اشعار امام از ديدگاه شاعران-1

محمدجواد محبت: اشعار امام (ره) حال و هواي عرفاني‌ دارد

محمدجواد محبت، شاعر كشورمان با اشاره به اشعار حضرت امام(ره) بيان كرد: اشعار حضرت امام (ره) داراي حال و هواي ويژه‌اي‌ است؛ چرا كه ايشان با عرفان نظري آشنا بودند، در نتيجه تعداد زيادي از اصطلاحات عرفاني در اشعار ايشان آمده است.

کد خبر: ۱۲۹۳۰۴

چهارشنبه - ۱۱ خرداد ۱۳۹۰ / June 01, 2011

محمد ‌جواد محبت در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، با اشاره به ويژگي اشعار و آثار امام‌خميني(ره) گفت: اشعار امام كه به يادگار، در نزد ما باقي است بسيار ارزشمند و ماندگار خواهد ماند.

وي با اشاره به اشعار سروده شده در آغاز دوران جواني حضرت امام (ره) اظهار داشت:‌ حضرت امام شعري در باب «حكيم قشقايي» سروده است؛ چرا كه حكيم قشقايي و دو تن از علماي ديگر درس خواندند تا مجتهد شدند اما هرگز ملبس نشدند كه امام به اين ماجرا اشاراتي دارند.

محبت تاكيد كرد: آثار باقي مانده و منتشر شده از امام خميني با تلاش سيد‌ احمد خميني و همسر ايشان فاطمه طباطبايي منتشر شد.

اشعار حضرت امام داراي حال و هواي عرفاني‌ است

اين شاعر كرمانشاهي با اشاره به اشعار حضرت امام(ره) بيان كرد: اشعار حضرت امام داراي حال و هواي ويژه‌اي‌ است؛ چرا كه ايشان با عرفان نظري آشنا بود، در نتيجه تعداد زيادي از اصطلاحات عرفاني در اشعار بنيانگذار جمهوري اسلامي ايران آمده است.

وي با اشاره به يادواره حضرت امام (ره) كه در اصفهان برگزار شد، تاكيد كرد: در اين مراسم اصطلاحات عرفاني از جمله ساقي، ميخانه، پير، دير، مطرب شرح و مقالات مختلفي در اين باره ارائه شد.

محبت در اين راستا گفت: در تداوم اين يادبود، كتابي با عنوان «مجموعه مقالات كنگره بررسي تاثير امام خميني در انقلاب اسلامي بر ادبيات معاصر» منتشر شد.

اين شاعر كرمانشاهي با اشاره به اين كتاب تصريح كرد: عنوان اصلي كتاب «ادبيات انقلاب و انقلاب ادبيات» است كه از سوي موسسه نشر آثار امام خميني در دو جلد منتشر شد.

امام خميني به اصطلاحات عرفاني اشراف داشت

وي تصريح كرد: امام خميني شعري همانند حافظ با اين مطلع سروده‌اند كه؛ «الا يا ايها‌ الساقي زمي پر ساز جامم را» و اين استقبالي از شعر حافظ است كه گفت؛ «الا يا ايها الساقي ادر كاسا و ناولها» و امام به زيبايي پاسخ حافظ را مي‌دهد.

محبت تاكيد كرد: حافظ بيش از هر شاعر ديگري در غزل خود اصطلاح عرفاني رند را به كار برد و امام خميني(ره) نيز بيش از ديگران به او نظر عنايت داشته است.

اين شاعر كرمانشاهي در ادامه مطالب خود اظهار داشت: در مقدمه ديوان حضرت امام (ره) شواهدي از سنايي، عطار، شمس مغربي و حافظ چند اصطلاح عرفاني به چشم مي خورد و فتح بابي در اين مورد به دست داده است، رخ، زلف، خال، لب، چشم، مي، شراب و ابرو اين اصطلاحات را شامل مي‌شود.

حضرت امام(ره) سالكي بود كه به همه جوانب توجه داشت

وي با اشاره به شبستري و لاهيجي بيان كرد: «گلشن راز» شيخ محمود شبستري و شرح گسترده آن از لاهيجي پاره‌اي از آن اصطلاحات عرفاني را به تفسير براي اهل طلب گشوده است.

محبت شعر «صوفي و عارف از اين باديه دور افتادند/ جام مي‌ گير ز مطرب كه روي سوي صفا» را نخستين غزل ديوان امام راحل دانست و گفت: بايد ياد آريم سخن حافظ را كه گفت «صوفي گر باده به اندازه خورد نوشش باد/ ورنه انديشه اين كار فراموشش باد» حضرت امام(ره) در شعر، خود اشاره‌اي به صوفي و تصوف دارد.

اين شاعر كرمانشاهي درباره تصوف چنين گفت: پيدايش تصوف در اسلام متعلق به قرن دوم هجري است و پيش از آن تاريخ، اهل دين همه اهل زهد و عبادت و تاركان دنيا بودند ليكن به لقب صوفيه خوانده نمي‌شدند./انتهاي پيام/