هدف آمريكا از طرح مذاكرات مستقيم با تهران چيست؟

تطميع و تحريم و در نهايت تسليم

با توجه به شكست تلاش‌هاي آمريكا در استفاده از تهديد، تطميع و تحريم در مقابله با برنامه‌هاي هسته‌اي ايران و در نهايت تلاش تسليم گونه اخير ايالات متحده براي مذاكره مستقيم با تهران، تامل در هدف آمريكا از طرح اين موضوعات در آستانه تسخير لانه جاسوسي يك ضرورت است.

کد خبر: ۱۲۷۸۸

سه‌شنبه - ۰۷ آبان ۱۳۸۷ / October 28, 2008

در شرايطي كه برنامه هاي آمريكا براي تقابل با كشورهاي مختلف دنيا شكست خورده است اين قدرت كه با ورشكستگي اقتصادي و انزواي سياسي روبرو شده است، به سياست تسليم روي آورده است.

در اين ميان توجه به تاريخچه حركت خزنده استكبار براي ايجاد تغيير و براندازي سياسي يا تكنولوژيك در ايران ابعاد حركات اخير براي راه اندازي دفتر حافظ منافع آمريكا در ايران را روشن مي سازد.

بي فايده بودن تهديد و ارعاب

آمريكا و رژيم صهيونيستي كه از يك طرف در يك سناريوي مشخص از يك طرف پروسه تهديد ايران را در پيش گرفتند و در حالي كه در يك طرف ماجرا بوش مك كين و ديگر جمهوري خواهان از ماجراجويي عليه ايران سخن مي گفتند رسانه هاي صهيونيستي هم به اعلام آمادگي رژيم صهيونيستي براي هدف قرار دادن تاسيسات هسته اي دامن زدند.

حتي بسياري از رسانه هاي صهيونيستي هياهوي گسترده اي را درباره خريد هاي تسليحاتي رژيم صهيونيستي به راه انداختند و تلاش كردند همه چيز را براي يك ماجراجويي گسترده عليه تهران آماده نشان دهند.

تطميع و تحريم درقالب گروه 1+5

در كنار پروسه تهديد به اروپا و بويژه سولانا كه در ادبيات ديپلماتيك به كبوتر نامه بر معروف شده است ماموريت داده شد تا پروسه تطميع ايران را به منظور محدود كردن تلاش هاي تهران در دستيابي به انرژي صلح آميز هسته اي تعقيب كند.

سولانا كه بارها سياست گروه 1+5 را كه از كشورهاي چين، روسيه، آمريكا، انگليس، فرانسه و آلمان تشكيل شده است را سياست چماق و هويج معرفي كرده است بارها تلاش كرد ايران را با بسته هاي تشويقي اقتصادي و افزايش تحريم ها به انفعال وادار كند.

اكنون دولت بوش كه در نهايت حماقت با دخالت در مناقشه قفقاز و همچنين فروش سلاح به تايوان تنش ها با پكن و مسكو را شدت بخشيده است ديگر قدرت چنداني براي مانور دادن درباره افزايش تحريم ها عليه تهران ندارد.

صدور قطعنامه چهارم شوراي امنيت درباره ايران كه سعيد جليلي نماينده ايران در مذاكرات با گروه 1+5 از آن به بيانيه تعبير كرد به خوبي نشان داد كه آمريكا در تقابل با ايران تنها مانده است.

در اين قطعنامه تحريم ها افزايش نيافت و آمريكا كه ديگر حمايت روسيه و چين را براي اعمال تحريم هاي بيشتر در مقابل ايران نداشت، تنها خواستار فشار بيشتر بر تهران با اعمال قطعنامه هاي گذشته شد.

آمريكا كه روزي با همدستي رژيم صهيونيستي ايران را به هدف قرار دادن تاسيسات هسته اي تهديد مي كردند با شكست سناريوي تهديد و ارعاب و تطميع و تحريم مذاكره مستقيم را در پيش گرفته اند.

آمريکاي دوران بوش جنايتکارتر يا دوران کارتر؟

در سناريوي جديد شيطان بزرگ قصد دارد مستقيم و بدون واسطه با ايران گفتگو كند و حضور ويليام برنز معاون اول وزير خارجه آمريكا در مذاكرات 1+5  در ماه جولاي و در ژنو به همين منظور صورت گرفت.

واشنگتن تلاش هايي را در داخل ايران هم آغاز كرده و رفت و آمدها و گفتگوهايي درباره ايجاد دفتر حافظ منافع آمريكا در تهر ان برقرار شده است.

در شرايطي كه در آستانه تسخير لانه جاسوسي قرار داريم توجه به لقبي كه امام به آمريكا داد يعني شيطان بزرگ روشنگر است.

براي آمريكاي شكست خورده و مستاصل ايجاد رابطه با ايران پوشاندن شكست هاي گذشته و در كنار آن شروع يك استراتژي جديد و تخريب از درون در مقابل گسترش نفوذ و قدرت ايران محسوب مي شود.

آمريكا به خوبي نشانداده است كه هرجا در ارعاب و تطميع و تحريم كارگر نشده رو به ارتباط مستقيم و حتي دادن امتياز گسترده روي آورده است.

در اين ميان كره شمالي مثال خوبي از اين نوع است كه آمريكا حتي حاضر به خارج كردن اسم پيونگ يانگ از ليست كشورهاي حامي تروريسم شد و  به اين وسيله توانست اين كشور را به سمت دلخواه خود هدايت كند.

نكته قابل توجه ديگر در موضوع مذاكرات مستقيم ايران و آمريكا توجه به ماهيت استكباري ايالات متحده و پرسيدن اين سئوال است كه آيا آمريكاي امروز با آمريكاي سال 57 متفاوت است.

در پاسخ بايد گفت اگر نگوييم آمريكاي امروز بدتر از آمريكاي دوران جيمي كارتر است حداقل با ديدن همه جناياتي كه آمريكاي جديد در افغانستان و عراق انجام داده نبايد از تغيير رويكرد استكباري واشنگتن سخن بگوييم.

عماد حيدري - کارشناس مسايل بين الملل

/انتهاي پيام/