دوسالانه اسکندریه بعد از ۱۲ سال به صحنه بازگشت

بیست‌وهفتمین دوره دوسالانه اسکندریه مصر بعد از ۱۲ سال توقف س‍پتامبر ۲۰۲۶ (شهریور ۱۴۰۵) با شعار «این نیز بگذرد» به نمایشگاه‌گردانی معتز نصر، هنرمند شناخته‌شده مصری و با تمرکز بر هنر حوزه مدیترانه برگزار خواهد شد.

کد خبر: ۱۲۹۶۳۷۷

سه‌شنبه - ۲۸ مرداد ۱۴۰۴ / August 19, 2025

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی روزنامه آبزرور، دوسالانه اسکندریه مصر میزبان آثار ۵۵ هنرمند از منطقه مدیترانه در برنامه اصلی خود خواهد بود، همراه با آن نمایشگاه‌های مختلف و سرپوشیده‌ای در موزه اسکندریه استعداد هنرمندان جوان مصری را به نمایش می‌گذارد که نشان‌دهنده بازگشت تاریخی دوسالانه و سرمایه‌گذاری بر هویت فرهنگی شهر اسکندریه مصر به عنوان بندری مهم در این کشور و منطقه است.

این دوسالانه آخرین بار سال ۲۰۱۴ به شکل مختصر برگزار شد و قبل از آن از سال ۲۰۱۱ به دلیل شرایط ناپایدار سیاسی و تنگنا‌های مالی متوقف شده بود.

دوسالانه اسکندریه در گذشته تمام و کمال با حمایت دولت برگزار می‌شد، اما در سال ۲۰۲۶ از حمایت‌های دولتی و خصوصی برخوردار است.

این رویداد اولین بار در سال ۱۹۵۵ با حمایت جمال عبدالناصر، رئیس‌جمهور پیشین مصر آغاز به کار کرد و پس از ونیز و سائوپائولو، یکی از قدیمی‌ترین دوسالانه‌ها در آفریقا و سومین دوسالانه قدیمی جهان است.

دوسالانه اسکندریه که فضایی برای گفت‌و‌گو بین کشور‌های مدیترانه و فراتر از آن مهیا می‌کند، جایگاه اسکندریه را هم به عنوان یک مرکز فرهنگی تقویت می‌کرد. میراثی که اسکندریه از مصر باستان در خود داشت؛ زمانی که گفته می‌شد کتابخانه عظیم این شهر تمام کتاب‌های جهان را در خود جای داده است. شهری که اسکندر در سال ۳۳۱ پیش از میلاد مسیح تاسیس کرد.

اسکندریه هم مانند قاهره در سال‌های اخیر از فرهنگ خالی شده است و این وضعیت با همه‌گیری کرونا نیز تشدید شد. معتز نصر که وظیفه نمایشگاه گردانی این دوسالانه را برعهده دارد، خود متولد اسکندریه و ساکن قاهره و شخصیت فعال فرهنگی است.

آثار او در دوسالانه‌های ونیز، داکار و شارجه و موزه‌های مهمی مانند گوگنهایم در ابوظبی و موزه ملی انگلیس به نمایش درآمده و نگهداری می‌شوند.

وی ضمن اعلام خبر برگزاری دوسالانه اسکندریه گفت: اگر بخواهیم بار دیگر این دوسالانه را برگزار کنیم باید با استاندارد‌ها و شرایط خوب باشد. صحنه هنر در مصر مانند دریاچه‌ای است که از مدت‌ها قبل ساکن و ساکت مانده است و اکسیژن به عمق آن نرسیده است. می‌خواهیم سنگی بزرگ به دریاچه پرتاب کنیم تا امواجی در آن ایجاد شود. زمان تغییر فرا رسیده است.