یادداشت دانشجویی|

توریست یا تروریست، مسئله این است!

سال‌ها صبر زمین، خاک هرمز را لعل کرده بود، خاکی که اکنون با بی مهری مردمان و بی فکری مسئولان در گوشه‌ی خانه‌ای، بی جلوه، مرده است...

کد خبر: ۱۲۵۸۶۴۲

چهارشنبه - ۱۷ ارديبهشت ۱۴۰۴ / May 07, 2025

گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو-سما رنجبران؛ خلیج فارس، آبی به رنگ غیرت آینه‌ای از تاریخ ایران است که قرن هاست نامش را با غرور فریاد می‌زنیم. موج هایش قصه‌های دلاوری و تمدن می‌سرایند و در دل هر قطره اش طنین ایران جاری است. این خلیج همیشه فارس، نه با زمان رنگ می‌بازد نه با تحریف نامی دیگر می‌پذیرد. خلیج فارس نه یک واژه که بخشی از شناسنامه ماست.

نام خلیج فارس نه تنها ریشه در تاریخ و استاد معتبر جهانی دارد بلکه در تمامی نقشه‌های معتبر بین‌المللی نیز با همین عنوان ثبت شده است. تلاش برای تغییر این نام تحریف آشکار تاریخ و فرهنگ است. خلیج فارس، بخشی جدایی ناپذیر از هویت ایرانیست و در هر نقشه‌ای که بر پایۀ واقعیت باشد با همین نام می‌درخشد، خلیج فارس.

ماجرا از آنجایی آغاز شد که عده زیادی مقصد سفر نوروزی خود را نگین رنگین کمانی خلیج فارس یعنی جزیره هرمز قرار دادند و به سادگی و از روی نا آگاهی اقدام به بردن خاک این منطقه به خانه هایشان کردند. خاکی که بخشی از طبیعت و تاریخ زمین شناسی این سرزمین به شمار می‌رفت و میلیون‌ها سال طول کشیده بود تا در یک فرایند پیچیده طبیعی به این شکل امروزی درآید و حال تخریب و نابودی آن به راحتی قابل ترمیم و جبران نیست.

در سال‌های اخیر این هشدار از سوی دغدغه‌مندان و دوستداران محیط زیست داده شده بود، اما تیر نهایی در نوروز ۱۴۰۴ زده شد و آنچه در تصویر بالا مشاهده میکنید تصویری است از ساحلی که در روز به مانند جواهرات پراکنده می‌درخشیدند و در شب به سان آسمان پرستاره می‌ماند، اما حالا چه! حالا دیگر اثری از شن‌های نقره‌ای چشمک زن پیدا نمی‌شود قطره قطره جمع شد. وانگهی خالی شد.

اشتباه افراد به اصطلاح گردشگر این قاتلان طبیعت در اینجاست که فراموش کرده‌اند این میراث طبیعی فقط و فقط در جایگاه اصلی خود زیبا هستند نه در کیسه‌ها و بطری‌های سوغاتی که آنها با خود به تاراج می‌برند. شاید اگر آگاهی‌ها و آموزش‌های درستی به مردم داده می‌شد و یا شاید اگر اطلاع رسانی‌ها و هشدار‌ها پیش از این‌ها بود نه حالا بعد مرگ سهراب! می‌توانست از این فاجعه جلوگیری کند.

کاش کمی مهربان‌تر کمی آرام تر، کمی مسئولانه‌تر از زیبایی‌های طبیعی زمین محافظت کنیم و آن را همانگونه که هست به دستان آیندگان بسپاریم. حال باید دید این ظلم جبران ناپذیر قرار است چه تغییری در سیاست‌های برخورد با این گردشگرنما‌ها برای پاسداری از طبیعت بکر ایران عزیزمان داشته باشد.

*انتشار یادداشت‌ها به معنای تأیید تمامی محتوای آن توسط «خبرگزاری دانشجو» نیست و صرفاً منعکس کننده نظرات گروه‌ها و فعالین دانشجویی است.