نگاهي به اجراهاي نمايشي جشنواره تئاتر دانشگاهي؛

«بي قهوه ... تلخ»؛ مثل رنگ لزج قهوه

تئاتر «بي قهوه ... تلخ» اساسا تئاتري كوچك به جهت ويژگي هاي سخت افزاري و نرم افزاري بود دكور، تعداد بازيگران، خلاقيت هاي صحنه اي، چيدمان وسايل و حركت بازيگران همه و همه زير چتر يك ساختار كوچك اما شكيل گرد آمده بود.

کد خبر: ۱۲۶۸۰۲

چهارشنبه - ۲۸ ارديبهشت ۱۳۹۰ / May 18, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، تئاتر «بي قهوه ... تلخ» از جمله آثار قابل توجه جشنواره چهاردهم است و اين توجه بيشتر از لحاظ ساختار در جنبه هاي اجرايي به اين تئاتر جلب مي شود.

علاوه بر اين در بخش بازيگري اين تئاتر يكي از بهترين بازي هاي جشنواره را به خود ديد. بازي بهارك صالح نيا به عنوان بازيگر زن با قدرتمندي ريتم و رواني قابل توجهي اساسا بالاتر از سطح ساير بازي ها در جشنواره تئاتر دانشجويي اين دوره بود.

«بي قهوه ... تلخ» نتيجه چيدمان درست عناصر تلفيقي چه در سخت افزار و چه در نرم افزار تئاتر بود و اينها همه در نقطه عطف و ويژگي استاندارد اصولي تئاتر «بي قهوه ... تلخ» در بزنگاه بازيگري شكلي تام و تمام مي يافت.

بازي استوار، مسنجم، يكدست و محكم صالح نيا درنقشي سخت اما روان.

عناصر صحنه ميزانسن و ساير مولفه هاي تئاتر «بي قهوه ... تلخ» تشكيل دهنده زمينه اي شد براي ايجاد يك فضاي هارمونيك كه بتواند مخاطب را در متن و بطن روايت قصه قرار دهد و اينها همه در مقياس و محدوده «بي قهوه ... تلخ» رخ داد.

دكور كوچك، آرام و زيبا در كنار بازي هاي روان و ميزانسن كنترل شده توسط كارگردان كه خود بازيگر نقش مرد درنمايش است در طول كار كمك شاياني به ايجاد آن حس هارموني مورد اشاره در تماشاگر كرد.

«بي قهوه ... تلخ» كه تناسب و توازن قابل توجهي ميان عنوان آن، فضاي صحنه و دكور و داستان آن وجود دارد يكي از معدود تئاترهاي جشنواره چهاردهم است كه به اساس زيبايي شناسي بصري تا حد قابل توجهي قابل دفاع است. تئاتري كه توانست با استفاده اي مناسب و به جا از عناصر بصري و روايي منظومه اي واحد و يكدست را براي ايجاد فضا و حس زندگي و انتقال فضاي تئاتري در مخاطب پديد آورد.

«بي قهوه ... تلخ» روايت تنش ها و واكنش هاي ميان يك زوج با عقبه اي از تجربيات و اتفاقات ناخوشايند براي آنهاست كه در اين بيان داستاني يك عنصر خاص وجود دارد كه به نوعي زمينه و بستري براي روايت داستان مي شود و آن وجود نامه هاست، نامه هايي كه تا انتهاي داستان در پيچشي رازآلود و معما گونه از اينكه نويسنده و ارسال كننده آنها چه كسي است غور مي كند و همين بر زيبايي و ارزش كار مي افزايد به ويژه در آخر تئاتر كه آخرين نامه در ميزانسني زيبا به دست زوج جوان مي رسد فارغ از اينكه داستان و محتواي مضموني «بي قهوه.... تلخ» چگونه ارزيابي مي شود كه خود بحث مفصلي را مي طلبد.

اما اشاره به اين نكته حائز توجه و ارزشمند است كه «بي قهوه.... تلخ» در همين حجم كوچك با تمام معايب و محدوديت هايش تجربه خوب و قابل قبولي در اجراي جذاب و قابل قبول يك ميزانس روان و هارمونيك بود و اين دستاورد كوچكي نيست./انتهاي پيام/