تحليلي بر تجلي منويات امام در سينما - بخش دوم؛

فيلمي كه امام آن را پسنديد

فيلم «گاو» را مي‍توان نمونه‌اي معتبر از سينماي «متعهد» به معناي حقيقي و واقعي كلمه به شمار آورد؛ فيلمي كه توانست مورد توجه و تفقد رهبر فقيد انقلاب امام خميني (ره) قرار گيرد.

کد خبر: ۱۲۸۷۴۱

يکشنبه - ۰۸ خرداد ۱۳۹۰ / May 29, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ فيلم سينمايي «گاو» اثر درخشان، ماندگار و تحسين برانگيز داريوش مهرجويي، كارگردان بينش‌مند و كهنه كار سينماي ايران اثري بود كه مورد توجه و تفقد امام قرار گرفت.

فيلم «گاو» از جمله آثار شاخص سينماي ايران است؛ فيلمي كه در تاريخ پرفراز و نشيب سينماي ايران در رده فيلم هاي موج نو اين سينما و متعلق به يكي از كارگردانان موثر جريان موج نو سينماي ايران محسوب مي شود.

«گاو» فيلمي است كه بايد آن را قطعا در فضاي سياسي و اجتماعي سال هايي سنجيد كه در آن ساخته شده و انتزاعي از فرايندهاي سياسي، فرهنگي و اجتماعي دوران خود بوده است.

بيان استعاري و كنايه فيلم «گاو»  از اوضاع فرهنگي، سياسي و اقتصادي حاكم بر جامعه ايران در دوران رژيم پهلوي، اين فيلم را به يك شاخص و اثر نمونه در سينماي ايران تبديل كرده است.

ساختار منسجم و گيراي فيلم در فضاي بومي و ايراني آن، همراه با بازي هاي روان و تحسين برانگيزش، در كنار حس بكر و ايراني فيلم، مجموعا از «گاو» يكي از بهترين فيلم هاي تاريخ سينماي ايران را ساخته است.

به همين دلايل است كه مي توان فيلم داريوش مهرجويي را به عنوان نمادي از سينماي ملي و متعهد و داراي حساسيت نسبت به سرشت و سرنوشت انسان ايراني ياد كرد و بلكه آن را نماد و نمودي از تمام آن چيزهاي دانست كه بر انسان شرقي مستضعف و حتي انسان به يوغ كشيده شده در هر جاي جهان به حساب آورد.

فيلم «گاو» را اگر در مختصات و مقياس آن روزگار جامعه و سينماي ايران بسنجيم و اگر تمام شرايط و زمينه هاي محدود كننده كه باعث تهديد و تحديد فيلم مي شده است را در نظر بگيريم، بي ترديد به اين نكته نايل مي آيم كه «گاو» به راستي نقطه عطفي در سينماي ماست و از برجسته ترين آثار ملي سينماي اين سرزمين.

قصه فيلم در عين ساده و افتاده بودن، بسيار پيچيده، و فضاي آن در واقع مصداقي تام و تمام از پديده اي سهل و ممتنع است؛ قصه يك مرد روستايي كه بشدت عاشق و وابسته به گاو خود است.

فيلم قصه رابطه معاشقه ميان مش حسن و گاو اوست؛ همين داستان، به عنوان يك استعار و نماد زمينه اي مي شود براي گفتن جدي ترين و سياسي ترين حرف هاي آن روزگار.

از وابستگي كشور به نفت به عنوان وسيله اي براي استعمار و استثمار گرفته تا بيان دردمندانه استضعاف و درماندگي يك ملت و حديث عقب ماندگي ها و حسرت ها و دريغ ها و غم هاي آنها.

اساسا ارزش و اهميتي كه فيلم «گاو» در تاريخ سينماي ايران پيدا كرده پيش و بيش از هر چيز وامدار همين اصول استعاري، تشبيهي و كنايي است كه البته در تلاقي با اثري خوش فرم و ملي كه در مقياس آن دوره، از استانداردهاي تصويري و سينماورزانه خوبي هم برخوردار بوده، به نمادي بزرگ و اسطوره اي در تاريخ سينماي ايران تبديل شده است.

«گاو» بازگوكننده دردهاي يك ملت است؛ آن هم به هنرمندانه ترين شكل ممكن و مصداق كاملي از «الكناية ابلغ من التصريح» و همين امر هم باعث موفقيت اين فيلم در برقراري ارتباطي عميق،‌ پردامنه، ماندگار و تاثيرگذار با مخاطب شده است.

فراموش نكنيم كه هنرمندان و بازيگران بزرگي همچون عزت الله انتظامي، علي نصيريان و ديگران يكي از ماندگارترين و بزنگاه هاي هنري خود را در فيلم «گاو» تجربه كرده اند.

ترديدي نيست كه فيلم «گاو» را مي توان نمونه اي معتبر از سينماي «متعهد» به معناي حقيقي و واقعي كلمه به شمار آورد؛ فيلمي كه توانست مورد توجه و تفقد رهبر فقيد انقلاب امام خميني (ره) قرار گيرد./انتهاي پيام/