نقد و نظر بر متن و حواشي جشنواره فيلم كن - 1

بازي در ميدان دشمن با مهره‌هاي سوخته!

حضور مديران و ساير هنرمندان سينمايي كشور آن هم به اين شكل منفعلانه و واداده در جشنواره فيلم كن، بدون آن كه هيچ حالت پيشروانه‌اي داشته باشد، چيزي نيست جز بازي كردن در ميداني كه دشمن آن را مهيا كرده؛ آن هم با مهره‌هاي سوخته‌اي كه برايشان چيده است.

کد خبر: ۱۲۵۵۸۵

چهارشنبه - ۲۱ ارديبهشت ۱۳۹۰ / May 11, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ اين روزها جامعه سينماي جهان در تب و تاب يكي از مهمترين، تبليغاتي ترين و در عين حال سياسي ترين جشنواره هاي سينمايي است.

جشنواره اي باقدمت كه با بهره مندي از امپراطوري رسانه اي غرب به قدرتي فراگير، بويژه در حوزه سينماي روشنفكرانه و هنري تبديل شده است؛ جشنواره فيلم كن.

حالا ديگر كمتري كسي ترديد دارد كه عوامل جشنواره جدي و معتبر سينمايي جهان سياسي كارند و مهمترين و با اولويت ترين فاكتور و شاخصي كه برايشان تعيين كننده است، سياسي كاري و سياست زدگي است، نه هنر و سينما و چيزهايي از اين دست.

از جمله اين جشنواره ها يكي هم جشنواره فيلم كن است كه حالا ديگر مي توان از به عنوان يكي از سياسي ترين جشنواره هاي سينمايي جهان ياد كرد و نام برد.

جشنواره فيلم كن مثل امثال و اقران ديگرش سال هاست كه محفل و محملي براي ارائه بيانيه ها و رفتارها و ادا و اطوارها و ژست هاي سياسي مخالفان نظام جمهوري اسلامي شده است.

با اين تفاوت كه اگر در سال هاي دور سياستگذاران و مديران اين جشنواره سعي مي كردند اغراض سياسي شان را زير پوشش جوايزشان مخفي نگه دارند، اما حالا ديگر شمشيرها را از رو بسته اند و رفتارهاي عصيانگرانه و متحورانه از خود نشان مي دهند؛ رفتارهايي كه البته بيش و پيش از هر چيز به مثابه يك انتحار هنري براي اين جشنواره و امثالش است.

حضور جعفرپناهي به عنوان عضو هيئت داوران يك جشنواره در حالي كه او در زندان بسر مي برد و به جرم اقدام عليه امنيت ملي كشور محبوس است و قرار دادن عكس او بر روي صندلي خاليش در هيئت داوري نشانه بارزي از اين است كه جهت گيري ها، هدفگذاري ها و شيوه عملياتي شدن اغراض سياسي يك جشنواره در ظاهر هنري تا چه اندازه دچار تغيير و تحول شده است و اصحاب اين معركه با چه تدبيري و براساس كدام رهيافت ها  و دريافت چه سيگنال هايي، اين چنين شمشيرهايشان را از رو بسته اند.

امسال دو فيلم از دو كارگردان ايراني كه در زندان بسر مي برند به جشنواره فيلم كن راه يافته است؛ فيلم هايي از محمد رسول اف و جعفر پناهي؛ در حالي كه جعفر پناهي به چند سال زندان و محروميت از كار هنري به دليل رفتارهاي مجرمانه اش محكوم شده است.

ترديدي نيست كه از جشنواره فيلم كن نمي توان توقع داشت، مدافع و تامين كننده آرمان هاي مردم و نظام انقلاب ايران باشد و نيز از كساني كه با فيلم هايشان نشان دادند در وطن فروشي و به حراج گذاشتن ارزش هاي ملي هيچ ابايي ندارند.

اما جاي اين سوال باقي است كه حضور مديران و ساير هنرمندان سينمايي كشور در جشنواره اي همچون كن چه توجيهي دارد؛ جشنواره اي كه محمل و محفلي براي تخطئه و توطئه عليه نظام و مردم ايران در پوشش هنر سينماست.

نبايد فراموش كرد كه اين حضور آن هم به اين شكل منفعلانه و واداده، بدون آن كه هيچ حالت پيشروانه اي داشته باشد، چيزي نيست جز بازي كردن در ميداني كه دشمن آن را مهيا كرده؛ آن هم با مهره هاي سوخته اي كه برايشان چيده است!/انتهاي پيام/