یادداشت//

زماني كه تو پر كشيدي...

ای طلوع صبح آدمی کجا رفتی، ای طلوع خورشید آسمان ملت ایران، ای ستاره شب های ظلمت و خفقان، ای که مرده را با نغمه نفست حیات بخشیدی، چه غریبانه پر کشیدی ای روح الله.

کد خبر: ۱۲۹۵۲۰

پنجشنبه - ۱۲ خرداد ۱۳۹۰ / June 02, 2011

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، پروانه انصاری؛ در تاریخ پر ماجرای انقلاب هیچ روزی مانند چهاردهم خرداد نبود که در آن، طوفان مصیبت و عزا بر این مردم تازیانه غم و اندوه فرود آورد.

ایران یکدل شد و در مصیبتی عظیم گریست؛ در آن روز خورشیدی غروب کرد که با طلوع آن هزار چشمه نور در زندگی ملت ایران جوشیده بود، روحی عروج کرد که با نفس روح اللهی اش پیکر ملت را جان بخشیده بود، حنجره ای خاموش شد که نفس کشيدنش سردی و افسردگی از جهان اسلام زدوده بود، لبانی بسته شده که آیات الهی عزت و کرامت را بر مسلمین خوانده و افسون یاس و ذلت را در روح آنها باطل ساخته بود.

زمانی که تو پر کشیدی و قلبمان را با خود به یغما بردی، آن زمان بود كه فهمیديم پدری داشتیم مهربان تر از هر پدر که رفت...

تو به کشتی می مانی که ملت ایران را از طوفان ظلمت به ساحل سلامت رساندی، آیا می شود که وطن ما دوباره چشمانش به نور نجات بخش خورشیدی چون تو باز شود كه تو این جا نیز به فکر ما بودی و سکان این کشتی را به کسی سپردی که کم از پیر جماران ندارد و ما را كرانه به سعادت مي رساند و اوست که با نفس مسیحایی اش ملت ایران را به منزلگاه ایمن خواهد رساند.

ای امام! قلب این ملت با نور جان تو پیوند ناگسستنی دارد، دست در دست تو، پای در پای راه تو، گوش به وصایای تو؛ ما مطیع امر جانشين تو تا انقلاب مهدی خواهيم ماند.

ای امام! این ملت پیام تو را با قلب های لرزان از نبود تو، حک كردند و این یادگار را تا قیامت به امانت خواهند داشت./انتهاي پيام/