جوهر شاهنامه تا گرم است؛ از تو باید نوشت، ایران‌مرد!

میلاد عرفان‌پور در واکنش به اتفاقات اخیر، شعر تازه‌ای برای فرمانده کل قوا و رهبر معظم انقلاب سروده است.

کد خبر: ۱۲۸۹۷۳۶

سه‌شنبه - ۰۷ مرداد ۱۴۰۴ / July 29, 2025

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، میلاد عرفان‌پور در واکنش به اتفاقات اخیر، شعر تازه‌ای برای فرمانده کل قوا و رهبر معظم انقلاب سروده است. او در مقدمه شعرش نوشته: «شعر تازه‌ای برای پرچمدار بزرگ ایران و اسلام، رهبر عزیزتر از جانم که خوش ندارد از او بگوییم؛ اما امروز مکلفیم به گفتن از او، اگرچه سخت دشوار است».

در ادامه شعر عرفان‌پور را با هم می‌خوانیم؛

*

خوش نداری ولی چه باید کرد

باید این عشق را ترانه کنم

دل خود را -اگرچه ناقابل-

نذر این شعر عاشقانه کنم

*

شعر در وصف تو کم آورده‌ست

بی‌ثمر در خیال می‌پیچم

عددی نیستم مقابل تو

که همان هیچ و کمتر از هیچم

*

ماجرای تو، چون غزل، جاری‌ست

بر لب هر نسیمِ خوش‌نفسی‌ای دماوند ما که این‌همه سال

زخم‌های تو را ندیده کسی

*

سر به زانوی تو گذاشت وطن‌ای تو همراه شادی و غم ما

رنگِ یکرنگی تو را دارد

سبز و سرخ و سپید پرچم ما

*

از رفیقان و هم‌قطارانت

یکی از دیگری شهیدترند

شک ندارم به پیشگاه حسین

دوستان تو روسپیدترند

*

از علمدار کربلا گفتی

زخم خوردی، زمین نیفتادی

با اشارات دست مجروحت

قبله و قله را نشان دادی

*

راه‌گم‌کردگان این وادی

با نگاه تو، چون زهیر شدند

عاشقان تو هرکجا رفتند

عاقبت، عاقبت‌بخیر شدند

*

هیچ اسطوره‌ای چنان که تویی

نیست پیروز در هزار نبرد

جوهر شاهنامه تا گرم است

از تو باید نوشت، ایران‌مرد!

*

در کلام تو حجتی‌ست بلیغ

که جهان را گواه خواهد شد

تا که ایمان تو جلودار است

هرچه بن‌بست، راه خواهد شد

*

خوب دل برده‌ای ز دشمن و دوست.

چون تو دلبر ندیده‌ایم هنوز‌ای به قربان تو که از چشمت

مردمی‌تر ندیده‌ایم هنوز

*

اشک‌هایت چکیده‌ای از عشق

خنده‌هایت تبسم صبح‌اند

جان ما را دوباره روشن کن

کلماتت ترنم صبح‌اند

*

اجتهاد تو در مسیر جهاد

بین عشاق تو زبانزد شد

در تمام مراجع تقلید

روح خلاق تو زبانزد شد

*

نه چنان زاهدان دخمه‌نشین

نه چنان بی‌نمازدرویشان

جمع عرفان و زهد و فلسفه‌ای

ضرب در عشق و حکمت و ایمان

*

ناگهان‌ها هنوز بسیارند

ولی آرامشت الی‌الابد است

از مِه‌آلود روزگار چه باک؟

که نگاه تو راه را بلد است

*

بار‌ها پیک وصل را دیدی

عاشقانه سراغت آمد و رفت

از «شهادت» بگو که باری هم

بوسه بر دست راستت زد و رفت

*

‌

می‌روی گرم و خیل مدعیان

همه درمانده‌اند نیمه‌ی راه

گرچه هشتاد و چندساله شدی

از جوانان، جوان‌تری‌ای ماه

*

به نگاهی گرفته دنیا را

لشکر سبز مهربانی تو

تا قیامت شهید خواهد داد

نفس صاحب‌الزمانی تو

*

من و مدح تو‌ای رها از خویش!

تو و رنجیدن و برآشفتن

خوش نداری، ولی چقدر خوش است

از تو‌ای نازنین سخن گفتن