مترو کرج در بن‌بست دپو و تأمین تجهیزات

عضو شورای اسلامی شهر کرج با اشاره به وضعیت نابسامان پروژه مترو کرج از چالش‌های عمیق، تأخیرهای مکرر، کمبود منابع مالی، عدم هماهنگی بین نهادها و بی‌تکلیفی در واگذاری زمین دپو انتقاد کرد و گفت: این روند اعتماد عمومی را به شدت آسیب‌پذیر کرده است.

کد خبر: ۱۲۹۰۴۷۹

پنجشنبه - ۰۹ مرداد ۱۴۰۴ / July 31, 2025

به گزارش خبرنگار گروه استان‌های خبرگزاری دانشجو، حسین مهاجری عضو شورای اسلامی شهرکرج  با انتقاد از روند کند و پرچالش پروژه مترو کرج، گفت: پروژه‌ای که قرار بود رونق را به شهر بیاورد، امروز به منبعی از نگرانی‌های عمومی بدل شده است.

وی ریشه مشکلات را در پیچیدگی‌های اداری، عدم تأمین منابع مالی کافی و ناهماهنگی بین نهادهای متولی دانست و افزود: فرآیندهای پر پیچ و خم و تصمیم‌گیری‌های اشتباه، این پروژه را به نقطه‌ای بحرانی رسانده است.

مهاجری اظهار کرد: تأخیر در تأمین تجهیزات، ساخت و خرید واگن‌ها، و زمین مورد نیاز دپو، چالش‌های بزرگی هستند که به کاهش ظرفیت حمل‌ونقل مترو منجر شده‌اند. زمین دپو هنوز به شهرداری واگذار نشده و این مسأله مانعی جدی در بهره‌برداری از خطوط مترو است.

وی با بیان اینکه ایستگاه‌های مترو ساخته شده‌اند اما بدون راه‌اندازی دپو، امکان بهره‌برداری وجود ندارد، تصریح کرد: علی‌رغم پیگیری‌ها و دستورات صادر شده از سوی وزرا و رئیس دولت، هنوز این مسأله حیاتی حل نشده است.

عضو شورای شهر کرج راه‌اندازی اولیه و حتی آزمایشی مسیر از ایستگاه شهید سلطانی تا چهارراه طالقانی را اقدامی ضروری دانست و گفت: با این اقدام، می‌توان زمان سفر درون‌شهری شهروندان را از حدود ۵۰ دقیقه به ۷ دقیقه کاهش داد.

وی همچنین خواستار تعیین تکلیف وضعیت مدیریتی سازمان قطار شهری شد و بر لزوم وجود یک رهبری قوی برای تسریع پروژه تأکید کرد.

مهاجری ادامه داد: عدم برنامه‌ریزی دقیق زمانی، ضعف در اطلاع‌رسانی و نبود شفافیت، احساس ناامیدی در میان شهروندان را افزایش داده و انتقادات عمومی را تشدید کرده است.

وی با اشاره به تأثیر تحریم‌ها در تأمین رام‌های قطار، خواستار تدوین راه‌حل‌های واقع‌بینانه و فنی شد و گفت: ضروری است که با ساخت داخلی واگن‌ها، هم ظرفیت جابه‌جایی را افزایش دهیم و هم فرصت‌های شغلی جدید ایجاد کنیم.

مهاجری  خاطرنشان کرد: مترو کرج فقط یک پروژه عمرانی نیست؛ این طرح، امیدی برای زندگی بهتر در این کلان‌شهر است و تنها با شفافیت، هماهنگی نهادی، مشارکت شهروندان و اراده‌ای قوی می‌توان آینده‌ای روشن برای حمل‌ونقل عمومی رقم زد.