زنان بهايي پيشگامان كشف حجاب در ايران؛

كشف حجاب پيش از قانون منع حجاب رضاخان

سران بهاييت بر اساس عقايد بابيه معتقد بودند آنچه اسلام آورده در زمان ظهور باب ملغي است پس باب حق دارد در مذهب تصرف كند و چون باب هنوز احكام جديد را مدون نكرده، زمان فطرت است و كليه تكاليف از گردن مردمان ساقط.

کد خبر: ۱۲۹۵۶۹

پنجشنبه - ۱۲ خرداد ۱۳۹۰ / June 02, 2011

گروه انديشه «خبرگزاري دانشجو»؛ هم اكنون شايد هزاران هزار نفر در دنيا مرتكب كارهاي خلاف و غير اخلاقي شوند؛ اما آيا گناه آنها با گناه كسي كه براي نخستين بار مرتكب آن كار خلاف شده يكي است!؟ هل يستوي الاعمي و البصير؟

هميشه كسي كه براي اولين بار كار خطايي را انجام مي دهد گناه بسيار بزرگي مرتكب شده زيرا مهم ترين عنصر در بازداري از انجام عمل، يعني قبح و و زشتي عمل را از بين برده است.

چنانچه پيش از اين مردم نسبت به انجام عمل زشت ذهنيتي منفي داشته اند به مرور زمان و با ديدن بدعت هاي مكرر نه تنها ذهنيت منفيشان از بين مي رود بلكه به انجام آن عمل ذهنيت مثبت پيدا مي كنند.

مسلما در جريان كشف حجاب و شكستن قبح  بي حجابي و بي عفتي در ميان زنان و مردان ايراني افرادي اولين قدم ها را به سوي انحطاط و ويرانگري برداشته اند.

دشت بدشت

در جريان فتنه بابيه در تاريخ بهائيت نقل شده كه عده اي از سران فتنه بابيه در دو دسته، عده اي به رياست قرة العين و ميرزا حسينعلي نوري و عده اي ديگر به رياست ملا محمدعلي بارفروش ملقب به قدوس در ناحيه بدشت متوقف شدند.

بدشت ناحيه اي محدود از شمال به كوه هاي بسطام و دامنه كلاته از مشرق به خيرآباد و از طرف جنوب به قريه سعيدآباد و از طرف مغرب به باغ زندان و شاهرود بوده و در تقسيمات كشوري، اكنون جزء دهستان زيراستاق از توابع شاهرود است.

كاروان بابيه كه جز سه چهار نفر از مقصد و علت حركتشان بي اطلاع بودند، در اين ناحيه متوقف شد.

اجتماع بدشت براي دو منظور بود: يكي نجات باب از زندان ماكو و ديگر  اعلام جدايي و مخالفت صريح با ديانت اسلام.

در اخذ اين تصميم محرمانه و اجراي آن «قرة العين» كه يكي از ياران محمدعلي شيرازي بود، بيش از ديگران اصرار داشت، وي توانسته بود به كمك فصاحت و شور منحصر به فرد خود، اين تصميم  را به سايرين بقبولاند.

قرةالعين در راستاي  اعلام جدايي و مخالفت صريح با دين اسلام  مي خواست هرگونه قيد و بندي را از دوش بهائيت بردارد و به همين جهت با آن كه در ابتدا در مقابل مردم، نسبت به كليه ظواهر شرع اسلام تظاهر مي كرد، ولي باطنا از قيود و رسومي كه هر آييني از داشتن آن ناگريز است دلتنگ بود.

قرةالعين بر اساس عقايد فرقه بابيه اصرار داشت آنچه اسلام آورده در هنگام ظهور باب ملغي و منسوخ است و چون باب قائم حق دارد در مذهب تصرف نمايد پس شريعت اسلام، از ظهور قائم ديگر منسوخ است و چون قائم هنوز احكام و تكاليف جديد را مدون و تكميل نكرده است زمان، زمان فطرت است و كليه تكاليف از گردن مردمان ساقط است.

در ميان سه رئيس بابيه حاضر در بدشت ميرزا حسينعلي عقايد قرة العين را تاييد مي كرد و ملا محمدعلي بارفروش با وجود موافقت، جرات ابراز اين معني را نداشت.

بالاخره رأي قرة العين بر ريا و تظاهر ملامحمدعلي غلبه كرد و او نيز در برابر حسن، فصاحت و وجاهت وي سپر انداخت.

پس از آن كه در اين امر، موافقت حاصل شد، پيدا كردن راه حل اين منظور سخت مشكل مي نمود؛ قرةالعين خود مشكل را حل نمود.

قرة العين كه بود؟

فاطمه دختر ملاصالح در خانواده اي مذهبي متولد شد فاطمه هوش و فراستي عجيب و حافظه اي بس توانا داشت؛ همين عوامل سبب گرديد كه وي در درس و بحث و فرا گرفتن مقدمات علوم اسلامي پيشرفت شاياني كند، به خصوص كه وي در خانداني روحاني و اهل بحث در علوم ديني متولد شده بود.

