات جدی برای رشد و عملکرد مغز دارد. در مرکز، مولکول کلسترول قرار دارد که برای یکپارچگی نوروبیولوژیکی ضروری است و در کنار آن هالوپریدول قرار دارد - یکی از بیش از ۳۰ داروی مورد تایید FDA که برای مهار DHCR۷ شناخته شده است. این دارو‌ها که بسیاری از آنها به صورت خوراکی تجویز می‌شوند و از طریق محور گوارشی-کبدی پردازش می‌شوند، شروع به تغییر هموستاز استرول در مرحله متابولیسم گذر اول، قبل از رسیدن به مغز می‌کنند. این منجر به تجمع ۷-دهیدرکلسترول (۷-DHC)، یک پیش ماده سمی، و تبدیل آن به اکسیسترول‌های بسیار واکنش پذیر و نوروتوکسیک می‌شود. یک رشته DNA در سمت چپ آسیب‌پذیری‌های ژنتیکی را نشان می‌دهد که می‌تواند این اثرات را تشدید کند، به‌ویژه در دوره‌های حساس رشد عصبی. طیف گسترده‌ای از دارو‌های دخیل  پتانسیل سمیت افزودنی یا هم افزایی را به ویژه در شرایط پلی فارماسی برجسته می‌کند. زمانی که این مکانیسم خارج از هدف نادیده گرفته شد، اکنون به عنوان یک نگرانی فوری برای سلامت عمومی برای مغز‌های در حال رشد و افراد در معرض خطر ژنتیکی شناخته شده است.

سرمقاله‌ای در Brain Medicine خواستار اقدام فوری برای رسیدگی به سمیت اغلب نادیده گرفته شده دارو‌هایی است که معمولاً تجویز می‌شوند.

سرمقاله قانع‌کننده‌ای که در Brain Medicine منتشر شده است، نگرانی‌های نوظهور برای رشد مغز و سلامت عمومی را برجسته می‌کند: تداخل بیوسنتز استرول توسط دارو‌های تجویزی به طور گسترده.

این سرمقاله توسط سردبیر جولیو لیسینیو نوشته شده است، این سرمقاله به یافته‌های اخیر کوراده و میرنیکس پاسخ می‌دهد. تحقیقات آنها بیش از ۳۰ داروی مورد تایید FDA را شناسایی کرد، از جمله دارو‌های روانپزشکی که معمولاً تجویز می‌شوند مانند آریپیپرازول، ترازودون، هالوپریدول و کاریپرازین که DHCR۷، آنزیم کلیدی دخیل در بیوسنتز کلسترول را مهار می‌کنند. اختلال در عملکرد این آنزیم ممکن است پیامد‌های مهمی برای رشد عصبی و سلامت روان داشته باشد.

دکتر Licinio در سرمقاله توضیح می‌دهد: این مهار سطح ۷-dehydrocholesterol (۷-DHC) را افزایش می‌دهد، سنتز کلسترول را سرکوب می‌کند و یک پروفایل استرول ایجاد می‌کند که غیرقابل تشخیص از آن چیزی است که در اختلالات متابولیک مادرزادی مشاهده می‌شود. "این یک نگرانی فرضی نیست - به طور تجربی در رده‌های سلولی، مدل‌های جوندگان و نمونه‌های خون انسان تایید شده است. "

سرمقاله تاکید می‌کند که این اختلالات به ویژه در دوران بارداری و سایر مراحل رشد نگران کننده است، اما ممکن است به طور سیستماتیک در ارزیابی ایمنی دارو نادیده گرفته شده باشد. حتی نگران‌کننده‌تر این است که ترکیبی از این دارو‌ها - یک واقعیت رایج در محیط‌های بالینی - می‌تواند اثرات هم افزایی ایجاد کند و متابولیت‌های سمی را به سطوح ۱۵ برابر بالاتر از حد طبیعی برساند.

دکتر لیسینیو خاطرنشان می‌کند: «آنچه کوراده و میرنیکز فاش می‌کنند به ویژه در این زمینه نگران کننده است. "اگر دارو‌های منفرد می‌توانند یک اختلال متابولیک را تقلید کنند، ما باید از تعاملات آنها چه کنیم؟ ما کوکتل‌های مولکولی را بدون دانش تجربی از نحوه تغییر شیمی عصبی رشد تجویز می‌کنیم. "

سرمقاله اشاره می‌کند که تقریباً ۱-۳ ٪ از جمعیت عمومی دارای جهش‌های تک آللی DHCR۷ هستند که ممکن است آنها را به ویژه در برابر این دارو‌ها آسیب پذیر کند. یک نسخه به طور بالقوه می‌تواند تعادل بیوشیمیایی آنها را تغییر دهد، با دو یا چند دارو که آنها را به حالتی شبیه سندرم اسمیت-لملی-اوپیتز، یک اختلال جدی رشد، می‌فرستد.

مفاهیم کلیدی

دارو‌های روانپزشکی و سایر دارو‌ها که به طور گسترده استفاده می‌شوند ممکن است بیوسنتز استرول را مختل کنند و به طور بالقوه باعث آسیب رشد شوند.

فرآیند‌های تایید داروی کنونی علیرغم شیوع، اثرات پلی داروسازی را در نظر نمی‌گیرند

آسیب پذیری ژنتیکی در بخش قابل توجهی از جمعیت خطر را افزایش می‌دهد

آسیب پذیری رشد فراتر از بارداری گسترش می‌یابد و شامل دوران نوزادی، کودکی و نوجوانی می‌شود

تغییرات نظارتی و تنظیم عملکرد بالینی به فوریت مورد نیاز است

توصیه‌هایی برای اقدام

سرمقاله توصیه‌های خاصی را برای تغییرات فوری در عملکرد بالینی منتشر می‌کند:

زنان باردار با ژنوتیپ DHCR۷ ± باید از دارو‌هایی با عوارض جانبی افزایش دهنده ۷-DHC اجتناب کنند.

برای زنان در سنین باروری که به این دارو‌ها نیاز دارند، باید آزمایش ژنتیک در نظر گرفته شود

در دوران بارداری باید از پلی داروسازی شامل دارو‌هایی که سنتز استرول را مختل می‌کنند اجتناب کرد

بیماران مبتلا به سندرم اسمیت لملی اوپیتز هرگز نباید دارو‌هایی با اثرات افزایش دهنده ۷-DHC دریافت کنند.

برای نهاد‌های نظارتی و صنعت داروسازی، دکتر لیسینیو خواستار غربالگری اجباری بیوسنتز استرول در ارزیابی‌های ایمنی رشد، کنار گذاشتن "تخیلی آزمایش تک درمانی" و توسعه روش‌های ارزیابی است که الگو‌های تجویز در دنیای واقعی را منعکس می‌کند.

دکتر لیسینیو نتیجه می‌گیرد: "این یک فراخوان برای اقدام است. نه روزی. اکنون. "

مرجع: "اختلال استرول ناشی از دارو: تهدید نادیده گرفته شده برای رشد مغز و سلامت عمومی" توسط جولیو لیسینیو، ۲۲ آوریل ۲۰۲۵، پزشکی مغز.

DOI: ۱۰.۶۱۳۷۳/bm۰۲۵d.۰۰۴۱