فاطمه سخت به اصول و عقايد شيخيه علاقه مند شد و بزودي با سيد كاظم رشتي كه پيشواي مسلم شيخيه و شاگرد خلف احمد احسائي بود، مكاتبه پيدا كرد.

سيد وقتي مكاتبات و سوالات وي را ديد از احاطه وي به مسائل ديني تعجب كرده و به رسم زمان وي را «قرة العين» خواند.

قرة العين با داشتن سه فرزند از شوهر (پسر عموي خود) و خانه و زندگي بريده و به منزل پدر رفت؛ بعد از آن به قصد ديدار سيد كاظم رشتي عازم كربلا شد و درس و بحث سيد را در كربلا داير كرد.

قرةالعين در پس پرده مي نشست و به رفع، حل و طرح اشكالات ديني و فقهي مي پرداخت و بساط شيخيه را هم چنان گرم نگه مي داشت.

وي به مرور زمان جز مبلغين سيد علي محمد باب شد البته تنها كسي بود كه غائباً جزء حروف حي (يعني 18 نفر اوليه)شده بود و سيد علي محمد باب را نديده بود.

راه حل چه بود؟

قرةالعين پيشنهاد كرد من روزي در هنگام موعظه روزانه بي حجاب خود را به مردم مي نمايانم؛ امر از دو حال خارج نيست يا خواهند پذيرفت فهوالمطلب يا جمعي كه در حال تزلزل هستند اعتراض خواهند نمود و براي شكايت نزد قدوس كه در آن روز نبايد در مجلس حاضر باشد خواهند رفت.

وي ايشان را به سخنان گرم ولي دوپهلو و موجب شك، چند روز نگه خواهد داشت و چون به موجب مذهب اسلام زنان مرتده (بر خلاف مردان كه مستحق اعدام اند) بايد به نصيحت و دلالت و موعظه به راه راست هدايت شوند؛ قدوس مرا مرتده اعلام خواهد كد و روزي با من مباحثه خواهد نمود و من در اين مباحثه وي را مجاب خواهم كرد تا مردم قانع شوند به خصوص كه تا آن وقت شور و حرارت اوليه از بين رفته و چشم و گوش آنان پر شده است.

اين نقشه شيطاني به اتفاق آرا تصويب شد و قرةالعين براي اجراي آن آماده شد؛ در روز معين بابيه به طريق مالوف براي شنيدن سخنان قرةالعين حاضر شدند.

قرةالعين در آن روز بهترين لباس خود به بر تن كرده بود و صورت گندمگون و حسن خدادادي خود را به كمك مشاطه به بهترين نحو آراسته بود، حسب المعمول در پشت پرده قرار گرفت و شروع به سخن نمود.

فصاحت عجيب و طراوت كلمات به خصوص اضطراب در برابر كار فوق العاده اي كه مي خواست انجام دهد تاثير كلام وي را به حد اعلاء رسانده بود.

در ميان بحث پر حرارت به اشاره قرةالعين پرده به يك سو افتاد و قرةالعين هم چون زنان پري روي افسانه اي در برابر كساني كه منتظر همه چيز بودند جز اين منظره ظاهر شد.

اثر اين عمل شديد بود چه عده اي دستان خود را بر صورت گرفته صدا به اعتراض برداشتند و عده اي از آن محل فرار كردند و تنها چند نفري خيره به حسن و جمال وي نظر دوخته بودند.

قرةالعين براي جلب قلوب چند قدمي در ميان صفوف آنان رفت ولي اين كار نتيجه اي نداد و بالاخره ميرزا حسينعلي عباي خود را بر دوش او انداخته وي را از صحنه بيرون برد.

كساني كه قدري باهوش بودند و هنوز ايماني در دل داشتند به سرعت فهميدند كه اين مقدمات چه نتايجي را در پي دارد و از همان لحظه خود را كنار كشيدند ولي عده اي ديگر به صورت اعتراض نزد قدوس رفتند و قضايا را براي او بيان كردند.

قدوس با وجود اينكه مطابق عقيده و نظر معترضين صحبت مي كرد با كلمات دوپهلو در دل معترضين ايجاد شك و شبهه مي نمود.

عاقبت چه شد؟

وقتي كليه افراد مجتمع در دشت آيين جديد را پذيرفتند زن و مرد در يكديگر افتادند و به افسانه باغ اپيكور لباس حقيقت پوشاندند و به اندازه اي افتضاح كردند كه حتي مورخ بابي «حاجي ميرزا جاني» نتوانسته آن را نديده بگيرد.

بالاخره ساكنان بدشت تحمل اين وضع را نكرده و از هاي و هوي و از شور و سرورشان خسته شدند و شب هنگام بر آنها حمله كرده به اين جهت بابيه كه 22 روز در آن ناحيه تمام قوانين مذهبي و عفت و ناموس اخلاقي را زير پا گذاشته بودند؛ از بدشت خارج شدند./انتهاي پيام/